Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Λατομείο Κιλκίς»

Καμία αλλαγή στο μέγεθος ,  πριν από 3 έτη
καμία σύνοψη επεξεργασίας
Στην περιοχή φαίνεται ότι υπήρχε αρχαία πόλη ήδη από την [[Εποχή του Σιδήρου]], όπως μαρτυρούν τα αρχαιολογικά ευρήματα του πρόσφατα ανακαλυφθέντος νεκροταφείου που σχετίζεται με τους [[Παίονες]]<ref>[http://www.ant1online.gr/Culture/History/2003/20037/35431a78-a7b2-4dcc-8851-d49ccf46986e.aspx AntennaOnLine, 24 Σεπτεμβρίου 2007]</ref>.
 
Παλαιότερες ονομασίες του χωριού ήταν "Σπανό", στη συνέχεια εκ παραφοθοράς "Σπάντσι", και "Σπάντσοβο"<ref>[https://e2-4dimkilkis.wikispaces.com/%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B9%CE%AC Δ΄ Δημοτικό Κιλκίς, Χωριά]</ref>. Στο χωριό ζούσαν χριστιανοί και λίγοι μουσουλμάνοι κατά τη διάρκεια της [[Τουρκοκρατία]]ς και οι κάτοικοι ήταν [[κολίγος|κολίγοι]] του Ισπανοεβραίου ([[Σεφαρδίτες|Σεφαρδίμ]]) Σαούλ Μοδιάνο<ref>[http://lithoksou.net/gevgeli.html Ιστοσελίδα Δημήτρη Λιθοξόου]</ref>. Υπήρχε επίσης και Τούρκος Μπέης, ο οποίος εκμεταλλευόταν κάποια αγροκτήματα. Οι χριστιανοί κάτοικοι του Σπαντζόβου κατέληξαν στην εξαρχική πλευρά και με τη [[Συνθήκη του Νεϊγύ]] το [[1919]] προσέφυγαν στη [[Βουλγαρία]]. Το 1920 στο χωριό εγκαταστάθηκαν (αφού εξαγόρασαν το κτήμα από το Σ. Μοδιάνο) δύο φάρες [[Σαρακατσάνοι|Σαρακατσαναίων]] ''(Καραθοδωραίοι: 7 οικογένειες και Αρκουδαίοι: 2 οικογένειες), αλλά και οι "σμίχτες"<ref name="Σημείωση1" group="Σημ.">Οι σμίχτες ήταν οικογένειες που δεν ανήκαν σε κάποιο τσελιγγάτο και γι αυτό έσμιγαν τα πρόβατά τους σε κάποιο οργανωμένο τσελιγγάτο για να εξασφαλίσουν προστασία και βοσκότοπους</ref> Σκαντζουραίοι: 2 οικογένειες'', οι οποίες ξεκαλοκαίριαζαν με τα κοπάδια τους στην περιοχή ''Μηλιάκι'' [[Βέρμιο|Βερμίου]], κοντά στα Τρία-Πέντε Πηγάδια<ref>[http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:5dUqaVc29wYJ:sarakatsanika.pblogs.gr/files/256083-%CE%92%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%AF%CE%BF.docx+%CE%9C%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CE%BA%CE%B9&cd=1&hl=el&ct=clnk&gl=gr&lr=lang_el Αγγελική Χατζημιχάλη: "Οι Σαρακατσιάνοι", Σαρακατσάνικα ονόματα από τα τσελιγκάτα του Βερμίου]</ref>. Οι μουσουλμάνοι κάτοικοι αποχώρησαν από το Λατόμι το 1923 με τη [[Συνθήκη της Λωζάνης]]. Η περιοχή θεωρούνταν ιδανική για προστασία από την [[ελονοσία]] (που σημείωνε έξαρση την εποχή εκείνη), λόγω του ισχυρού βόρειου άνεμου, [[Βαρδάρης (άνεμος)|Βαρδάρη]] που φυσάει σχεδόν όλο το χρόνο. Το χωριό ήταν χτισμένο κοντά στη δυτική όχθη της (σήμερα αποξηραμένης) λίμνης Αρζάν. Από το 1928 έως το 1934 εκτελέστηκαν αποστραγγιστικά έργα με σκοπό την αποξήρανση των δίδυμων λιμνών Αρζάν - Αματόβου. Έως τότε μαρτυρείται ιχθυόσκαλα με σημαντικές ποσότητες αλιευμάτων<ref>ΔίκαιοςΔικαίος Βασιλειάδης, Ιστορία του Πολυκάστρου, σελ. 83</ref>.
 
