Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

Στις 11 Μαΐου 1918, μια νέα ειρηνευτική διάσκεψη ξεκίνησε στο [[Μπατούμι]].<ref name="ottoman1"/> Σε αυτή οι Οθωμανοί επέκτειναν τα αιτήματά τους, ώστε να συμπεριλάβουν την [[Τιφλίδα]], την Αλεξανδρούπολη της Αρμενίας και το [[Εχμιαντζίν]] (Echmiadzin), καθώς ήθελαν την κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής, για τη σύνδεση των πόλεων [[Καρς]] και [[Τζούλφα]] με το [[Μπακού]]. Οι Αρμένιοι και οι Γεωργιανοί αντιπρόσωποι άρχισαν τις κωλυσιεργίες. Έτσι, από τις 21 Μαΐου 1918, ο οθωμανικός στρατός προχώρησε για ακόμη μια φορά. Η σύγκρουση οδήγησε στη [[Μάχη του Σαρνταραμπάντ|Μάχη του Σανταραπάτ]] (Battle of Sardarabad ή Battle of Sardarapat), στις 21–29 Μαΐου 1918, στη [[Μάχη του Καρακιλίσα]] (Μάχη του Καρά Κιλίς, Battle of Karakilisa ή Battle of Kara Killisse), στις 25-28 Μαΐου 1918 και την [[Μάχη του Απαράν|Μάχη του Μπας Αμπαράν]] (Battle of Abaran ή Battle of Bash Abaran ή Battle of Aparan), στις 21-24 Μαΐου 1918.
 
Τέσσερις ημέρες , μετά από άκαρπη γερμανική διαμεσολάβηση, η ειρηνευτική διάσκεψη μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Υπερκαυκασίας κυβερνήσεις συνεχίστηκε στο [[Μπατούμι]], από τις 24 Μαΐου του 1918. Στις 26 Μαΐου 1918, η Γεωργία αποχώρησε από την ομοσπονδία και δήλωσε ότι είναι ξεχωριστή δημοκρατία ενθαρρύνοντας τη γερμανική αποστολή, με επικεφαλής, τους [[Φρίντριχ Φράιχερ Κρες φον Κρέσενστάιν]] (Friedrich Freiherr Kress von Kressenstein, 1870–1948) και [[Φρίντριχ Βέρνερ φον ντερ Σχούλενμπουργκ]] (Friedrich Werner von der Schulenburg, 1875–1944). Ακολούθησε η [[Λαϊκή Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν]] (Azerbaijan Democratic Republic, 1918–1920). Η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της [[Λαϊκή Δημοκρατία της Γεωργίας|Λαϊκής Δημοκρατίας της Γεωργίας]] (Democratic Republic of Georgia, 1918–1921) ακολούθησε με τη [[Συνθήκη του Πότι]] (Treaty of Poti), στις 28 Μαΐου 1918, στο [[Πότι]]. Την ίδια ημέρα η [[Πρώτη Δημοκρατία της Αρμενίας]] κήρυξε την ανεξαρτησία της.
 
Στις 4 Ιουνίου 1918, η [[Πρώτη Δημοκρατία της Αρμενίας]] αναγκάστηκε να υπογράψει τη [[Συνθήκη του Μπατούμι]]. Παρά το γεγονός ότι οι Αρμένιοι προκάλεσαν την αρχική ήττα των Οθωμανών στη [[Μάχη του Σαρνταραμπάντ]], ο οθωμανικός στρατός κέρδισε τη μάχη αργότερα και διέσπασε τον αρμενικό στρατό.
 
Παρόλο που τον Ιούνιο του 1918, η Δημοκρατία της Αρμενίας αναγκάστηκε να υπογράψει τη Συνθήκη του Μπατούμι, ωστόσο υπό την ηγεσία του Αντρανίκ Οζανιάν οι αρμένικες δυνάμεις, αντιστάθηκαν στην 3η Οθωμανική Στρατιά, ολόκληρο εκείνο το καλοκαίρι, στην ορεινή περιοχή του Καραμπάγκ (Karabag) και εδραίωσαν τη [[Δημοκρατία της Ορεινής Αρμενίας]].<ref name="Mark">{{cite book |first=Mark |last=Malkasian |title=Gha-Ra-Bagh!: The Emergence of the National Democratic Movement in Armenia |location=Detroit |publisher=Wayne State University Press |year=1996 |isbn=0-8143-2604-8 |page=22 }}</ref> Τον Αύγουστο, οργάνωσαν μια ανεξάρτητη κυβέρνηση στην Σούσα (Shusha), που αποτέλεσε και διοικητικό κέντρο της περιοχής.
 
