Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Σερβική Επανάσταση»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
* [[Δεύτερη Σερβική Εξέγερση]] (1815) υπό το [[Μίλος Ομπρένοβιτς]]
* Επίσημη αναγνώριση του Σερβικού κράτους (1815–1833).
 
Η Διακήρυξη (1809) από τον [[Καραγιώργης Πέτροβιτς|Καραγιώργη]] στην πρωτεύουσα [[Βελιγράδι]] αποτέλεσε πιθανότατα την κορύφωση της πρώτης φάσης. Απηύθυνε έκκληση για εθνική ενότητα, βασιζόμενος στη Σερβική ιστορία για να απαιτήσει [[Ανεξιθρησκία|ελευθερία της θρησκείας]] και επίσημα καταγεγραμμένο κράτος δικαίου, τα οποία η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν είχε παράσχει. Κάλεσε επίσης τους [[Σέρβοι|Σέρβους]] να σταματήσουν να πληρώνουν στην [[Υψηλή Πύλη|Πύλη]] φόρους , θεωρώντας τους καταχρηστικούς, καθώς βασίζονταν στις θρησκευτικές πεποιθήσεις. Εκτός από την κατάργηση του κεφαλικού φόρου των μη-μουσουλμάνων, οι επαναστάτες κατάργησαν επίσης όλες τις φεουδαρχικές υποχρεώσεις το 1806, μόλις 15 χρόνια μετά τη [[Γαλλική Επανάσταση]], με τη χειραφέτηση αγροτών και δουλοπαροικών να αντιπροσωπεύει έτσι μια σημαντική κοινωνική ρήξη με το παρελθόν. Η κυβέρνηση του Μίλος Ομπρένοβιτς παγίωσε τα επιτεύγματα των εξεγέρσεων, που οδήγησαν στην ανακήρυξη του [[Μίλος Ομπρένοβιτς|πρώτου συντάγματος στα Βαλκάνια]] και στην ίδρυση του παλαιότερου στα Βαλκάνια ιδρύματος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που εξακολουθεί να υφίσταται, τη [[Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου|Μεγάλη Ακαδημία του Βελιγραδίου]] (1808). Το 1830 και ξανά το 1833 η Σερβία αναγνωρίστηκε ως αυτόνομη ηγεμονία, με κληρονομικήούς πρίγκιπες πλήρωναν ετήσιο φόρο στην [[Υψηλή Πύλη|Πύλη]]. Τέλος η ''de facto'' ανεξαρτησία ήρθε το 1868, με την αποχώρηση των Οθωμανικών φρουρών από το πριγκιπάτο, ενώ η ''de jure'' ανεξαρτησία αναγνωρίστηκε επίσημα στο [[Συνέδριο του Βερολίνου]] το 1878.
 
 
19

επεξεργασίες