Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Σπύρος Μελάς»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
 
== Βιογραφία ==
Ο Σπύρος Μελάς, γιός του Ιωάννη Μελά και της Πηγής Παναγοπούλου γεννήθηκε στην [[Ναύπακτος|Ναύπακτο]], στις 13 <ref>(κατ'άλλους 18)</ref> Ιανουαρίου του [[1882]].
 
Τα παιδικά και εφηβικά χρόνια του τα πέρασε σε διάφορες ελληνικές πόλεις, καθότι ο πατέρας του, δικαστικός στο επάγγελμα, έπαιρνε συχνά μεταθέσεις. Τελευταία κατοικία της οικογένειας ήταν στον Πειραιά, όπου και πέθανε ο πατέρας του. Ο Μελάς, ως το μοναδικό αγόρι της οικογένειας μετά το θάνατο του πατέρα του, αναγκάστηκε να δουλέψει για να ζήσει την οικογένεια. Έκανε διάφορες δουλειές και παράλληλα προσπαθούσε να συνεχίσει την εκπαίδευσή του. Με υποτροφία του δήμου Πειραιά, σπούδασε στην «Ιωνίδειο Πρότυπη σχολή Πειραιά» και με το τέλος των σπουδών του αποφάσισε να αποκατασταθεί επαγγελματικά στον Στρατό. Ωστόσο η στρατιωτική καριέρα δεν του πήγαινε και έτσι παραιτήθηκε σύντομα. Το [[1905]] γράφτηκε στη Νομική σχολή, αλλά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του.
 
Παράλληλα, είχε κάνει τα πρώτα βήματα, ως δημοσιογράφος, στην εφημερίδα ''«Φωνή του Πειραιά''». Μετά συνεργάστηκε με τις εφημερίδες «Χρονογράφος», «[[Ακρόπολις (εφημερίδα)|Ακρόπολις]]» και «[[Άστυ (εφημερίδα)|Άστυ]]». Επίσης συνεργάστηκε και με πολλά λογοτεχνικά – καλλιτεχνικά περιοδικά.Στη δημοσιογραφία φαίνεται ότι βρήκε την κλίση του, αφού παρέμεινε στο επάγγελμα ως το τέλος της ζωής του. Συνεργάστηκε από διάφορες θέσεις με όλες σχεδόν τις εφημερίδες του καιρού του. Η τελευταία του συνεργασία ήταν με την εφημερίδα Ελευθερία (1957-1966). Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ΕΣΗΕΑ ενώ λειτούργησε και την πρώτη σχολή δημοσιογραφίας στην Ελλάδα, την ''Σχολή Δημοσιογραφία και Δημοσίων Σχέσεων του Ελληνοαμερικανικού Επιμορφωτικού Ινστιτούτου''. Παρακολούθησε ως δημοσιογράφος όλα τα σημαντικά γεγονότα του καιρού του, υπήρξε πολιτικός αναλυτής αλλά και απεσταλμένος των εφημερίδων στον εξωτερικό, ωστόσο πιο γνωστός έμεινε για το καθημερινό χρονογράφημά του, το οποίο συνέχιζε καθημερινά μέχρι το τέλος της ζωής του.
Το πρώτο του λογοτεχνικό έργο, ήταν το μυθιστόρημα ''Τα μυστήρια του Πειραιώς'' που πρωτοδημοσιεύτηκε σε συνέχειες στην Ακρόπολη, το φθινόπωρο του 1906.
Με το θέατρο η ενάσχολησή του ειναι πολύπλευρη. Υπήρξε καθηγητής ιστορίας του θεάτρου σε διάφορες δραματικές σχολές,
ιδρυτής θιάσων και επαγγελματίας σκηνοθέτης, θεατρικός κριτικός, μέλος του Εθνικού θεάτρου και βέβαια θεατρικός συγγραφέας.
 
