Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Σπύρος Μελάς»

 
== Βιογραφία ==
Ο Σπύρος Μελάς, γιός του Ιωάννη Μελά και της Πηγής Παναγοπούλου γεννήθηκε στην Ναύπακτο, στις 13 (κατ'άλλους 18) Ιανουαρίου του 1882.
Γεννήθηκε στη [[Ναύπακτος|Ναύπακτο]] και φοίτησε στη Νομική Σχολή του [[Πανεπιστημίου Αθηνών]], χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του.
 
Τα παιδικά και εφηβικά χρόνια του τα πέρασε σε διάφορες ελληνικές πόλεις, καθότι ο πατέρας του, δικαστικός στο επάγγελμα, έπαιρνε συχνά μεταθέσεις. Τελευταία κατοικία της οικογένειας ήταν στον Πειραιά, όπου και πέθανε ο πατέρας του. Ο Μελάς, ως το μοναδικό αγόρι της οικογένειας αναγκάστηκε να δουλέψει για να ζήσει την οικογένεια. Έκανε διάφορες δουλειές και παράλληλα προσπαθούσε να συνεχίσει την εκπαίδευσή του. Με υποτροφία του δήμου Πειραιά, σπούδασε στην Ιωνίδειο Πρότυπη σχολή Πειραιά και με το τέλος των σπουδών του αποφάσισε να αποκατασταθεί επαγγελματικά στον Στρατό. Ωστόσο η στρατιωτική καριέρα δεν του πήγαινε και έτσι παραιτήθηκε σύντομα. Το 1905 γράφτηκε στη Νομική σχολή, αλλά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του.
 
Παράλληλα, είχε κάνει τα πρώτα βήματα, ως δημοσιογράφος, στην εφημερίδα ''Φωνή του Πειραιά''. Μετά συνεργάστηκε με τις εφημερίδες Χρονογράφος, Ακρόπολις και Άστυ. Επίσης συνεργάστηκε και πολλά λογοτεχνικά – καλλιτεχνικά περιοδικά.Στη δημοσιογραφία φαίνεται ότι βρήκε την κλίση του, αφού παρέμεινε στο επάγγελμα ως το τέλος της ζωής του. Συνεργάστηκε από διάφορες θέσεις με όλες σχεδόν τις εφημερίδες του καιρού του. Η τελευταία του συνεργασία ήταν με την εφημερίδα Ελευθερία (1957-1966). Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ΕΣΗΕΑ ενώ λειτούργησε και την πρώτη σχολή δημοσιογραφίας στην Ελλάδα, την ''Σχολή Δημοσιογραφία και Δημοσίων Σχέσεων του Ελληνοαμερικανικού Επιμορφωτικού Ινστιτούτου''. Παρακολούθησε ως δημοσιογράφος όλα τα σημαντικά γεγονότα του καιρού του, υπήρξε πολιτικός αναλυτής αλλά και απεσταλμένος των εφημερίδων στον εξωτερικό, ωστόσο πιο γνωστός έμεινε για το καθημερινό χρονογράφημά του, το οποίο συνέχιζε καθημερινά μέχρι το τέλος της ζωής του.
Το πρώτο του λογοτεχνικό έργο, ήταν το μυθιστόρημα ''Τα μυστήρια του Πειραιώς'' που πρωτοδημοσιεύτηκε σε συνέχειες στην Ακρόπολη, το φθινόπωρο του 1906.
Με το θέατρο η ενάσχολησή του ειναι πολύπλευρη. Υπήρξε καθηγητής ιστορίας του θεάτρου σε διάφορες δραματικές σχολές,
ιδρυτής θιάσων και επαγγελματίας σκηνοθέτης, θεατρικός κριτικός, μέλος του Εθνικού θεάτρου και βέβαια θεατρικός συγγραφέας.
 
Ωστόσο, μελανή κηλίδα στην ζωή του, στάθηκε η ευκολία με την οποία άλλαζε πολιτικές θέσεις και κυρίως η στήριξη της γερμανικής κατοχής. Ξεκινώντας από σοσιαλιστής στα νειάτα του, θα περάσει μετά στο στράτοπεδο των αντιβενιζελικών, των βενιζελικών ύστερα και του μεταξικού καθεστώτος. Το αποκορύφωμα όλων είναι η στάση του στην Κατοχή όταν σε ένα άρθρο του καλεί τον Ελληνικό λαό, να συνεργαστεί ειλικρινά και ενεργητικά με τον κατακτητή. Σελ.47
 
Πέθανε στις 2 Απριλίου του 1966 από ανεύρυσμα.
 
Έλαβε μια μακρά σειρά τιμητικών διακρίσεων, με σημαντικότερα τον Πολεμικό Σταυρό και τον α νώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος του Γεωργίου
 
 
 
 
 
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στον χώρο της δημοσιογραφίας μέσα από τις εφημερίδες «[[Άστυ (εφημερίδα)|Άστυ]]» και «[[Ακρόπολις]]», ενώ σύντομα διακρίθηκε ως χρονογράφος και ως πολεμικός ανταποκριτής στους [[Βαλκανικοί πόλεμοι|βαλκανικούς πολέμους]], όπου πήρε μέρος ως [[λοχίας]] του πυροβολικού, αλλά και στον [[Ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940|ελληνοϊταλικό πόλεμο]]. Τις εμπειρίες του δημοσίευσε στο βιβλίο του ''Πολεμικές σελίδες''.
 
Διετέλεσε αρχισυντάκτης των εφημερίδων «Χρόνος», «Νέα Ημέρα», «Πατρίς» κ.ά., διευθυντής της εφημερίδας «Δημοκρατία» (1924) και συνεργάτης πολλών άλλων («Εμπρός», «[[Η Καθημερινή]]», «Ελευθερία», «[[Εστία (εφημερίδα)|Εστία]]», «[[Το Βήμα]]» κ.ά.), ενώ το 1948 εξέδωσε το περιοδικό «[[Ελληνική Δημιουργία]]».
 
Ανέπτυξε επίσης σημαντική δραστηριότητα στον χώρο του θεάτρου, ως συγγραφέας, ηθοποιός και σκηνοθέτης. Το [[1925]] ίδρυσε το βραχύβιο Θέατρο Τέχνης και το [[1929]] συμμετείχε στην ίδρυση του θιάσου «Ελευθέρα Σκηνή», μαζί με τη [[Μαρίκα Κοτοπούλη]] και τον [[Δημήτρης Μυράτ|Δημήτρη Μυράτ]]. Στους θιάσους αυτούς ανέλαβε τον ρόλο του σκηνοθέτη. Ανανέωσε αισθητά το αθηναϊκό ρεπερτόριο μεταξύ [[1924]] και [[1936]] και συνεργάστηκε και με την Αλίκη και τον [[Κώστας Μουσούρης|Κώστα Μουσούρη]].
 
Το 1935 εξελέγη τακτικό μέλος της [[Ακαδημία Αθηνών|Ακαδημίας Αθηνών]], της οποίας διετέλεσε πρόεδρος το 1959.
 
== Συγγραφικό έργο ==
31.667

επεξεργασίες