Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ο οδοιπόρος (Ιερώνυμος Μπος)»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
 
<small>Σε ελεύθερη απόδοση: ''Μας δαγκώνουν καθώς μας προτρέπουν ν' ακολουθήσουμε τις φαύλες συμβουλές τους και, όταν προσπαθούν να μας δελεάσουν, μας γαβγίζουν''</small>
[[Αρχείο:Pelgrim met lepel , tekening van Pieter Breughel D.O. 1525 - 1569.jpg|thumb|230px|[[Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος]]: ''Προσκυνητής''. περ. 1550. Ρόττερνταμ, [[Μουσείο Μπόιμανς - φαν Μπέουνινγκεν]].]]
Στο αριστερό πόδι του πραματευτή υπάρχει τυλιγμένο ένα λευκό πανί. Ο συγγραφέας Κουρτ Ζέλιγκμαν (Kurt Seligmann) υπέδειξε, το 1953, την ομοιότητα μεταξύ αυτού του μοτίβου και σε μια μικρογραφία του "Ψαλτηρίου Luttrell" του 14ου αιώνα. Στη μικρογραφία αυτή απεικονίζεται ένας άνδρας που τον δαγκώνει ένας σκύλος στην κνήμη καθώς απευθύνεται σε μια γοργόνα. Η γοργόνα, εδώ, αποτελεί σύμβολο της λαγνείας, ενώ ο σκύλος αναφέρεται στο ρητό "δαγκώνονται από τους σκύλους της Κόλασης". Το μοτίβο αυτό απαντάται αρκετές φορές στη λογοτεχνία ως τιμωρία για την αμαρτωλή συμπεριφορά, και η συμπερίληψή του από τον Μπος συμβολίζει τον σκύλο της Κόλασης. Ο πραματευτής στο έργο του καλλιτέχνη εμφανίζεται με δεμένη πληγή στο πόδι του και έτσι ο Μπος αναφέρεται στο ότι κατά το παρελθόν ο απεικονιζόμενος "έχει δαγκωθεί από τον σκύλο της Κόλασης", με άλλα λόγια αναφέρεται στο παρελθόν. Ωστόσο, ένα απόσπασμα από το ''Tspel'' του 1540 στο επιμελητήριο ρητορικής στην ''Christenkercke'', αναφέρει το εξής:
{{Cquote|Al zijdij ghebeten, ghij en zijt niet ghegheten<ref>Αναφ. στο De Bruyn (2001): σελ. 99</ref>}}
<small>Σε ελεύθερη απόδοση: ''Ακόμη κι αν σε δαγκώσουν, δεν σε έχουν φάει''</small>
 
===Προσκύνημα στην ανθρώπινη πίστη===
Στο αριστερό πόδι του πραματευτή υπάρχει τυλιγμένο ένα λευκό πανί. Ο συγγραφέας Κουρτ Ζέλιγκμαν (Kurt Seligmann) υπέδειξε, το 1953, την ομοιότητα μεταξύ αυτού του μοτίβου και σε μια μικρογραφία του "Ψαλτηρίου Luttrell" του 14ου αιώνα. Στη μικρογραφία αυτή απεικονίζεται ένας άνδρας που τον δαγκώνει ένας σκύλος στην κνήμη καθώς απευθύνεται σε μια γοργόνα. Η γοργόνα, εδώ, αποτελεί σύμβολο της λαγνείας, ενώ ο σκύλος αναφέρεται στο ρητό "δαγκώνονται από τους σκύλους της Κόλασης". Το μοτίβο αυτό απαντάται αρκετές φορές στη λογοτεχνία ως τιμωρία για την αμαρτωλή συμπεριφορά, και η συμπερίληψή του από τον Μπος συμβολίζει τον σκύλο της Κόλασης. Ο πραματευτής στο έργο του καλλιτέχνη εμφανίζεται με δεμένη πληγή στο πόδι του και έτσι ο Μπος αναφέρεται στο ότι κατά το παρελθόν ο απεικονιζόμενος "έχει δαγκωθεί από τον σκύλο της Κόλασης", με άλλα λόγια αναφέρεται στο παρελθόν.
Το ραβδί του απεικονιζόμενου πιθανόν συμβολίζει τη σταθερότητα της πίστης. Στη λογοτεχνία της εποχής συναντάται συχνά η έκφραση ''den stoc van Godts van gracye'' (το ραβδί της χάριτος του Θεού). Ωστόσο, το ραβδί είναι τμήμα του "εξοπλισμού" ενός προσκυνητή. Στο έργο ''Speculum Humanae Salva Tonis'' συστήνεται στους προσκυνητές να έχουν πάντα μαζί τους ένα ραβδί για να απωθούν τους επικίνδυνους σκύλους.<ref>Koldeweij, Vermet and Vandenbroeck (2001): σελίδες 63, 184.</ref> Η σύγκριση της ανθρώπινης ζωής με προσκύνημα ήταν αντίληψη παλαιότερη της εποχής του Μπος. Ήδη, το 1330 - 31, ο κιστερσιανός μοναχός Γκιγιώμ ντε Ντιγκυλλεβίλ (Guillaume de Digulleville), είχε συγγγράψει το βιβλίο ''Pèlerinage de la vie humaine'' (= προσκύνημα του ανθρώπινου βίου), που εκδόθηκε στο Χάαρλεμ το 1486.
 
 
 
<!-- The rhetoricians piece however Tspel the Christenkercke from the 1540s, the following expression:
 
<!-- Moreover, one over his shoulder looking traveler regularly for artifacts from the 15th century , as a choir bench in the Our Lady in Breda, where the traveler is also trying to save a dog from her, [15] and the title page of published by Thomas van Kempen The imitation of Christ .