Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

Καμία αλλαγή στο μέγεθος, πριν από 2 έτη
 
=== Ιταλική περίοδος ===
Το [[1912]], κατά τον Ιταλοτουρκικό Πόλεμο, οι Ιταλοί κατέλαβαν όλα τα Δωδεκάνησα εκτός από το Καστελλόριζο. Στις [[12 Μαΐου]] του 1912, το νησί καταλήφθηκε από τους ναύτες του Ιταλικού Καταδρομικού [[Ιταλικό καταδρομικό San Giorgio|''«San Giorgio]]»''. Οι Έλληνες κάτοικοι των Δωδεκανήσων, με το Συνέδριο της Πάτμου (4 Ιουνίου 1912), κήρυξαν την αυτονομία τους ως "Κράτος''«Πολιτεία του Αιγαίου"»'', με σκοπό την ένωση με την Ελλάδα, αλλά με το ξέσπασμα του [[Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος|Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου]] οι προσπάθειες δεν καρποφόρησαν και οι Ιταλοί διατήρησαν τον έλεγχο των νησιών.
 
Μετά τη λήξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και αμέσως μετά την ανακωχή του Μούδρου ακολούθησε η Συνδιάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων ή Συνδιάσκεψη Ειρήνης (1919). Στο υπόμνημα του Βενιζέλου (30-12-1918) προβλήθηκε η ελληνικότητα των νησιών της Δωδεκανήσου και οι αρχές που διακήρυξε ο Αμερικανός Πρόεδρος Ουίλσον για ελευθερία και αυτοδιάθεση των λαών, καλώντας την Ιταλία να παραδώσει τα νησιά στην Ελλάδα. Μέσα σ’ εκείνο το ιδιαίτερα φορτισμένο διεθνές κλίμα, μια δυναμική ομάδα Δωδεκανησίων πατριωτών, παράλληλα με τις επίσημες ενέργειες της ελληνικής αντιπροσωπίας, φτάνει στο Παρίσι και στο Λονδίνο. Είναι οι απεσταλμένοι της ''«ΕνωσηςΈνωσης Δωδεκανησίων Αθηνών»'' : Ο [[Σκευοφύλαξ Ζερβός|Σκεύος Ζερβός]], ο [[Πάρις Ρούσσος|Πάρης Ρούσσος]], ο [[Μιχαήλ Βολονάκης|Μιχαήλ Βολωνάκης]], ο Γεώργιος Αντωνίου, ενώ στο Προξενείο του Μάντζεστερ υπηρετούσε ο Λεριός Θεόδωρος Μοσχονάς.
Η αποστολή τους ήταν, να πληροφορήσουν και ευαισθητοποιήσουν κυβερνητικούς παράγοντες και συνέδρους για τα δίκαια του Δωδεκανησιακού λαού. Για το σκοπό αυτό εργάστηκαν επίπονα το προηγούμενο διάστημα, συγγράφοντας και εκτυπώνοντας ενημερωτικά φυλλάδια, βιβλία και κάθε είδους έντυπο υλικό.
 
Από το [[1916]] ως το [[1918]], οι Βρετανοί χρησιμοποιούσαν τη Λέρο ως ναυτική βάση. Με το σύμφωνο [[Σύμφωνο ΒενιζέλοςΒενιζέλου - Τιττόνι|ΒενιζέλοςΒενιζέλου - Τιττόνι]] το νησί θα επέστρεφε στην Ελλάδα, μαζί με όλα τα Δωδεκάνησα, εκτός από τη Ρόδο, αλλά, έπειτα από την ελληνκήελληνική ήττα στον [[ Ελληνοτουρκικός Πόλεμος 1919-1922|Ελληνοτουρκικό Πόλεμο (1919-1922)]], οι ΊταλοίΙταλοί ακύρωσαν τη συμφωνία. Η [[Συνθήκη της Λωζάννης]] επιβεβαίωσε την ιταλική κτήση της Λέρου και των Δωδεκανήσων.<ref>Σ. Μαρτινόλι & Ε. Περόττι, Αποικιακή Ιταλική Αρχιτεκτονική στα Δωδεκάνησα 1912 – 1943 (μετάφραση Γεώργιος Λαγίωνης), ''Μνημείο & Περιβάλλον'', αρ. τεύχους 10, University Studio Press, Θεσσαλονίκη, 2009, σελ. 164</ref>
 