Τον Ιούνιο, η άφιξη των γερμανικών στρατευμάτων στη Γεωργία συνέπεσε με την αυξανόμενη αντιπαλότητα μεταξύ [[Γερμανική Αυτοκρατορία|Γερμανικής Αυτοκρατορίας]] και [[Οθωμανική Αυτοκρατορία|Οθωμανικής Αυτοκρατορίας]] στην περιοχή του Καυκάσου σε σχέση με τον έλεγχο, την επιρροή και τους πόρους της περιοχής αυτής, ιδίως τις πετρελαιοπηγές στο [[Μπακού]] .<ref>{{cite book |first=Briton Cooper |last=Busch |year=1976 |title=Mudros to Lausanne: Britain’s Frontier in West Asia, 1918–1923 |page=22 |location=Albany |publisher=[[State University of New York Press|SUNY Press]] |isbn=0-87395-265-0 }}</ref>
 
Στις αρχές του Ιουνίου του 1918, ο οθωμανικός στρατός, υπό τον [[Μεχμέτ Βεχίπ Πασάς|Μεχμέτ Βεχίπ Πασά]] (Mehmed Wehib Pasha ή Mehmet Vehip Pasha, 1877–1940) επιτέθηκε στο κεντρικό δρόμο προς την [[Τιφλίδα]] αντιμετωπίζοντας μια κοινή γερμανογεωργιανή στρατιωτική δύναμη. Στις 10 Ιουνίου 1918, η 3η Οθωμανική Στρατιά επιτέθηκε και πήρε πολλούς αιχμαλώτους, γεγονός πουτο οποίο οδήγησε σε μια επίσημη απειλή από το [[Βερολίνο]], ότι θα αποσύρει τα στρατεύματα και την υποστήριξη της [[Γερμανική Αυτοκρατορία|Γερμανικής Αυτοκρατορίας]], από την [[Οθωμανική Αυτοκρατορία]]. Η οθωμανική κυβέρνηση αναγκάστηκε να υποχωρήσει στη γερμανική πίεση και να σταματήσει, πρόσκαιρα, μια περαιτέρω προέλαση στη [[Γεωργία]] και να αναπροσανατολίσει το στρατηγικό της σχεδιασμό προς το [[Αζερμπαϊτζάν]] και το [[Ιράν]] .<ref>{{cite book |last=Erickson |first=Edward J. |year=2001 |title=[[Ordered to Die: A History of the Ottoman Army in the First World War]] |location=Westport |publisher=[[Greenwood Publishing Group|Greenwood]] |isbn=0-313-31516-7 |page=187 }}</ref> Η γερμανική αποστολή αναχώρησε για την [[Κονστάντζα]], παίρνοντας μαζί της γεωργιανή αντιπροσωπεία, η οποία αποτελούνταν από τους [[Ακάκι Τσχενκέλι]], [[Ζουράμπ Αβαλισβίλι]] (Zurab Avalishvili, 1876–1944) και [[Νίκο ΝικολάτζιΝικολάντζι]] (Niko Nikoladze, 1843–1928), που είχαν την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης της Γεωργίας για τη διαπραγμάτευση μιας τελικής συνθήκης στο Βερολίνο. Αυτή η διαπραγμάτευση βέβαια, σύντομα καθίσταται άκαρπη, μετά από τη στρατιωτική ήττα της Γερμανίας το Νοέμβριο του 1918.
 
