Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

→‎Παθοφυσιολογία: μικρά ορθογραφικά λάθη
 
==Παθοφυσιολογία==
Ο διαβήτης τύπου 2 οφείλεται στη μη επαρκή παραγωγή ινσουλίνης από τα [[β-κύτταρα]] στα πλαίσια της [[ινσουλινοαντίσταση]]ς.<ref name=Green2011/> Οι ιστοί στους οποίους πρωτοεμφανίζεται η αντίσταση στην ινσουλίνη, που σημαίνει ανικανότητα των [[κύτταρο (βιολογία)|κυττάρων]] να χρησιμοποιήσουν αποτελεσματικά τα φυσιολογικά επίπεδα ινσουλίνης, είναι οι μύες, το ήπαρ και ο λιπώδης ιστός.<ref>{{cite book|title=Diabetes mellitus a guide to patient care.|year=2007|publisher=Lippincott Williams & Wilkins|location=Philadelphia|isbn=978-1-58255-732-8|page=15|url=http://books.google.ca/books?id=fiAclxvKblkC&pg=PA15}}</ref> Κανονικά η ινσουλίνη αναστέλλει την απελευθέρωση γλυκόζης από το ήπαρ. Σε περίπτωση, όμως, ινσουλινοαντίστασης, το ήπαρ εσφαλμένα απελευθερώνει γλυκόζη στο αίμα.<ref name=Will2011/> Ο βαθμός ινσουλινοαντίστασης σε σχέση με τη δυσλειτουργία των β-κυττάρων διαφέρει από άτομο σε άτομο. Μερικά άτομα εμφανίζουν κατεξοχήν αντίσταση στην ινσουλίνη αλλά μικρού βαθμού διαταραχή της έκκρισης ινσουλίνης, ενώ σε άλλα συναντάται κυρίως ανεπαρκήανεπαρκής έκκριση ινσουλίνης με μικρότερη ινσουλινοαντίσταση.<ref name=Green2011/>
 
Άλλοι ενδεχομένως σημαντικοί μηχανισμοί που σχετίζονται με το διαβήτη τύπου 2 και την ινσουλινοαντίσταση περιλαμβάνουν: αυξημένη διάσπαση [[Λιπίδιο|λιπιδίων]] εντός των [[Λιποκύτταρο|λιποκυττάρων]], έλλειψη ινκρετινών και αντίσταση στις [[ινκρετίνες]], υψηλά επίπεδα [[γλυκαγόνη]]ς στο αίμα, αυξημένη κατακράτηση άλατος και ύδατος από τους [[Νεφρός|νεφρούς]] και μη σωστή ρύθμιση του μεταβολισμού από το [[κεντρικό νευρικό σύστημα]].<ref name=Will2011/> Πάντως, ο διαβήτης δεν αναπτύσσεται σε όλα τα άτομα με ινσουλινοαντίσταση, αφού απαιτείται επίσης και διαταραχή της έκκρισης ινσουλίνης από τα β-κύτταρα στο πάγκρεας.<ref name=Green2011/>
Ανώνυμος χρήστης