Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Σερβική Επανάσταση»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
 
Η Διακήρυξη (1809) από τον [[Καραγιώργης Πέτροβιτς|Καραγιώργη]] στην πρωτεύουσα [[Βελιγράδι]] αποτέλεσε πιθανότατα την κορύφωση της πρώτης φάσης. Απηύθυνε έκκληση για εθνική ενότητα, βασιζόμενος στη Σερβική ιστορία για να απαιτήσει [[Ανεξιθρησκία|ελευθερία της θρησκείας]] και επίσημα καταγεγραμμένο κράτος δικαίου, τα οποία η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν είχε παράσχει. Κάλεσε επίσης τους [[Σέρβοι|Σέρβους]] να σταματήσουν να πληρώνουν στην [[Υψηλή Πύλη|Πύλη]] φόρους , θεωρώντας τους καταχρηστικούς, καθώς βασίζονταν στις θρησκευτικές πεποιθήσεις. Εκτός από την κατάργηση του κεφαλικού φόρου των μη-μουσουλμάνων, οι επαναστάτες κατάργησαν επίσης όλες τις φεουδαρχικές υποχρεώσεις το 1806, μόλις 15 χρόνια μετά τη [[Γαλλική Επανάσταση]], με τη χειραφέτηση αγροτών και δουλοπαροικών να αντιπροσωπεύει έτσι μια σημαντική κοινωνική ρήξη με το παρελθόν. Η κυβέρνηση του Μίλος Ομπρένοβιτς παγίωσε τα επιτεύγματα των εξεγέρσεων, που οδήγησαν στην ανακήρυξη του [[Μίλος Ομπρένοβιτς|πρώτου συντάγματος στα Βαλκάνια]] και στην ίδρυση του παλαιότερου στα Βαλκάνια ιδρύματος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που εξακολουθεί να υφίσταται, τη [[Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου|Μεγάλη Ακαδημία του Βελιγραδίου]] (1808). Το 1830 και ξανά το 1833 η Σερβία αναγνωρίστηκε ως αυτόνομη ηγεμονία, με κληρονομικήούς πρίγκιπες πλήρωναν ετήσιο φόρο στην [[Υψηλή Πύλη|Πύλη]]. Τέλος η ''de facto'' ανεξαρτησία ήρθε το 1868, με την αποχώρηση των Οθωμανικών φρουρών από το πριγκιπάτο, ενώ η ''de jure'' ανεξαρτησία αναγνωρίστηκε επίσημα στο [[Συνέδριο του Βερολίνου]] το 1878.
 
==Ιστορικό υπόβαθρο==
Οι νέες συνθήκες, όπως η [[Εξέγερση του Κράινα Κότσινα|Αυστριακή κατοχή της Σερβίας]], h άνοδος της Σερβικής ελίτ πέρα από το [[Δούναβης|Δούναβη]], οι [[Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία|κατακτήσεις του Ναπολέοντα στα Βαλκάνια]] και οι μεταρρυθμίσεις στη Ρωσική Αυτοκρατορία σήμαιναν, επίσης, την έκθεση σε νέες ιδέες. Οι Σέρβοι μπορούσαν τώρα να συγκρίνουν καθαρά πώς οι συμπατριώτες τους προόδευαν στη Χριστιανική Αυστρία, στις Ιλλυρικές επαρχίες κλπ., ενώ οι Οθωμανοί Σέρβοι υπόκειντο ακόμη σε φόρο με βάση τη θρησκεία, που τους αντιμετώπιζε ως δεύτερης κατηγορίας πολίτες.
 
 
 
 
Ανώνυμος χρήστης