[[File:Armenian defenders.jpg|left|thumb|[[Αρμένιοι]] υπερασπιστές της πόλης του [[Μπακού]] κατά τη διάρκεια της [[Μάχη του Μπακού|Μάχης του Μπακού]].]]
Τον Ιούλιο του 1918, ο Ενβέρ Πασάς είχε μεγαλύτερους στόχους, από την απλή ανακατάληψη της γης που έχασε η Οθωμανική Αυτοκρατορία, πριν από 40 χρόνια. Διέταξε τη δημιουργία μιας νέας στρατιωτικής δύναμης, ήδη από τον Μάρτιο του 1918. Η δύναμη αυτή ονομάστηκε ως [[Ισλαμικός στρατός του Καυκαύσου|Στρατιά του Ισλάμ]]. Στην πραγματικότητα, δεν ήταν καν στα επίπεδα ενός στρατιωτικού Σώματος, καθώς απαριθμούσε στρατιωτική ισχύ, μεταξύ 14.000 και 25.000 ανδρών, εξ ολοκλήρου μουσουλμάνων, οι οποίοι ομιλούσαν κυρίως τη τουρκική γλώσσα. Τον Ιούλιο λοιπόν, ο Ενβέρ Πασάς, διέταξε τη Στρατιά του Ισλάμ να κατευθυνθεί προς την [[Κεντροκασπιανή Δικατορία]], με στόχο την κατάληψη του [[Μπακού]], στην [[Κασπία Θάλασσα]]. Αυτή η νέα επίθεση προξένησε την έντονη αντίδραση των Γερμανών. Η Γερμανία θεωρούσε ως δικό της δικαίωμα - προνόμιο την κατάκτηση του συνόλου της νότιας Ρωσίας. Η Στρατιά του Ισλάμ βάδισε προς τη Λαϊκή Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν. Κατέκτησαν όση περιοχή μπορούσαν πριν την Κασπία Θάλασσα και νίκησαν τους Βρετανούς το Σεπτέμβριο του 1918 στη [[Μάχη του Μπακού]].
 
[[File:Kars shopping district burned down during Caucasus Campaign in WWI.jpg|thumb|Η περιοχή της αγοράς του [[Καρς]], πυρπολημένη κατά τη διάρκεια της Εκστρατείας του Καυκάσου.]]
Τον Οκτώβριο του 1918, τα οθωμανικά στρατεύματα ανταποκρίθηκαν στην πρόκληση του στρατηγού [[Αντρανίκ Οζανιάν]] και τον καταδίωξαν μεταξύ των ορεινών σχηματισμών Καραμπάχ και Ζανγκεζούρ. Η σύγκρουση ήταν σφοδρή, αλλά όχι καθοριστική. Η [[Αρμένιοι φενταγί|Αρμενική πολιτοφυλακή]], υπό τον Αντρανίκ αποδεκάτισε την οθωμανική μονάδα που προσπαθούσενα προχωρήσει στον ποταμό [[Βαραντά (ποταμός)|Βαραντά]]. Οι ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ αυτών των μονάδων συνεχίστηκαν μέχρι την υπογραφή της [[Συνθήκη του Μούδρου|Συνθήκης του Μούδρου]]. Η Συνθήκη του Μούδρου έδωσε την ευκαιρία στον στρατηγό Αντρανίκ να δημιουργήσει τη βάση για την περαιτέρω επέκταση προς ανατολάς και αποκτήσει τον, απαραίτητο στρατηγικά, διάδρομο που εκτεινόταν ως μέσα στο [[Ναχιτσεβάν]] .<ref name="Hafeez">{{cite book |first=Hafeez |last=Malik |title=Central Asia: Its Strategic Importance and Future Prospects |location=New York |publisher=St. Martin's Press |year=1994 |isbn=0-312-10370-0 |page=145 }}</ref>
 
Στις 30 Οκτωβρίου 1918, η Συνθήκη του Μούδρου υπεγράφη και η Εκστρατεία του Καυκάσου πλέον τελείωσε. Μέχρι το τέλος του πολέμου, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, παρά το γεγονός ότι έχασε στις αντίστοιχες Εκστρατείες στη [[Εκστρατεία της Περσίας|Περσία]], το [[εκστρατεία του Σινά και της Παλαιστίνης|Σινά και την Παλαιστίνη]] και την [[Εκστρατεία της Μεσοποταμίας|Μεσοποταμία]], είχε ανακαταλάβει όλοόλα τα εδάφη, τα οποία και έχασαν οι Ρώσοι στην [[Ανατολική Ανατολία]].
 
==Θηριωδίες==
5.901

επεξεργασίες