Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Καμίνια (Πειραιάς)»

επιμέλεια, κεφαλαία, κτλ
(επιμέλεια, κεφαλαία, κτλ)
[[Αρχείο:Square_Gennimata_Kaminia.jpg|thumb|280px|Πλατεία και μεγάλος παιδότοπος στο πάρκο Γ.Γεννηματά στα Καμίνια]]
 
Τα '''Καμίνια''' αποτελούν μια από τις πιο γνωστές εργατικές και λαϊκές συνοικίες του [[Πειραιάς|Πειραιά]], εκτείνεταιεκτείνονται στο πίσω μέρος (βόρεια) του [[Καπνοβιομηχανία Κεράνης|καπνεργοστασίου Κεράνη]], από την [[Οδός Πειραιώς|οδό Πειραιώς]] μέχρι την περιοχή του [[Θεόδωρος Ρετσίνας|Ρετσίνα]] και δυτικά με την [[Παλαιά Κοκκινιά]].
 
==Θέση==
</table>
 
Συνορεύουν στα βόρεια με την [[Παλαιά Κοκκινιά]], στα νότια με το [[Νέο Φάληρο]], ανατολικά με το προάστιο του [[Άγιος Ιωάννης Ρέντης|Αγίου Ιωάννη Ρέντη]] και δυτικά με την συνοικία της [[Ρετσίνα (συνοικία)|Ρετσίνας (Λεύκας)]]. ΔιασχίζεταιΔιασχίζονται από δυο κεντρικούς δρόμους μεγάλης κυκλοφορίας : την οδό Δωδεκανήσου που ξεκινά από την Οδόοδό Πειραιώς με κατεύθυνση προς την Παλαιά Κοκκινιά και την οδό Αγίου Ελευθερίου προς τιμή της μεγαλύτερης εκκλησίας των Καμινίων με κατεύθυνση από την Ρετσίνα στου Ρέντη.
 
==Αρχαία Ιστορία==
[[Αρχείο:Promitheas_Kaminia.jpg|thumb|280px|Ιδιωτική σχολή Προμηθέας στην αρχή της οδού Δωδεκανήσου στα Καμίνια]]
 
Τα Καμίνια, μαζί με την περιοχή του [[Άγιος Ιωάννης Ρέντης|Αγίου Ιωάννη Ρέντη]], κατοικήθηκαν ήδη πριν από την [[Κλασική εποχή]], όπως πιστοποιούν ανασκαφικά ευρήματα που ανήκουν στην Πρωτο[[Γεωμετρική Εποχή|γεωμετρική]] έως την Υστερη Γεωμετρική περίοδο. Ειδικότερα, στα Καμίνια αποκαλύφθηκαναποκαλύφθηκε αρχαία οδός με ανάλημμα, η οποία πλαισιώνεται από συστάδες τάφων σε ταφικούς περιβόλους, κτίσματα απροσδιόριστης χρήσης και κλίβανοικλιβάνους και πηγάδια με κεραμική.<ref name=tovima>''[http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=34&artId=254278&dt=08/02/2009 Κάτω στον Πειραιά στα Καμίνια - Πού ζούσαν οι αρχαίοι «Πειραιώτες» ως τα Γεωμετρικά και τα Αρχαϊκά χρόνια]'', Το Βήμα, 8/02/2009.</ref>
 
Πριν το συνοικισμό του κλασικού Πειραιά, επί εποχής του δημοκρατικού [[Κλεισθένης|Κλεισθένη]] το 507 π.Χ., ο αρχικός «Πειραιάς» ήταν κώμη που βρισκόταν στα Καμίνια και τον Άγιο Ιωάννη Ρέντη. Διοικητικά, η κώμη αυτή, μαζί με τις γειτονικές κώμες (και μετέπειτα δήμους) του [[Φάληρο|Φαλήρου]], της Ξυπέτης (σημερινό [[Μοσχάτο]]), και των Θυμαιταδών (σημερινό [[Κερατσίνι]]), αποτελούσε ''τετράκωμο''. Μεταξύ των τεσσάρων αυτών κωμών τελούνταν αγώνες.<ref name=tovima/> Πράγματι, στη θέση Καμίνια κοντά στην εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής της συνοικίας Απόλλωνα (ή, εναλλακτικά, στον Άγιο Ιωάννη Ρέντη),, πιθανολογείται ότι υπήρχε το ''Τετράκωμον Ηράκλειον'', δηλαδή κοινό ιερό προς τιμή του θεού [[Ηρακλής|Ηρακλή]]. Σε αυτό συνηγορεί η ανεύρεση επιγραφών με ονόματα νικητών κατά τους αγώνες στο Ηράκλειο.<ref>Παπαχατζή, Νικολάου. ''Παυσανίου, Ελλάδος Περιήγησις, Αττικά'', Εκδοτική Αθηνών, 1998, σ.96. ISBN 9-602-13090-3</ref>
 
