Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Χέρριτ Ντάου»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
{{σε χρήση}}
{{πληροφορίες καλλιτέχνη}}
Ο '''Χέρριτ Ντάου''' ([[Ολλανδική γλώσσα|ολλανδικά]]: '''Gerrit Dou''', αναγραφόμενος και '''Gerard''' (μικρό όνομα) και '''Douw''' ή '''Dow''' (επώνυμο), 7 Απριλίου 1613 – 9 Φεβρουαρίου 1675) ήταν [[Ολλανδία|Ολλανδός]] [[Ζωγραφική|ζωγράφος]] της [[Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής|ολλανδικής Χρυσής Εποχής]], του οποίου οι μικροί, πολύ φροντισμένοι πίνακες είναι χαρακτηριστικοί της Σχολής των ''fijnschilders'' (σε ελεύθερη απόδοση "εξαίρετων ζωγράφων") του [[Λέιντεν]]. Ειδικευόταν σε [[ρωπογραφία|ρωπογραφίες]] και είναι γνωστός για τους πίνακες με "οφθαλμαπάτη" σε εσοχές και τον φωτισμό, με κεριά, με την τεχνική του [[κιαροσκούρο]]. Διετέλεσε μαθητής του [[Ρέμπραντ]].
 
==Βιογραφία==
[[File:Gerrit Dou - Girl Chopping Onions - Google Art Project.jpg|thumb|''GirlΚορίτσι Choppingτεμαχίζει Onionsκρεμμύδια'', 1646]]
Ο Ντάου γεννήθηκε στο [[Λέιντεν]], όπου ο πατέρας του ήταν κατασκευαστής έγχρωμων γυαλιών.<ref name=baer28>Baer, p.28</ref> Σπούδασε σχέδιο με τον [[Μπαρτολομέους Ντολέντο]] και στη συνέχεια εκπαιδεύτηκε στο υαλουργείο έγχρωμων γυαλιών του [[Πίτερ Κάουβενχορν]]. Τον Φεβρουάριο του 1628, σε ηλικία 14 ετών, ο πατέρας του τον έστειλε να εκπαιδευτεί στο εργαστήριο του [[Ρέμπραντ]] (ο οποίος τότε ήταν 21 ετών), ο οποίος ζούσε εκεί κοντά.<ref name=baer28/> Από τον Ρέμπραντ, με τον οποίο παρέμεινε για τρία περίπου χρόνια, απέκτησε την ικανότητα στον χρωματισμό και το ύφος του Δασκάλου του είναι εμφανές σε μερικούς από τους πρώτους του πίνακες, ιδιαίτερα σε αυτοπροσωπογραφία του σε ηλικία 22 ετών (Συλλογή Μπριτζγουότερ) και στο έργο ''Ο τυφλός Τωβίτ πηγαίνει να συναντήσει τον γιο του'' (Κάστρο Wardour) (σημ. οι θέσεις των πινάκων ίσως σήμερα είναι διαφορετικές).<ref name=eb1911>''Encyclopaedia Britannica'' 1911</ref>
 
Σε σχετικά πρώιμο σημείο της σταδιοδρομίας του, όμως, ανέπτυξε το δικό του, ξεχωριστό ύφος, το οποίο διέφερε σημαντικά από αυτό του Ρέμπραντ, στο οποίο καλλιέργησε λεπτό και περίτεχνο τρόπο επεξεργασίας του έργου του. Λέγεται ότι κάποτε χρειάστηκε πέντε ημέρες για να ζωγραφίσει ένα χέρι και το έργο του ήταν τόσο προσεγμένο, ώστε θεώρησε αναγκαίο να φτιάξει δικά του πινέλα.<ref name=eb1911/>
Ο '''Χέρριτ Ντάου''' ([[Ολλανδική γλώσσα|ολλανδικά]]: '''Gerrit Dou''', αναγραφόμενος και '''Gerard''' (μικρό όνομα) και '''Douw''' ή '''Dow''' (επώνυμο), 7 Απριλίου 1613 – 9 Φεβρουαρίου 1675) ήταν [[Ολλανδία|Ολλανδός]] [[Ζωγραφική|ζωγράφος]] της [[Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής|ολλανδικής Χρυσής Εποχής]], του οποίου οι μικροί, πολύ φροντισμένοι πίνακες είναι χαρακτηριστικοί της Σχολής των ''fijnschilders'' του [[Λέιντεν]].
[[File:Dou, Gerrit - A Woman playing a Clavichord - Google Art Project.jpg|thumb|''AΓυναίκα Womanπου playing aπαίζει [[ClavichordΚλαβίχορδο]]'', cπερ. 1665]]
 
