Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Τζόρτζιο ντε Κίρικο»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
== Έργο ==
[[Αρχείο:The Enigma of an Autumn Afternoon.jpg|right|thumb|280px|''Το αίνιγμα ενός φθινοπωρινού απογεύματος'', λάδι σε μουσαμά, 45 x 60 εκ., Ιδιωτική συλλογή. Αποτελεί το πρώτο μεταφυσικό έργο του ντε Κίρικο και χαρακτηριστικό δείγμα της μεταφυσικής εικονογραφίας του.]]
Στα πρώιμα έργα του ντε Κίρικο συναντώνται η χαρακτηριστική τεχνική της Μεταφυσικής Ζωγραφικής, καθώς και οι επιδράσεις των Μπαίκλιν και Κλίνγκερ, εμφανείς ειδικότερα στα πρώιμα έργα του, όπως ο ''Ετοιμοθάνατος κένταυρος'' (1909, Συλλογή Assitalia, Ρώμη). Ο ντε Κίρικο έτρεφε ιδιαίτερο θαυμασμό στα μυθικά και συμβολικά τοπία τού Μπαίκλιν καθώς και στα αινιγματικά ή άλλοτε «υπερφυσικά» χαρακτικά του Κλίνγκερ. Από νωρίς, ενσωμάτωσε στους πίνακές του [[μυθολογία|μυθολογικά]] στοιχεία, άρρηκτα συνδεδεμένα με αυτοβιογραφικές αναφορές. Η μεταφυσική εικονογραφία του συνδέθηκε με το έργο του [[Φρειδερίκος Νίτσε|Νίτσε]] και ειδικότερα με ορισμένα από τα σημαντικότερα φιλοσοφικά κείμενά του, όπως τα ''Ιδού ο άνθρωπος'' και ''[[Τάδε έφη Ζαρατούστρας]]''. Ο πίνακας ''Το αίνιγμα του χρησμού'' (π. 1910, Ιδιωτική συλλογή) αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της κατεύθυνσης που επρόκειτο να ακολουθήσει ο ντε Κίρικο. Στο ίδιο έργο, η μορφή που απεικονίζεται αποτελεί πιστό αντίγραφο από τον πίνακα ''Οδυσσέας και Καλυψώ'' (1882) του [[Άρνολντ Μπαίκλιν]]. Ως πρώτος «μεταφυσικός» πίνακας του ντε Κίρικο θεωρείται το ''Αίνιγμα ενός φθινοπωρινού απογεύματος'' (1910, Ιδιωτική συλλογή), έργο εμπνευσμένο από την Πλατεία Σάντα Κρότσε στη [[Φλωρεντία]], στο οποίο για πρώτη φορά αποποιήθηκε στοιχεία αφήγησης, βασιζόμενος αποκλειστικά στα ποιητικά χαρακτηριστικά του έργου<ref>Holzhey, 21</ref>, ενώ παράλληλα επιχείρησε να αποδώσει την έννοια του αινίγματος που κρύβεται πίσω από την καθημερινή εμπειρία. Αν και εμπνευσμένο από την πλατεία Σάντα Κρότσε της Φλωρεντίας, ο ντε Κίρικο μεταμόρφωσε τα αρχιτεκτονικά στοιχεία της, μετατρέποντας το αέτωμα της εκκλησίας αναγεννησιακού ρυθμού σε αρχαίο ελληνικό ναό, ή αντικαθιστώντας το μνημείο του Δάντη με αρχαίο άγαλμα. Η αποκάλυψη μίας παράλληλης πραγματικότητας, υπήρξε ένα από τα κεντρικά θέματα της Μεταφυσικής Ζωγραφικής του<ref name="Grove">Matthew Gale, ''The Grove Art Online'', Oxford University Press, Ιανουάριος 2007</ref>.
 
Μετά τη σύντομη παραμονή του στο Τορίνο και κατά την περίοδο 1912-5, ο ντε Κίρικο φιλοτέχνησε μία σειρά έργων με τίτλο ''Πλατείες της Ιταλίας''. Χαρακτηριστικό γνώρισμά τους είναι η κοινή θεματολογία των ερημικών πλατειών που κοσμούνται συνήθως με λιγοστές μορφές ή γλυπτά, η πολλαπλή προοπτική, καθώς και η διάχυτη ατμόσφαιρα μελαγχολίας. Σε αρκετά από τα έργα της σειράς αυτής, ο ντε Κίρικο απεικόνισε τη μορφή της μυθολογικής Αριάδνης, όπως στα έργα ''Μελαγχολία'' (1912, Ίδρυμα Eric & Salome Estorick), ''Αριάδνη'' (1913, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης Νέας Υόρκης), ''Το δειλινό της Αριάδνης'' (1913, Ιδιωτική συλλογή) και ''Η ανταμοιβή του μάντη'' (1913, Μουσείο Καλών Τεχνών Φιλαδέλφειας ΗΠΑ). Η πόλη του Τορίνου αποτέλεσε επίσης θέμα σε αρκετούς πίνακες του και ειδικότερα ο πύργος της Μόλε Αντονελιάνα (''Mole Antonelianna''), ένα από τα υψηλότερα κτίσματα της Ιταλίας, που αποτέλεσε πιθανότατα πηγή έμπνευσης για τα έργα ''[[Η Νοσταλγία του Απείρου]]'' (1912, [[Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (Νέα Υόρκη)|MoMA]]) και ''Ο μεγάλος πύργος'' (1913, Πινακοθήκη Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας).
200

επεξεργασίες