==Σύγχρονος οικισμός==
Στα Καμίνια άνθησε μεγάλο τμήμα του βιομηχανικού Πειραιά των τελών του 19ου αιώνα /και των αρχών του 20ου20ού αιώνα. Στη συνοικία των Καμινίων βρίσκονταν δυο από τα παλαιότερα βιομηχανικά κτίρια του Πειραιά, απέναντι από τη σημερινή γέφυρα του «Καλαμάκη», ο ατμόμυλος του Ν. Σταματόπουλου που ιδρύθηκε το [[1873]] και το κλωστήριο-υφαντήριο του Χ. Σταμόπουλου με έτος ιδρύσεως το [[1875]]. Στο ίδιο περίπου σημείο της πόλης, την τελευταία πενταετία του 19ου αιώνα, λειτουργούσαν ένα από τα κλωστοϋφαντουργικά εργοστάσια του Θ. Ρετσίνα, το εργοστάσιο ζαχαροπλαστικής του Κ.Ν. Οικονόμου και ο κυλινδρόμυλος του Δ. Καλαμάκη από τον οποίο έλαβε το όνομά της και η ομώνυμη γέφυρα. Το προαναφερόμενο εργοστάσιο του Ν. Σταματόπουλου μετασχηματίζεται / -ανακατασκευάζεται σε κυλινδρόμυλο το [[1909]]-[[1910]], με νέους ιδιοκτήτες τους αδερφούς Δημήτριο και Ευάγγελο Γεωργή και τον Πέτρο Νικολετόπουλο. Την ανακατασκευή του κτιρίου εκείνη την εποχή - όπως και την εισαγωγή του πρώτου κυλινδρόμυλου - είχε αναλάβει η τεχνική εταιρία του Αλέξανδρου Ζαχαρίου. Το κτίριο υπέστη μεγάλες ζημιές από πυρκαγιά - όντας εγκαταλειμμένο - στις 26 Σεπτεμβρίου 2012.
Εκτός από τον κυλινδρόμυλο των αδερφών Γεωργή και του Νικολετόπουλου, στα Καμίνια υπήρχαν και οι Κυλινδρόμυλοι Σαραντόπουλου (έτος ιδρύσεως 1938)<ref name=ksarantopoulos.gr>''[http://www.ksarantopoulos.gr/company_01.asp Ιστορικό Σαραντόπουλος]''</ref> ), οι Κυλινδρόμυλοι Μιχ. Μοίρα (επίσης με έτος ίδρυσης το 1938) και οι μύλοι «Ευτυχία».
 
