Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

μ
 
== Βιογραφικά στοιχεία ==
Ο Αλμπέρ Καμύ γεννήθηκε στις [[7 Νοεμβρίου]] [[1913]] στην [[Αλγερία]] από πατέρα [[Γαλλία|Γάλλο]] χωρικό, μητέρα [[Ισπανία|Ισπανίδα]] και μεγάλωσε μέσα στην ένδεια. Είχε έναν ακόμη μεγαλύτερο αδερφόαδελφό. Ο πατέρας του, ο αλσατικής καταγωγής Λυσιέν, εργαζόταν για έναν έμπορο κρασιού σε ένα οινοπαραγωγικό κτήμα κοντά στο Μοντοβί (Mondovi) της [[Αλγερία]]ς, όπου γεννήθηκε και ο Αλμπέρ. Επιστρατεύθηκε όμως τον Σεπτέμβριο του 1914 και ο τραυματισμός του στη μάχη του Μάρνη τον οδήγησε στον θάνατο στις [[17 Οκτωβρίου]] του [[1914]]. Ο μικρός Αλμπέρ θα γνωρίσει τον πατέρα του μέσα από μια φωτογραφία και μια σημαντική οικογενειακή ιστορία: την περιγραφή της έντονης αποστροφής που έδειξε ο πατέρας του μπροστά στο θέαμα μιας εκτέλεσης. Μετά τον θάνατο του Λυσιέν, η οικογένεια εγκαθίσταται στο [[Αλγέρι]].
 
Ο Αλμπέρ κάνει τις σπουδές του έχοντας την υποστήριξη των καθηγητών του, μεταξύ των οποίων βρίσκουμε και τον [[Ζαν Γκρενιέ]], που θα παρουσιάσει στον μαθητή του το έργο του [[Νίτσε]]). Ξεκινά να γράφει πολύ νέος και τα πρώτα του κείμενα φιλοξενούνται στο περιοδικό ''Sud'' το [[1932]]. Μετά το απολυτήριο λυκείου (bac) παίρνει πτυχίο ανωτάτων σπουδών στη φιλολογία (lettres), της Φιλοσοφικής Σχολής, αλλά η [[φυματίωση]] (στα 1930 είχε την πρώτη του κρίση) τον εμποδίζει να περάσει τον διαγωνισμό πιστοποίησης που θα του επέτρεπε να ασχοληθεί με την εκπαίδευση (agrégation). Για λόγους υγείας αποχωρεί από την οικογενειακή εστία. Μένει για λίγο σε έναν θείο του χασάπη το επάγγελμα και δημοκράτη, υπέρμαχου των ιδεών του Βολτέρου, κι έπειτα αποφασίζει να ζήσει μόνος. Για να τα βγάλει πέρα παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα και κάνει διάφορες δουλειές.
 
