Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Αράμ Χατσατουριάν»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
μ ({{DEFAULTSORT:}})
{{πληροφορίες καλλιτέχνη}}
Ο '''Αράμ Ιλίτς Χατσατουριάν''' ([[αρμενική γλώσσα|αρμενικά]]: Արամ Խաչատրյան, Aram Xačatryan; [[ρωσική γλώσσα|ρώσικα]]: Аpaм Ильич Xaчaтypян, [[6 Ιουνίου]] [[1903]]-[[1 Μαΐου]] [[1978]]) ήταν [[Αρμενία|Αρμένιος]] [[συνθέτης]]. Γεννήθηκε το [[1903]] στην [[Τιφλίδα]] της τότε [[Ρωσική Αυτοκρατορία|Ρωσικής Αυτοκρατορίας]] και πέθανε στη [[Μόσχα]] το [[1978]]. Εγκαταστάθηκε στη [[Μόσχα]] από το 1920, όπου και μαθήτευσε σε διάφορους μουσικοδιδάσκαλους στη περίφημη σχολή Γκνέσιν. Σπούδασε βιολοντσέλο και σύνθεση και πολύ γρήγορα άρχισε να διακρίνεται. Στη συνέχεια φοίτησε στο Ωδείο Μόσχας (1929-1934) υπό τους Μιασκόφσκη και Λιτίνσκη. Οι συνθέσεις του «τρίο για φλάουτο, βιολί και πιάνο» και «Πρώτη συμφωνία» απέδειξαν την ιδιοφυΐα του και την ικανότητά του στην εκμετάλλευση λαϊκών μελωδιών. Από το 1934 σύνθεσεσυνέθεσε τρεις συμφωνίες για πιάνο, βιολοντσέλο και ορχήστρα, τη «Δεύτερη συμφωνία» (1943), μουσική για μπαλλέτομπαλέτο και το έργο για χορωδία και ορχήστρα «Ποίημα για τον Στάλιν», (για τη συμπλήρωση των 25 χρόνων από τη μπολσεβική επανάσταση), καθώς και μουσική για θεατρικά και κινηματογραφικά έργα.
 
Ο Χατσατουριάν διετέλεσε αντιπρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής της Ένωσης των Σοβιετικών Συνθετών από το 1939 μέχρι το 1948. Από το 1951 άρχισε να διδάσκει στο [[Ωδείο της Μόσχας]] και να ασχολείται με τη διεύθυνση ορχήστρας. Είναι ίσως, μαζί με τον [[Σεργκέι Προκόφιεφ|Προκόφιεφ]] και τον [[Ντμίτρι Σοστακόβιτς|Σοστακόβιτς]], οι σημαντικότεροι συνθέτες της [[Σοβιετική Ένωση|Σοβιετικής Ένωσης]] στην σχεδόν εβδομηντάχρονη ιστορία της. Αφιερώθηκε ιδιαίτερα στην ανάπτυξη της αρμενικής μουσικής καθώς θεωρήθηκε αυθεντία της τουρκμενικής και αζερμπαϊτζανικής μουσικής. Τιμήθηκε με πολλά βραβεία ρωσικά (μεταξύ των οποίων δύο φορές με το [[βραβείο Στάλιν]]) καθώς και ευρωπαϊκά.
Μερικά από τα πιο γνωστά του έργα είναι το [[μπαλέτο]] ''Γκαϊανέ'' (1942) που περιλαμβάνει τον πολύ γνωστό ''Χορό των σπαθιών'', η ''δεύτερη συμφωνία'' (1943), το ''Βαλς για κοντσέρτο'' (1955) και το μπαλέτο ''Σπάρτακος'' (1956).
 
Το [[1948]] κατηγορήθηκε μαζί με τους [[Ντμίτρι Σοστακόβιτς]] και [[Σεργκέι Προκόφιεφ]] για αστικοποίηση της μουσικής τους από την ΚΕ του ΚομουνιστικούΚομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσίας. Παραδεχόμενος όμως την ενοχή του αποκατέστησε την πρότερη εύνοια του καθεστώτος. Μετά όμως το θάνατο του [[Στάλιν]] καυτηρίασε δημόσια την εις βάρος του εκείνη κατηγορία. Το [[1954]] ονομάστηκε "Καλλιτέχνης του Λαού της Σοβιετικής Ένωσης" και πέντε χρόνια μετά έλαβε και το 2ο βραβείο Λένιν.<br />
Επίσης η σύζυγός του Νίνα Μακάροβα καθώς και ο ανιψιός του Καρέν Χατσατουριάν υπήρξαν συνθέτες, λιγότερο όμως σημαντικοί.
 
98.532

επεξεργασίες