Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ο οδοιπόρος (Ιερώνυμος Μπος)»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
===Τέκνο του Κρόνου===
Σύμφωνα με τον Pilger, η εικόνα είναι μια αστρολογική σκηνή, στην οποία παρουσιάζεται ένα από τα παιδιά του Κρόνου. Η ιστορικός τέχνης Λόττε Μπραντ Φίλιπ (Lotte Brand Philip) εργάστηκε περαιτέρω πάνω σε αυτή την άποψη και αναφέρει ότι ο πίνακας απεικονίζει τόσο τη φυσική διάθεση της μελαγχολίας, όσο και το στοιχείο "γη". Προτείνει ότι το έργο αρχικά ήταν ο ένας από μια σειρά τεσσάρων κυκλικής μορφής πινάκων, στο εξωτερικό ενός χαμένου τριπτύχου, τα οποία συμβόλιζαν τόσο τις τέσσερις ψυχικές διαθέσεις, όσο και τα τέσσερα στοιχεία από τα οποία δημιουργήθηκε ο Κόσμος. Πιστεύει ότι δύο από τους κυκλικούς αυτούς πίνακες έχουν διασωθεί σε αντίγραφα των έργων ''Ο Μάγος'' και ''Keisnijding'', ενώ ο τέταρτος έχει χαθεί. Ως αποτέλεσμα αυτής της θεωρίας, συνάγεται ότι οι πίνακες αυτοί είναι πολύ προγενέστεροι σε σχέση με την παραδεκτή χρονολόγησή τους και αντιστοιχούν στο έργο που ο Μπος δημιούργησε στο [[Ρότερνταμ]].<ref>Friedländer (1969): p. 100.</ref>
 
==Ο πραματευτής==
Σήμερα είναι παραδεκτό ότι το πρόσωπο που απεικονίζεται είναι πραματευτής<ref>De Bruyn (2001): σελ. 67. Remarkably, just Dirk Hannema , in 1931 as director of the Boijmans was responsible for the purchase of work, it was already identified as a peddler</ref>.
 
 
<!--
Today it is assumed that the person depicted a peddler 's. [4] The main evidence for this is the painting A performance of the farce "A cluyte of Plaeyerwater 'on a Flemish fair in the southern Dutch painter Pieter Balten in the Netherlands Theatre Institute in Amsterdam . This painting include a play depicted a man with a similar basket on his back as the Rotterdam panel. The text of this play shows that this is a peddler. [5]
 
The peddler was in the late Middle Ages, a two-sided figure. On the one hand, he was associated with all kinds of sins, he was introduced to the other side as a sinner repented. The motif of a peddler who is being attacked by an aggressive dog, comes in the late Middle Ages more common; so reads the chorus of a 16th century poem: