Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

Καμία αλλαγή στο μέγεθος, πριν από 3 έτη
καμία σύνοψη επεξεργασίας
==Γενικά==
Γενικά οι Αδέσμευτες χώρες ακολουθούν πολιτική ουδετεροφιλίας που είναι τελείως διάφορο της [[ουδετερότητα]]ς. Η δε πολιτική της ουδετεροφιλίας, στις διεθνείς σχέσεις μιας αδέσμευτης χώρας μπορεί να εκδηλώνεται σε διάφορες μορφές, από τον ακραίο απομονωτισμό μέχρι και της ενεργού προσπάθειας σε διάφορους βαθμούς για την επίτευξη και εξασφάλιση κλίματος μιας παγκόσμιας ύφεσης.<br />
Στην ουσία, η πολιτική αυτή των αδεσμεύτωνΑδεσμεύτων χωρών απορρίπτει τόσο την κομμουνιστική όσο και την δυτική ιδεολογία, παραμένοντας στο ενδιάμεσο αυτών, μη συμμετέχοντας σε στρατιωτικά σύμφωνα ή αποδοχές πολεμικών εξοπλισμών που προέρχονται από τους δύο συνασπισμούς.
 
== Επιδιώξεις ==
Βασικές επιδιώξεις των Αδεσμεύτων χωρών, όπως αυτές έχουν συνομολογηθεί κατά καιρούς, είναι οι ακόλουθες δέκα:
 
:1. Η εξασφάλιση ειρηνικής συνύπαρξης και συνεργασίας για την οικονομική και καονωνικήκοινωνική ανάπτυξη των λαών.
:2. Η καταπολέμηση της αποικιοκρατίας, του ιμπεριαλισμού και των φυλετικών διακρίσεων.
:3. Ο σεβασμός της αυτοδιάθεσης των λαών καιι η ενίσχυση των επιδιωκόντων την ανεξαρτησία τους.
:4. Η τήρηση της αρχής της μη επέμβασης και μη ανάμιξης ξένων δυνάμεων στα εσωτερικά των χωρών.
:5. Η προσπάθεια ανάπτυξης μιας νέας οικονομικής τάξης πραγμάτων που να αμβλύνει υπάρχουσες ανισότητες μεταξύ των βιομηχανικά ανεπτυγμένων χωρών με υποανάτυκτες ή χώρες υπό ανάπτυξη.
:6. Η χάραξη και εφαρμογή αδέσμευτης και ανεξάρτητης από τις Μεάλες Δυνάμεις εξωτερικής πολιτικής.
:7. Η προσπάθεια εξασφάλισης κλίματος διεθνούς ύφεσης με την μεσολάβηση μετάξύ ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις (ΗΠΑ-Ρωσία) και τους αντιμαχόμενους συνασπισμούς.
:8. Η προώθηση της παγκόσμιας ειρήνης μέσω των αφοπλισμών και της αποδέσμευσης.
:9. Η δημιουργία ενιαίου μετώπου προμηθευτών των πρώτων υλών που να δύναται να επιρράσει τις εμπορικές σχέσεις μεταξύ των βιομηχανικών κρατών με τις πρώην αποικίες τους. Και
:10. Η προσπάθεια επίτευξης κατάστασης αυτάρκειας, αυτοδυναμίας, και αυτοεμπιστοσύνης έναντι των δυτικών χωρών.
 
Σημειώνεται ότι οι παραπάνω δέκα βασικές επιδιώξεις σήμερα έχουν μερικώς τροποποιηθεί.
 
==Συλλογική κίνηση==
Η συλλογική κίνηση των Αδεσμεύτων χωρών ξεκίνησε αμέσως μετά τον [[Β' Π.Π.]], όταν και εντάθηκε ο [[ψυχρός πόλεμος]] που τον ακολούθησε, στην οποία συμμετείχαν αρχικά χώρες της Ασίας και της Αφρικής στη συνέχεια και της Λατινικής Αμερικής και κατά το πλείστον πρώην ακοικίοκρατούμενες δημιοργώντας έτσι ένα κίνημα το λεγόμενο κίνημα[[Κίνημα των Αδεσμεύτων]].<br />
Πρώτοι που συνέλαβαν την ιδέα της δημιουργίας κίνησης Αδεσμελυτων χωρών ήταν οι Ασιάτες ηγέτες Πάντιτ Νερού και Αχμέτ Σουκάρνο. Η κίνηση αυτή επιτεύχθηκε με μια μακρά σειρά διασκέψεων που ξεκίνησαν από το 1947 και 1949.
Τις δε μεγάλες διαφορές που παρατηρούνταν μεταξύ των αδεσμεύτων χωρών (μελών της κίνησης), τόσο σε έκταση ή πληθυσμό, όσο και επί θρησκευτικών και πολιτιστικών καταβολών, στην αρχή τις γεφύρωνε αφενός η κοινή αντιαποικιακή και αντιιμπεριαλιστική πολιτική και αφετέρου ο κοινός αγώνας για οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη χωρίς κεφαλαιοκρατικές μεθόδους.
 
==Διασκέψεις Αδεσμεύτων==
Ανώνυμος χρήστης