Στην περιοχή, επί της [[Οδός Πειραιώς|Οδούοδού Πειραιώς]], υπήρχε η «Σχολή Κλωστικής Υφαντικής Πλεκτικής»(ΣΚΥΠ).
Στα Καμίνια άνθησε μεγάλο τμήμα του βιομηχανικού Πειραιά των τελών του 19ου αιώνα / αρχών του 20ου αιώνα. Στη συνοικία των Καμινίων βρίσκονταν δυο από τα παλαιότερα βιομηχανικά κτίρια του Πειραιά, απέναντι από τη σημερινή γέφυρα του «Καλαμάκη», ο ατμόμυλος του Ν. Σταματόπουλου που ιδρύθηκε το [[1873]] και το κλωστήριο-υφαντήριο του Χ. Σταμόπουλου με έτος ιδρύσεως το [[1875]]. Στο ίδιο περίπου σημείο της πόλης, την τελευταία πενταετία του 19ου αιώνα, λειτουργούσαν ένα από τα κλωστοϋφαντουργικά εργοστάσια του Θ. Ρετσίνα, το εργοστάσιο ζαχαροπλαστικής του Κ.Ν. Οικονόμου και ο κυλινδρόμυλος του Δ. Καλαμάκη από τον οποίο έλαβε το όνομά της και η ομώνυμη γέφυρα. Το προαναφερόμενο εργοστάσιο του Ν. Σταματόπουλου μετασχηματίζεται / ανακατασκευάζεται σε κυλινδρόμυλο το [[1909]]-[[1910]], με νέους ιδιοκτήτες τους αδερφούς Δημήτριο και Ευάγγελο Γεωργή και τον Πέτρο Νικολετόπουλο. Την ανακατασκευή του κτιρίου εκείνη την εποχή - όπως και την εισαγωγή του πρώτου κυλινδρόμυλου - είχε αναλάβει η τεχνική εταιρία του Αλέξανδρου Ζαχαρίου. Το κτίριο υπέστη μεγάλες ζημιές από πυρκαγιά - όντας εγκαταλειμμένο - στις 26 Σεπτεμβρίου 2012.
Εκτός από τον κυλινδρόμυλο των αδερφών Γεωργή και του Νικολετόπουλου, στα Καμίνια υπήρχαν και οι Κυλινδρόμυλοι Σαραντόπουλου (έτος ιδρύσεως 1938<ref name=ksarantopoulos.gr>''[http://www.ksarantopoulos.gr/company_01.asp Ιστορικό Σαραντόπουλος]''</ref> ), οι Κυλινδρόμυλοι Μιχ. Μοίρα (επίσης με έτος ίδρυσης το 1938) και οι μύλοι «Ευτυχία».
 
Στην περιοχή, επί της [[Οδός Πειραιώς|Οδού Πειραιώς]], υπήρχε η «Σχολή Κλωστικής Υφαντικής Πλεκτικής»(ΣΚΥΠ).
Η ιστορία της συνοικίας των Καμινίων είναι άμεσα συνυφασμένη με την ύπαρξη της ιστορικής ποδοσφαιρικής ομάδας του [[Π.Α.Ο. Ατρόμητος Πειραιώς|Ατρομήτου Πειραιώς]].
 
 
==Χαρακτηριστικά==
Αξιοθέατο της περιοχής είναι η πλατεία Γ.Γεωργίου Γεννηματά στα ανατολικά επί της Οδούοδού Αγίου Ελευθερίου που διαθέτει αχανή παιδική χαρά.
Ήταν ταυτισμένη με τη ζωή των ναυτικών και των καπνεργατών, ενώ πήρε το όνομά της από την εκεί ύπαρξη μεγάλου αριθμού τέτοιων εγκαταστάσεων. Τα Καμίνια ήταν επίσης έδρα βιομηχανικών σιδηρουργείων, τα οποία προπολεμικά εξυπηρετούσαν ανάγκες της ναυπηγικής ζώνης του λιμέναλιμανιού του [[Πειραιάς|ΠειραιώςΠειραιά]], όταν ακόμη οι λαμαρίνες των πλοίων συνδέονταν με διπλές καρφώσεις («καρφωτές»). Στη συνοικία στεγάζεται σήμερα το [[Μουσείο Εθνικής Αντίστασης]].<ref name=enet>''[http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=43836 Η Εθνική Αντίσταση στα Καμίνια]'', Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 13 Μαΐου 2009.</ref>
 
Αξιοθέατο της περιοχής είναι η πλατεία Γ.Γεννηματά στα ανατολικά επί της Οδού Αγίου Ελευθερίου που διαθέτει αχανή παιδική χαρά.
Ήταν ταυτισμένη με τη ζωή των ναυτικών και των καπνεργατών, ενώ πήρε το όνομά της από την εκεί ύπαρξη μεγάλου αριθμού τέτοιων εγκαταστάσεων. Τα Καμίνια ήταν επίσης έδρα βιομηχανικών σιδηρουργείων, τα οποία προπολεμικά εξυπηρετούσαν ανάγκες της ναυπηγικής ζώνης του λιμένα [[Πειραιάς|Πειραιώς]], όταν ακόμη οι λαμαρίνες των πλοίων συνδέονταν με διπλές καρφώσεις («καρφωτές»). Στη συνοικία στεγάζεται σήμερα το [[Μουσείο Εθνικής Αντίστασης]].<ref name=enet>''[http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=43836 Η Εθνική Αντίσταση στα Καμίνια]'', Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 13 Μαΐου 2009.</ref>
==Ιερός ναός Αγίου Ελευθερίου==
 