== Ασχολίες των κατοίκων ==
Το αγρόκτημα του Λατομείου ήδη από την αρχαιότητα αποτελούσε το επίκεντρο της γεωργικής παραγωγής της ευρύτερης περιοχής, λόγω της μορφολογίας του εδάφους (κάμπος), αλλά και της εξαιρετικά εύφορης γης, πλούσιας σε ύδατα.
 
Τον 15ο αιώνα, με διαταγή του [[σουλτάνος|σουλτάνου]] φυτεύονται στην περιοχή [[Μουριά (φυτό)|μουριές]] με σκοπό τη [[Μεταξοσκώληκας|σηροτροφία]] και την παραγωγή [[μετάξι|μεταξιού]]. Η καλλιέργεια συστηματοποιείται<ref>ΔίκαιοςΔικαίος Βασιλειάδης, Ιστορία του Πολυκάστρου, σελ. 82</ref>. Οι κάτοικοι του χωριού, [[κολίγος|κολίγοι]] τότε, εργάζονται στις καλλιέργειες. Ακόμα και σήμερα παρατηρούνται διάσπαρτες μουριές σε όλο το αγρόκτημα του Λατομείου, απομεινάρια της παλαιάς καλλιέργειας.
 
Στην ύστερη τουρκοκρατία οι συστηματικές καλλιέργειες της γης στο Λατόμι (Σπανό ή Σπάντσοβο τότε) οδηγούν στη δημιουργία δύο τσιφλικιών στο ίδιο χωριό (φαινόμενο σπάνιο και ενδεικτικό της εντατικής καλλιέργειας), καθώς οι μισές εκτάσεις αποτελούν κτήμα [[Οθωμανοί|Οθωμανού]] [[μπέης|μπέη]], ενώ οι λοιπές κτήμα του Σαούλ Μοδιάνο. Οι [[κολίγος|κολίγοι]] κάτοικοι καλλιεργούν τα κτήματα που έχουν αναδειχθεί σε σημαντικό [[σιτάρι|σιτοβολώνα]] της ευρύτερης περιοχής.
Κατά τον 20ό αιώνα οι νέοι κάτοικοι συνεχίζουν τη μακρά γεωργική παράδοση του χωριού, ενώ ασχολούνται ταυτόχρονα και με την κτηνοτροφία [[αιγοπρόβατα|αιγοπροβάτων]]. Την περίοδο αυτή εισάγεται η καλλιέργεια [[αμυγδαλιά|αμυγδάλων]] και δημιουργούνται εκτεταμένες αμυγδαλοφυτείες σε όλη την έκταση του Λατομείου. Διάσπαρτες αμυγδαλιές συναντά κανείς και σήμερα ως απομεινάρια των παλαιών αμυγδαλοφυτειών.
 
Το [[1934]] μετά την αποξήρανση της λίμνης [[Αρζάν]] που ανήκε στο αγρόκτημα του Λατομείου, και τη δημιουργία νέων καλλιεργούμενων εκτάσεων, οι κάτοικοι του Λατομείου (15 οικογένειες τότε) δεν δικαιούνταν παραχώρηση γης, λόγω του ότι η ήδη ιδιόκτητη γη τους ήταν εντατικά καλλιεργούμενη. Έτσι, η αποξηραμένη λίμνη [[Αρζάν]] αποσπάστηκε από το αγρόκτημα Λατομείου και οι νέες εκτάσεις παραδόθηκαν προς καλλιέργεια στους ακτήμονες κατοίκους των γειτονικών χωριών [[Πολύκαστρο]], [[Βαφειοχώρι Κιλκίς|Βαφειοχώρι]], [[Ποντοηράκλεια Κιλκίς|Ποντοηράκλεια]], [[Κάστρο Κιλκίς|Κάστρο]], [[Μικρόδασος Κιλκίς|Μικρόδασος]] και [[Πευκόδασος Κιλκίς|Πευκόδασος]].<ref>ΔίκαιοςΔικαίος Βασιλειάδης, Ιστορία του Πολυκάστρου, σελ. 83</ref>
 
Στα τέλη της δεκαετίας του [[1960]] οι κάτοικοι του Λατομείου εγκατέλειψαν την κτηνοτροφία και οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στο γειτονικό [[Πολύκαστρο]]. Έτσι, η μοναδική πλέον ασχολία τους, έως και σήμερα, ήταν η γεωργία, καθώς συνέχισαν να καλλιεργούν τις εκτάσεις του αγροκτήματος Λατομείου, κυρίως με [[σιτάρι]], [[κριθάρι]], [[καλαμπόκι]], [[ελιές]], [[αμύγδαλο|αμύγδαλα]], [[βαμβάκι]], [[Λευκό τριφύλλι|τριφύλλι]] και ζαχαρότευτλα.
22.320

επεξεργασίες