Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Αρχαία Ιστορία»

Η ''κλασική αρχαιότητα'' είναι ένας ευρύς όρος για μια εξίσου μακρά περίοδο πολιτιστικής ιστορίας και επικεντρώνεται γύρω από τη [[Μεσόγειος|Μεσόγειο]]. Αρχίζει με την πρωιμότερη καταγραμμένη ελληνική [[επική ποίηση]] του [[Όμηρος|Ομήρου]] (9ος αιώνας ΠΚΕ), και συνεχίζει με την άνοδο του [[χριστιανισμός|χριστιανισμού]] και την πτώση της [[δυτική ρωμαϊκή αυτοκρατορία|δυτικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας]] (5ος αιώνας), που καταλήγει στη διάλυση της κλασικής κουλτούρας με το κλείσιμο της [[ύστερη αρχαιότητα|ύστερης αρχαιότητας]].
 
Μια τέτοια ευρεία κατανομή της ιστορίας και η γεωγραφική διασπορά καλύπτει μάλλον ανόμοιους πολιτισμούς και περιόδους. Με την στενή έννοια ο όρος «κλασική αρχαιότητα» αναφέρεται συνήθως στην εξιδανικευμένη άποψη μεταγενέστερων ερευνητών, σύμφωνα με τα λόγια του [[Έντγκαρ Άλαν Πόε]], για τη «ητη δόξα που ήταν η Ελλάδα, και τη μεγαλοπρέπεια που ήταν Ρώμη!». Τον 18ο και 19ο αιώνα ο σεβασμός για την κλασική αρχαιότητα ήταν πολύ μεγαλύτερος στην [[Ευρώπη]] και τις [[Ηνωμένες Πολιτείες]] από ό,τι σήμερα. Ο σεβασμός για τους αρχαίους στην Ελλάδα και τη Ρώμη επηρέασε [[πολιτική]], τη [[φιλοσοφία]], τη [[γλυπτική]], τη [[λογοτεχνία]], το [[θέατρο]], την [[εκπαίδευση]], ακόμη και την [[αρχιτεκτονική]] και τη [[σεξουαλικότητα]].
 
In politics, the presence of a [[Roman Emperor]] was felt to be desirable long after the empire fell. This tendency reached its peak when [[Charlemagne]] was [[coronation|crowned]] "Roman Emperor" in the year 800, an act which led to the formation of the [[Holy Roman Empire]]. The notion that an [[emperor]] is a [[monarch]] who outranks a mere king dates from this period. In this political ideal, there would always be a Roman Empire, a state whose jurisdiction extended to the entire civilized world.
81.553

επεξεργασίες