Στη δημοσιογραφία φαίνεται ότι βρήκε την κλίση του, αφού παρέμεινε στο επάγγελμα ως το τέλος της ζωής του. Συνεργάστηκε από διάφορες θέσεις με όλες σχεδόν τις εφημερίδες του καιρού του. Η τελευταία του συνεργασία ήταν με την εφημερίδα «Ελευθερία» από το [[1957]]έως το [[1966]]. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της [[ΕΣΗΕΑ]] ενώ λειτούργησε και την πρώτη σχολή δημοσιογραφίας στην Ελλάδα, την «Σχολή Δημοσιογραφία και Δημοσίων Σχέσεων του Ελληνοαμερικανικού Επιμορφωτικού Ινστιτούτου». Παρακολούθησε ως δημοσιογράφος όλα τα σημαντικά γεγονότα του καιρού του, υπήρξε πολιτικός αναλυτής αλλά και απεσταλμένος των εφημερίδων στον εξωτερικό, ωστόσο πιο γνωστός έμεινε για το καθημερινό [[Χρονογράφημα|χρονογράφημά]] του, το οποίο συνέχιζε καθημερινά μέχρι το τέλος της ζωής του.
Ωστόσο, μελανή κηλίδα στην ζωή του, στάθηκε η ευκολία με την οποία άλλαζε πολιτικές θέσεις και κυρίως η στήριξη της γερμανικής κατοχής. Ξεκινώντας από σοσιαλιστής στα νειάτα του, θα περάσει μετά στο στράτοπεδο των αντιβενιζελικών, των βενιζελικών ύστερα και του μεταξικού καθεστώτος. Το αποκορύφωμα όλων είναι η στάση του στην Κατοχή όταν σε ένα άρθρο του καλεί τον Ελληνικό λαό, να συνεργαστεί ειλικρινά και ενεργητικά με τον κατακτητή. <ref>Αικατερίνη Καρρά, ''[http://www.didaktorika.gr/eadd/handle/10442/28250 Ο Σπύρος Μελάς και το θέατρο της εποχής του: συμβολή στη μελέτη της δραματουργίας του]'', Τμήμα Θεάτρου, Σχολή Καλών Τεχνών, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (2010), σελ. 47</ref>
 
Το πρώτο του λογοτεχνικό έργο, ήταν το μυθιστόρημα ''«Τα μυστήρια του Πειραιώς»'' που πρωτοδημοσιεύτηκε σε συνέχειες στην Ακρόποληεφημερίδα «Ακρόπολις», το φθινόπωρο του [[1906]].<br />
Με το θέατρο η ενάσχολησή του ειναιήταν πολύπλευρη. Υπήρξε καθηγητής ιστορίας του θεάτρου σε διάφορες δραματικές σχολές,
ιδρυτής θιάσων και επαγγελματίας σκηνοθέτης, θεατρικός κριτικός, μέλος του [[Εθνικό θέατρο|Εθνικού θεάτρου]] και βέβαια θεατρικός συγγραφέας.
 
Ωστόσο, μελανή κηλίδα στην ζωή του, στάθηκε η ευκολία με την οποία άλλαζε πολιτικές θέσεις και κυρίως η στήριξη της γερμανικής κατοχής. Ξεκινώντας από σοσιαλιστής στα νειάτα του, θα περάσει μετά στο στράτοπεδο των αντιβενιζελικών, των [[Βενιζελισμός|βενιζελικών]] ύστερα και τουθα υποστηρίξει το [[Δικτατορία της 4ης μεταξικούΑυγούστου|μεταξικό καθεστώτοςκαθεστώς]]. Το αποκορύφωμα όλων είναι η στάση του στην [[Κατοχή]] όταν σε ένα άρθρο του καλεί τον Ελληνικό λαό, να συνεργαστεί ειλικρινά και ενεργητικά με τον κατακτητή. <ref>Αικατερίνη Καρρά, ''[http://www.didaktorika.gr/eadd/handle/10442/28250 Ο Σπύρος Μελάς και το θέατρο της εποχής του: συμβολή στη μελέτη της δραματουργίας του]'', Τμήμα Θεάτρου, Σχολή Καλών Τεχνών, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (2010), σελ. 47</ref>
 
Πέθανε στις 2 Απριλίου του 1966 από ανεύρυσμα.
 
Έλαβε μια μακρά σειρά τιμητικών διακρίσεων, με σημαντικότερα τον Πολεμικό Σταυρό και τον α νώτεροανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος του Γεωργίου
 
 
31.922

επεξεργασίες