To [[1935]], ξεκινά το ''L' Envers et l' Endroit'', που θα εκδοθεί δύο χρόνια αργότερα. Ιδρύει το Θέατρο της Εργασίας (le Théâtre du Travail) στο Αλγέρι, που αργότερα ([[1937]]) μετονομάζει σε «Θέατρο της Ομάδας». Στο μεσοδιάστημα, ο ΚαμίΚαμύ αποφασίζει να εγκαταλείψει το [[Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα]] δύο χρόνια μετά την εγγραφή του σε αυτό. Εργάζεται στην εφημερίδα ''Front populaire'' (Λαϊκό μέτωπο), του [[Πασκάλ Πιά]] (Pascal Pia). Η έρευνα που κάνει ''Μιζέρια της Καμπυλίας'' θα συναντήσει αντιδράσεις. Το [[1940]], η κυβέρνηση της Αλγερίας θα απαγορεύσει την εφημερίδα και θα φροντίσει να μη ξαναβρεί δουλειά ο Καμύ. Εγκαθίσταται στο [[Παρίσι]] και εργάζεται ως γραμματέας σύνταξης στην εφημερίδα ''Paris-Soir''. Εκείνη την περίοδο θα δημοσιεύσει τον ''Ξένο'' (L' Étranger, 1942) και το δοκίμιο ''Ο μύθος του Σίσυφου'' (Le Mythe de Sisyphe, 1942) και θα αναπτύξει τις φιλοσοφικές του θέσεις. Σύμφωνα με τη δική του άποψη περί ταξινόμησης του έργου του, αυτά τα έργα υπάγονται στον «κύκλο του παραλόγου» – ο οποίος θα συμπληρωθεί αργότερα με τα θεατρικά έργα ''Η παρεξήγηση'' (Le Malentendu) και ''Καλιγούλας'' (Caligula, 1944). Το [[1943]] προσλαμβάνεται ως εκδότης από τον εκδοτικό οίκο Gallimard και αναλαμβάνει τη διεύθυνση της εφημερίδας ''Combat''(Μάχη), που συγκέντρωσε μερικές από τις σημαντικότερες υπογραφές Γάλλων [[Αριστερά (πολιτική)|αριστερών]] διανοουμένων, όταν ο Π. Πια κλήθηκε να προσφέρει από άλλες θέσεις στη [[Γαλλική Αντίσταση]]. Το [[1947]], διαφωνώντας με τη συντακτική ομάδα της εφημερίδας, ο Καμί την εγκαταλείπει. Συνεχίζει το λογοτεχνικό έργο με την παραγωγή του «κύκλου της εξέγερσης», που περιλαμβάνει ένα από τα γνωστότερα μυθιστορήματά του, την ''Πανούκλα'' ([[1947]]), αλλά και άλλα έργα, λιγότερο δημοφιλή: ''L' État de siège'' (1948), ''Οι δίκαιοι'' (1949) και ''Ο επαναστατημένος άνθρωπος'' (L' Homme révolté) (1951).
{{Quote box
|quote = ''«Όλα γίνονται από μια συνήθεια. Είμαστε γελοίοι αριθμοί μιας κοινωνίας που ενεργεί από συνήθεια, μισούμε ή αγαπάμε από συνήθεια και σκεπτόμαστε τα «μεγάλα προβλήματα» από συνήθεια».''
Ο Καμύ τάφηκε στο [[Λουρμαρέν]] (Lourmarin) της [[Βωκλύζ]] (Vaucluse), όπου είχε αγοράσει μια κατοικία.
 
Στο περιθώριο των κυρίαρχων φιλοσοφικών ρευμάτων ο Καμύ επέμεινε στοστον στοχασμό πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση. Αρνούμενος να εκφράσει ομολογία πίστεως στον [[Θεός|Θεό]], στην [[ιστορία]] ή στη [[λογική]], ήρθε σε αντίθεση με τον [[Χριστιανισμός|Χριστιανισμό]], τον [[μαρξισμός|Μαρξισμό]] και τον [[υπαρξισμός|Υπαρξισμό]]. Δεν σταμάτησε ποτέ την πάλη ενάντια στα ιδεολογήματα και τις αφαιρέσεις που αποστρέφονται την ανθρώπινη φύση.
 
Ο Αλμπέρ Καμύ παραδόθηκε στη διαρκή εναλλαγή για να αποφύγει τη «συνήθεια», ωστόσο διατήρησε μία και μοναδική ως την τελευταία ημέρα της ζωής του: να γράφει για τους ανθρώπους, για «τα παθήματα της ψυχής» και για το «παράπονο των εγκλείστων στον εαυτό τους» ανθρώπων. Το σύνολο του έργου του (αριθμεί 30 βιβλία) είχε ευρύτατη απήχηση και μεταφράστηκε στις περισσότερες χώρες. Ο Καμύ ήταν ο κατ' εξοχήν «ανθρώπινος» συγγραφέας, ο κατ' εξοχήν ανθιστάμενος στην κωμωδία της καθημερινότητας, ο πραγματικός αναλυτής των «μάταιων πράξεων», όπως γράφει ο ίδιος θέλοντας να χαρακτηρίσει την αγωνία του θανάτου.