Τα Καμίνια δεν είχαν ενοριακό ναό ως το [[1909]], τότε σε οικόπεδο που παραχώρησε ο ευεργέτης [[Αλέξανδρος Σκουζές]] ο δήμαρχος Πειραιώς [[Παύλος Δαμαλάς]] αποφάσισε την ανέγερση ναού στο κέντρο της συνοικίας των Καμινίων πολύ κοντά στην οδό Δωδεκανήσου. Ο ίδιος ο Παύλος Δαμαλάς θεμελίωσε τον ναό το [[1906]], η ολοκλήρωση και τα εγκαίνια του ναού ολοκληρώθηκαν το [[1909]] από τον επόμενο δήμαρχο Πειραιά [[Δημοσθένης Ομηρίδης Σκυλίτσης|Δημοσθένη Ομηρίδη Σκυλίτση.]] Η αρχική πρόταση ήταν να ονομαστεί ο ιερός ναός Άγιος Παύλος προς τιμή του δημάρχου Παύλου Δαμαλά αλλά τελικά ονομάστηκε Άγιος Ελευθέριος προς τιμή του αγίου που είναι προστάτης των εγκύων γυναικών με την σκέψη ότι ο ναός θα προσελκούσε έτσι πολύ περισσότερο κόσμο αφού εκείνη την εποχή τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι γυναίκες σε αυτό το θέμα ήταν έντονα. Ο ναός υπάρχει σήμερα στην ίδια μορφή στην διασταύρωση των δυο κεντρικών δρόμων των Καμινίων της οδού Δωδεκανήσου και της οδού Αγίου Ελευθερίου που πήρε το όνομα του.
 
==Αποχετευτικά προβλήματα με πλημμύρες==
Τον 19ο αιώνα η περιοχή είχε μεγάλα προβλήματα λόγω έλλειψης αποχετευτικού συστήματος με αποτέλεσμα μετά απο κάθε βροχή η περιοχήνα πλημμύριζεπλημμυρίζει, τον Νοέμβριο του [[1896]] μια πλημμύρα κόστισε την ζωή σε 17 ανθρώπους. Ο δήμαρχος Πειραιά [[Δημήτριος Μουτζόπουλος]] είχε κατασκευάσει τον πρώτο δρόμο στην περιοχή που φέρει το όνομα του, Ελληνικές και Ρωσικές βάρκες περισυνέλεξαν τα πτώματα από την Οδό Μουτζοπούλου τα πτώματα της πλημμύρας. Το πρόβλημα αποφασίστηκε να λυθεί με την διευθέτηση του ρέματος του [[Κηφισός|Κηφισού]] προς τις [[Τζιτζιφιές]], το έργο ανακοινώθηκε τελικά στην δικτατορία του [[Ιωάννης Μεταξάς|Μεταξά.]]
 
Τον 19ο αιώνα η περιοχή είχε μεγάλα προβλήματα λόγω έλλειψης αποχετευτικού συστήματος με αποτέλεσμα μετά απο κάθε βροχή η περιοχή πλημμύριζε, τον Νοέμβριο του [[1896]] μια πλημμύρα κόστισε την ζωή σε 17 ανθρώπους. Ο δήμαρχος Πειραιά [[Δημήτριος Μουτζόπουλος]] είχε κατασκευάσει τον πρώτο δρόμο στην περιοχή που φέρει το όνομα του, Ελληνικές και Ρωσικές βάρκες περισυνέλεξαν τα πτώματα από την Οδό Μουτζοπούλου τα πτώματα της πλημμύρας. Το πρόβλημα αποφασίστηκε να λυθεί με την διευθέτηση του ρέματος του [[Κηφισός|Κηφισού]] προς τις [[Τζιτζιφιές]], το έργο ανακοινώθηκε τελικά στην δικτατορία του [[Ιωάννης Μεταξάς|Μεταξά.]]
Νέα πλημμύρα το [[1977]] λόγω υπερχείλισης του Κηφισού στοίχισε ξανά πολλές ανθρώπινες ζωές, στις περιοχές με τα μεγάλα προβλήματα κτίσθηκαν τελικά αποθήκες εργοστασίων.
 
279

επεξεργασίες