Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ο οδοιπόρος (Ιερώνυμος Μπος)»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
 
==Ο πραματευτής==
Σήμερα είναι παραδεκτό ότι το πρόσωπο που απεικονίζεται είναι πραματευτής<ref>De Bruyn (2001): σελ. 67. Είναι άξιο αναφοράς ότι ο Dirk Hannema, το 1931, ως διευθυντής του Μουσείου Μπόιμανς, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την απόκτηση του έργου από το Μουσείο, είχε κατονομάσει το έργο ως "Ο πραματευτής".</ref>. Η βασική ένδειξη γι' αυτό είναι ένας πίνακας με τίτλο ''Παράσταση της φάρσας "Een cluyte van Plaeyerwater"'' του Ολλανδού ζωγράφου [[Πίτερ Μπάλτεν]] που αναφέρεται σε φλαμανδική πανήγυρι και βρίσκεται στο Θεατρικό Ίδρυμα της Ολλανδίας στο [[Άμστερνταμ]]. Στον πίνακα περιλαμβάνεται η απεικόνιση ενός άνδρα με παρόμοιο με του Μπος καλάθι στην πλάτη του. Το κείμενο της παράστασης αναφέρει ότι πρόκειται για πραματευτή.<ref>De Bruyn (2001): σελ. 67.</ref>
Σήμερα είναι παραδεκτό ότι το πρόσωπο που απεικονίζεται είναι πραματευτής<ref>De Bruyn (2001): σελ. 67. Remarkably, just Dirk Hannema , in 1931 as director of the Boijmans was responsible for the purchase of work, it was already identified as a peddler</ref>.
 
Ο πραματευτής, κατά τα τέλη του [[Μεσαίωνας|Μεσαίωνα]] ήταν αμφιλεγόμενη μορφή. Από τη μία πλευρά συσχετιζόταν με όλες τις εκφάνσεις της αμαρτίας, ενώ παρουσιαζόταν, από την άλλη ως μετανοημένος αμαρτωλός. Το μοτίβο του πραματευτή, ο οποίος υφίσταται επίθεση από άγριο σκύλο, εμφανίζεται περισσότερο στα τέλη του Μεσαίωνα, όπως αναφέρει ένα ποίημα του 16ου αιώνα:
 
{{Cquote|''Het is een out segghen, verstaet diet can:<br />Een monnic, leec, man, pape, hont, meersman,<br />Elc weet wel dat se tsamen disconderen''<ref>Αναφέρεται στο De Bruyn (2001): σελ. 91.</ref>}}
 
<small>Σε ελεύθερη απόδοση: Όπως λέει ένα παλιό ρητό: Ένας μοναχός κι ένα λαϊκός, ένας σύζυγος κι ένας πάστορας, ένας πραματευτής κι ένας σκύλος, όλοι γνωρίζουν πώς το ένα κακό βρίσκει το άλλο</small>
[[Αρχείο:WLANL - Martijn Streefkerk - Detail 3 De Marskramer.jpg|thumb|left|''Λεπτομέρεια'']]
 
Στον πίνακα ο σκύλος φορά ένα stekel, δηλ. ένα κολάρο με καρφιά. Ο Αυστριακός εθνολόγος Λέοπολντ Σμιτ (Leopold Schmidt) έχει καταδείξει ότι η χρήση του stekel ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη κατά τον Μεσαίωνα. Παρόμοια κολάρα φορούσαν στους κυνηγετικούς σκύλους, για να τους προστατεύουν από δαγκωματιές άγριων ζώων, αλλά και σε σκύλους - φύλακες, επίσης για την αυτοπροστασία τους.<ref>De Bruyn (2001): σελ. 94.</ref> Ο επίσης αποδιδόμενος στον Μπος πίνακας ''Στέφανος εξ ακανθών'' (σήμερα στην [[Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου]]) απεικονίζει τους εκτελεστές του Ιησού με παρόμοια κολάρα, προφανώς αναφερόμενος στο βιβλικό απόσπασμα:
{{Cquote|''Σκύλοι με περιβάλλουν, μια άγρια συμμορία με έχει κυκλώσει, μου έχουν τρυπήσει τα χέρια και τα πόδια μου''|Ψαλμός 22:17}}
[[Αρχείο:Hieronymus Bosch 061.jpg|thumb|210px|Jheronimus Bosch. ''Στέψη του Ιησού με στέφανον εξ ακανθών, λεπτομέρεια'', περ. 1485 ή αργότερα. [[Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου]]]]
 
<!--
Today it is assumed that the person depicted a peddler 's. [4] The main evidence for this is the painting A performance of the farce "A cluyte of Plaeyerwater 'on a Flemish fair in the southern Dutch painter Pieter Balten in the Netherlands Theatre Institute in Amsterdam . This painting include a play depicted a man with a similar basket on his back as the Rotterdam panel. The text of this play shows that this is a peddler. [5]
 
The peddler was in the late Middle Ages, a two-sided figure. On the one hand, he was associated with all kinds of sins, he was introduced to the other side as a sinner repented. The motif of a peddler who is being attacked by an aggressive dog, comes in the late Middle Ages more common; so reads the chorus of a 16th century poem: