Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

197 bytes αφαιρέθηκαν ,  πριν από 2 έτη
μ
καμία σύνοψη επεξεργασίας
{{επιμέλεια|εξωτερικοί σύνδεσμοι εντός του λήμματος}}
{{πηγές|16|06|2012}}
Οι '''Βέδες''', οιείναι (θρησκειολ.)·ιεροί ύμνοι και τελετουργικοί στίχοι, που έχουν συντεθεί στην αρχαϊκή [[σανσκριτική]] και είναι γνωστοί μεταξύ των λαών που μιλούσαν [[Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες|ινδοευρωπαϊκή γλώσσα]] και πέρασαν στις [[Ανατολικές Ινδίες|Ινδίες]] από περιοχές της [[Περσία]]ς.
 
Δεν είναι δυνατόν να καθοριστεί με ακρίβεια η χρονολογία των συνθέσεων αυτών, μερικές από τις οποίες έχουν μεγάλη φιλολογική αξία, αλλά μια περίοδος γύρω στο 1500-1200 π.Χ. θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή από πολλούς ειδικούς. Οι ύμνοι συγκροτούν ένα λειτουργικό σύνολο, το οποίο αναπτύχθηκε γύρω από τη λατρεία της ''σόμα'' ([[soma]]) και τη θυσία και εξουδετέρωσε τις παραδεδομένες θεότητες που προσωποποιούσαν διάφορα φυσικά και κοσμικά φαινόμενα, όπως τη φωτιά (''Αγκνί''), τον ήλιο (''Σούρυα και Savitṛ''), το λυκόφως (''Uṣas''), τις καταιγίδες (''Maruts''), τον πόλεμο και τη βροχή (''Ίντρα''), την τιμή (''Μίτρα''), τη θεία αυθεντία (''Βαρούνα''), τη δημιουργία (''Ίντρα'', με κάποια βοήθεια του [[Βισνού]]). Ύμνοι αφιερώθηκαν στις θεότητες αυτές και πολλοί διαβάζονταν ή ψάλλονταν κατά τη διάρκεια των τελετουργιών
 
Η πρώτη συλλογή ή ''Σαμχίτα (Saṃhitā)'' τέτοιων ύμνων, από τους οποίους ο αρχιερέας (''hotṛ'') αντλούσε το περιεχόμενο για τα αναγνώσματα, είναι η ''Ριγκβέδα ([http://en.wikipedia.org/wiki/Rigveda Rigveda])''. Μερικά ιερά κείμενα, πιθανότατα αρχαιότερης προέλευσης από τους ύμνους, αναγινώσκοταν από τον υπεύθυνο για τη φωτιά της θυσίας και την τέλεση της ιεροτελεστίας ιερέα (''[http://en.wikipedia.org/wiki/Vedic_priesthood adhvaryu]''). Αυτά τα κείμενα (''[http://en.wikipedia.org/wiki/Mantra [μάντρα]'')]] και οι στίχοι συγκεντρώθηκαν σε συλλογές και είναι γνωστές ως ''Γιαγουρβέδα ([http://en.wikipedia.org/wiki/Yajurveda Yajurveda])''. Μια τρίτη ομάδα ιερέων με επικεφαλής έναν «ψάλτη» (''[http://en.wikipedia.org/wiki/Udg%C4%81t%E1%B9%9B (udgātr]'') εκτελούσαν μελωδικά αναγνώσματα που συνδέοτανσυνδέονταν με στίχους τα οποία, αν και προέρχοτανπροέρχονταν σχεδόν στο συνολόσύνολό τους από τη Ριγκβέδα, συγκεντρώθηκαν σε ιδιαίτερη συλλογή, τη ''[http://en.wikipedia.org/wiki/Samaveda Σάμα Βέδα]''.
 
Στις τρεις αυτές συλλογές των ''Βεδών (Rg,Yajur και Sama)'' που είναι γνωστές ως «τρίπτυχη γνώση» (''trayī-vidyā''), προστέθηκε μια τέταρτη συλλογή, η ''Αταρβαβέδα ([http://en.wikipedia.org/wiki/Atharvaveda Atharvaveda])'', μια συλλογή ύμνων, μαγικών φράσεων και ασμάτων, που αντιπροσώπευαν μια λιγότερο εξεζητημένη πρακτική της θρησκείας και παρέμειναν μερικά έξω από τη βεδική θυσία.