Το νέο ιταλικό [[Φασισμός|φασιστικό]] καθεστώς επιχείρησε ενεργά να '«ιταλοποιήσει'» τα Δωδεκάνησα κάνοντας την εκμάθηση της [[Ιταλική γλώσσα|Ιταλικής]] υποχρεωτική, δίνοντας κίνητρα στους ντόπιους να αποκτήσουν την ιταλική υπηκοότητα και καταργώντας ελληνικά ιδρύματα. Τη [[Δεκαετία του 1930|Δεκαετίαδεκαετία του '30]] οι ιταλικές αρχές έχτισαν την πόλη '''Portolago''', σύμφωνα με τα κριτήρια του νέου μοντέλου ιταλικής πολεοδομίας. Σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά παραδείγματα της ιταλικής [[Ορθολογισμός (Αρχιτεκτονική)|ορθολογιστικής]] αρχιτεκτονικής]]. Οι Έλληνες το ονόμασαν αργότερα [[Λακκί Λέρου|Λακκί]].
Από το [[1916]] ως το [[1918]], οι Βρετανοί χρησιμοποιούσαν τη Λέρο ως ναυτική βάση. Με το σύμφωνο [[Σύμφωνο Βενιζέλος-Τιττόνι|Βενιζέλος-Τιττόνι]] το νησί θα επέστρεφε στην Ελλάδα, μαζί με όλα τα Δωδεκάνησα, εκτός από τη Ρόδο, αλλά έπειτα από την ελληνκή ήττα στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο (1919-1922) οι Ίταλοί ακύρωσαν τη συμφωνία. Η [[Συνθήκη της Λωζάννης]] επιβεβαίωσε την ιταλική κτήση της Λέρου και των Δωδεκανήσων.<ref>Σ. Μαρτινόλι & Ε. Περόττι, Αποικιακή Ιταλική Αρχιτεκτονική στα Δωδεκάνησα 1912 – 1943 (μετάφραση Γεώργιος Λαγίωνης), ''Μνημείο & Περιβάλλον'', αρ. τεύχους 10, University Studio Press, Θεσσαλονίκη, 2009, σελ. 164</ref>
 
Κατά τη διάρκεια των 31 χρόνων που οι Ιταλοί παρέμειναν στη Λέρο, έφτιαξαν ένα σπουδαίο σχέδιο πολεοδομίας και οχύρωσης του νησιού, καθώς η στρατηγική του τοποθεσία και τα μεγάλα, φυσικά του λιμάνια (το μεγαλύτερο των οποίων, το Λακκί, είναι το μεγαλύτερο φυσικό λιμάνι μεγάλου βάθους στη [[Μεσόγειος Θάλασσα|Μεσόγειο Θάλασσα]], το έκαναν ιδανική ναυτική βάση. Η οχύρωση της Λέρου, όπως και η κατασκευή μιας μεγάλης ναυτικής βάσης στο Λακκί, διασφάλιζαν τον ιταλικό έλεγχο μιας περιοχής που είχε ζωτική σημασία για τους Συμμάχους (το [[Αιγαίο]], τα [[Δαρδανέλλια]] και τη [[Μέση Ανατολή]]. Ο [[Μουσολίνι]] είδε το νησί ως μια βάση ύψιστης σημασίας για την ιταλική κυριαρχία στο ανατολικό Αιγαίο, όπως και το Portolago ως το ιδανικό μέρος για να χτίσει μια έπαυλη παραθερίσματοςπαραθερισμού.
Το νέο ιταλικό [[Φασισμός|φασιστικό]] καθεστώς επιχείρησε ενεργά να 'ιταλοποιήσει' τα Δωδεκάνησα κάνοντας την εκμάθηση της [[Ιταλική γλώσσα|Ιταλικής]] υποχρεωτική, δίνοντας κίνητρα στους ντόπιους να αποκτήσουν την ιταλική υπηκοότητα και καταργώντας ελληνικά ιδρύματα. Τη [[Δεκαετία του 1930|Δεκαετία του '30]] οι ιταλικές αρχές έχτισαν την πόλη '''Portolago''', σύμφωνα με τα κριτήρια του νέου μοντέλου ιταλικής πολεοδομίας. Σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά παραδείγματα της ιταλικής [[Ορθολογισμός (Αρχιτεκτονική)|ορθολογιστικής]] αρχιτεκτονικής. Οι Έλληνες το ονόμασαν αργότερα [[Λακκί Λέρου|Λακκί]].
 
Κατά τη διάρκεια των 31 χρόνων που οι Ιταλοί παρέμειναν στη Λέρο, έφτιαξαν ένα σπουδαίο σχέδιο πολεοδομίας και οχύρωσης του νησιού, καθώς η στρατηγική του τοποθεσία και τα μεγάλα, φυσικά του λιμάνια (το μεγαλύτερο των οποίων, το Λακκί, είναι το μεγαλύτερο φυσικό λιμάνι μεγάλου βάθους στη [[Μεσόγειος Θάλασσα|Μεσόγειο Θάλασσα]], το έκαναν ιδανική ναυτική βάση. Η οχύρωση της Λέρου, όπως και η κατασκευή μιας μεγάλης ναυτικής βάσης στο Λακκί, διασφάλιζαν τον ιταλικό έλεγχο μιας περιοχής που είχε ζωτική σημασία για τους Συμμάχους (το [[Αιγαίο]], τα [[Δαρδανέλλια]] και τη [[Μέση Ανατολή]]. Ο [[Μουσολίνι]] είδε το νησί ως μια βάση ύψιστης σημασίας για την ιταλική κυριαρχία στο ανατολικό Αιγαίο, όπως και το Portolago ως το ιδανικό μέρος για να χτίσει μια έπαυλη παραθερίσματος.
 
=== Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ===
1.076

επεξεργασίες