Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

Με αφετηρία τις νέες δυνατότητες που αναδείχθηκαν, ο κινηματογράφος μετασχηματίστηκε διεθνώς σε μία δημοφιλή μορφή τέχνης, ενώ παράλληλα πολλοί κινηματογραφικοί χώροι δημιουργήθηκαν με αποκλειστικό σκοπό την προβολή ταινιών. Εκτιμάται ότι το 1908, στις [[Ηνωμένες Πολιτείες]] υπήρχαν περίπου 10.000 κινηματογράφοι. Οι ταινίες της εποχής ήχαν διάρκειας δέκα έως δεκαπέντε λεπτών, αλλά σταδιακά η διάρκειά τους αυξήθηκε. Σημαντική συμβολή σε αυτό είχε ο Αμερικανός σκηνοθέτης D. W. Griffith, στον οποίο ανήκουν μερικά από τα πρώτα ιστορικά [[έπος|έπη]] του κινηματογράφου. Το 1912 (ή 1911) ο θεωρητικός χρησιμοποίησε για πρώτη φορά σε δοκίμιό του τον όρο έβδομη τέχνη για να περιγράψει τον κινηματογράφο.
 
=== ΟμιλώνΒουβός , ομιλών και έγχρωμος κινηματογράφος ===
Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του [[1920]], ο κινηματογράφος παρέμενε χωρίς ήχο (''βουβός κινηματογράφος'') και συχνά οι προβολές ταινιών συνοδεύονταν από ζωντανή μουσική. Η ιστορία του ηχογραφημένου κινηματογραφικού ήχου ξεκίνησε το [[1926]], όταν η [[Warner Brothers]] παρουσίασε μία συσκευή (''Vitaphone''), η οποία έδινε τη δυνατότητα αναπαραγωγής μουσικής, μέσω ενός δίσκου που συγχρονιζόταν με την μηχανή προβολής της ταινίας. Βασισμένη σε αυτή τη νέα τεχνολογία, στα τέλη του [[1927]], κυκλοφόρησε η ταινία ''The Jazz Singer'', η οποία αν και κατά το μεγαλύτερο μέρος της ήταν ''βουβή'', υπήρξε η πρώτη που περιείχε διαλόγους.
 
Ανώνυμος χρήστης