 
 
 
<!-- He specialised in [[genre scenes]] and is noted for his [[trompe l'oeil]] "niche" paintings and candlelit night-scenes with strong [[chiaroscuro]]. He was a student of [[Rembrandt]].
 
 
==Life==
<!--
[[File:Gerrit Dou - Girl Chopping Onions - Google Art Project.jpg|thumb|''Girl Chopping Onions'', 1646]]
 
Dou was born in [[Leiden]], where his father was a manufacturer of stained-glass.<ref name=baer28>Baer, p.28</ref> He studied drawing under [[Bartholomeus Dolendo]], and then trained in the stained-glass workshop of [[Pieter Couwenhorn]]. In February 1628, at the age of fourteen, his father sent him to study painting in the studio of [[Rembrandt]] (then aged about 21) who lived nearby.<ref name=baer28/> From Rembrandt, with whom he remained for about three years, he acquired his skill in colouring and in the more subtle effects of [[chiaroscuro]], and his master's style is reflected in several of his earlier pictures, notably a self-portrait at the age of 22 in the [[Bridgewater Collection]], and in the ''Blind Tobit going to meet his Son'', at [[Wardour Castle]] [locations may be outdated].<ref name=eb1911>''Encyclopaedia Britannica'' 1911</ref>
At a comparatively early point in his career, however, he developed a distinctive manner of his own which diverged considerably from Rembrandt's, cultivating a minute and elaborate style of treatment. He is said to have spent five days in painting a hand, and his work was so fine that he found it necessary to manufacture his own brushes.<ref name=eb1911/>
[[File:Dou, Gerrit - A Woman playing a Clavichord - Google Art Project.jpg|thumb|''A Woman playing a [[Clavichord]]'', c. 1665]]
 
Notwithstanding the minuteness of his touch, the general effect was harmonious and free from stiffness, and his colour was always fresh and transparent. He often represented subjects in lantern or candle light, the effects of which he reproduced with an unparalleled fidelity and skill. He often painted with the aid of a concave mirror, and to obtain exactness looked at his subject through a frame crossed with squares of silk thread. His practice as a portrait painter, which was at first considerable, gradually declined, sitters being unwilling to give him the time that he deemed necessary. His pictures were always small in size. More than 200 are attributed to him, and examples are to be found in most of the major public collections of Europe.<ref name=eb1911/> His ''chef-d'oeuvre'' is generally considered to be ''[[:Image:Gerrit Dou - De waterzuchtige vrouw.jpg|The dropsical woman]]'' (1663), and ''[[:Image:Gerrit Dou - De Hollandse huisvrouw.jpg|The Dutch Housewife]]'' (1650), both in the [[Louvre]]. The ''Evening School'', in the Amsterdam Rijksmuseum, is the best example of the candlelight scenes in which he excelled. In the [[National Gallery, London]], favorable specimens are to be seen in the ''[[:Image:Gerard Dou 004.jpg|Poulterer's Shop]]'' (1672), and a self-portrait (see above).<ref name=eb1911/> Dou's pictures brought high prices, and one patron, Pieter Spiering, who acted as Swedish Ambassador in The Hague from the mid-1630s, paid him 500 guilders annually simply for the right of first refusal of his latest works.<ref>Baer, p.30. Spiering was the son of a wealthy Delft tapestry manufacturer.</ref> Queen Christina of Sweden owned eleven paintings by Dou, and Cosimo III de' Medici visited his house, where he may have bought at least one of the works now in the Uffizi. The Dutch royal court itself, however, preferred work of a more classical tendency.<ref>Baer, p.32</ref>