Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Έρκολε Α΄ των Έστε»

μικροδιορθώσεις
(μικροδιορθώσεις)
Γεννήθηκε στη Φερράρα και ήταν ο μόνος γνήσιος γιος του [[Νικολό Γ΄ των Έστε|Νικολό Γ΄]] μαρκήσιου της Φερράρα και της Μόντενα και της Ριτσάρντα ντα Σαλούτσο.
 
Εκπαιδεύτηκε στην Αυλή της Νάπολης το διάστημα 1445-60, όπου βασιλιάς της ήταν ο [[Αλφόνσος Ε΄ της Αραγονίας|Αλφόνσος Ε΄]] Ιβρέας-Τρασταμάρα. Μελέτησε πολεμικές τέχνες, ιπποτισμό και έμαθε να εκτιμά την τέχνη της αρχαιότητας στην αρχιτεκτονική και στις εικαστικές τέχνες. Αργότερα θα γίνειέγινε από τους πιο μεγάλους προστάτες της Τέχνης στην Αναγέννηση<ref>{{cite journal|first=Joseph |last=Manca|title=The Presentation of a Renaissance Lord: Portraiture of Ercole I d'Este, Duke of Ferrara (1471-1505)|volume=52.4|year=1989|pages=522–538|journal=Zeitschrift für Kunstgeschichte}}.</ref>.
 
Το 1471 με την υποστήριξη της Βενετίας έγινε δούκας της Φερράρα, διαδεχόμενος τον ετεροθαλή (νόθο) αδελφό του [[Μπόρσο των Έστε|Μπόρσο]]. Επωφελήθηκε από την απουσία του Νικολό, γιου του Μπόρσο, που ήταν στη Μάντουα<ref>{{cite journal|journal=Medioevo|page=78|title=Il principe umanista|first=Claudia|last=Bizzarri|volume=12|issue=11}}</ref>. Όταν το 1476 ο Έρκολε Α΄ απουσίασε, ο Νικολό προσπάθησε να πάρει την εξουσία, αλλά ηττήθηκε και καρατομήθηκε, μαζί με τον εξάδελφό του Άτσο. Ο Έρκολε Α΄ νυμφεύτηκε την Ελεονόρα, εγγονή του Αλφόνσου Ε΄· η συμμαχία του με τη Νάπολη θα αποδεικνυόταν δυνατή.
 
Το διάστημα 1482-84 πολέμησε με τη Βενετία, η οποία συμμάχησε με τον [[Πάπας Σίξτος Δ΄|πάπα Σίξτο Δ΄]], τιμωρό του Έρκολε Α΄. Ο πόλεμος της Φερράρα προκλήθηκε για το μονοπώλιο του άλατος. Κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης ο Έρκολε Α΄ ασθένησε και ακινητοποιήθηκε, ενώ οι πολιορκητές κατέστρεφαν τις γειτονικές περιοχές των Έστε, πράγμα που τον ταπείνωσε. Ο Έρκολε Ε΄ παραχώρησε το Πολεζίνε για να τελειώσει ο πόλεμος. Πράγματι συμφωνήθηκε ειρήνη στο Μπανιόλο και η Φερράρα γλίτωσε την καταστροφή και την ενσωμάτωση στο Παπικό κράτος.
 
Μετά από αυτό έμεινε ουδέτερος στον Ιταλικό πόλεμο των ετών 1494-98. Προσπάθησε το υπόλοιπο διάστημα της εξουσίας του να συμφιλιωθεί με τον πάπα. Απρόθυμα έκανε το γάμο του γιου του Αλφόνσου Α΄ με την Λουκρητία Βοργία, κόρη του [[Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄|πάπα Αλεξάνδρου ΣΤ΄]]. Πάντως ο γάμος έφερε αξιοσημείωτα εδάφη ως δώρο.
 
Ήταν ο μόνος που στα νομίσματά του είχε προσθέσει το θεϊκός (divus), όπως οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες<ref>Manca 1989; pp. 525, 529</ref>. Ήταν προστάτης των Τεχνών, ίσως ως αντιστάθμισμα για τις στρατιωτικές του ατυχίες. Με τη χορηγία του γινόταν θεατρικές παραστάσεις, με περίτεχνα σκηνικά και μουσικά ενδιάμεσα μέρη (intermezzi)· ήταν το πρώτο κοσμικό θέατρο από την αρχαιότητα<ref>L. Zorzi, ''Il teatro e la città: saggi sulla scena italiana'' (Turin) 1977, pp 10-50.</ref>. Ίδρυσε ένα μουσικό σύνολο, το καλύτερο της Ευρώπης, επισκιάζοντας και αυτό του Βατικανού<ref>{{cite journal|first=Lewis |last=Lockwood|authorlink=Lewis Lockwood|title=Music in Ferrara in the Period of Ercole I d'Este|journal=Studi Musicali|issue=1|year=972|pages=101–131}}</ref>. Για τον επόμενο αιώνα η Φερράρα ήταν το κέντρο της πρωτοποριακής μουσικής. Ο Έρκολε Α΄ έφερε ταλαντούχους μουσικούς από τη Γαλλία και τη Φλάνδρα στην Ιταλία. Οι πιο διάσημοι συνθέτες εργάστηκαν γι' αυτόν, όπως οι [[Αλεξάντερ Αγκρίκολα]], [[Γιάκομπ Όμπρεχτ]], [[Χάινριχ Άιζακ]], [[Άντριαν Βίλαερτ]] και [[Ζοσκίν ντε Πρε]], που έγραψε το ''Missa Hercules dux Ferrariae'', έργο βασισμένο σε ένα θέμα από τις συλλαβές του ονόματος του δούκα και το αφιέρωσε σε αυτόν.
 
Κάλεσε τον νεαρό [[Λουντοβίκο Αριόστο]] στην Αυλή του. Υπό τον Έρκολε Α΄ η Φερράρα έγινε μία από τις ηγετικές πόλεις της Ευρώπης. Η πόλη διπλασιάστηκε σε έκταση, καθώς εκτελέστηκε το πρώτο πολεοδομικό σχέδιο της Αναγέννησης. Επέκτεινε τα τείχη της πόλης για να περιλάβει τη νέα έκταση και προσέλαβε γι' αυτό τον αρχιτέκτονα [[Μπιάτζο Ροσέττι]]<ref>{{cite book|first=Bruno|last= Zevi|title=Biagio Rossetti, ferrarese: il primo urbanista moderno europeo|location=Turin|year=1960}}.</ref>. Πολλά από τα πιο διάσημα κτήριακτίρια της Φερράρα κτίστηκαν την περίοδο της εξουσίας του. Ήταν θαυμαστής του θρησκευτικού ζηλωτή [[Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα]], που καταγόταν από τη Φερράρα και μάλιστα ρωτούσε τη συμβουλή του Σαβοναρόλα για διάφορα, όχι μόνο πνευματικά, ζητήματα. Από την αλληλογραφία τους σώθηκαν περισσότερες από 10 επιστολές της δεκαετίας 1490. Όταν ο μεταρρυθμιστής μοναχός συνελήφθη από την Εκκλησία στη Φλωρεντία, ο Έρκολε Α΄ προσπάθησε να τον ελευθερώσει, αλλά ανεπιτυχώς: ο Σαβοναρόλα κάηκε στην πυρά το 1498<ref>Macey, p. 186</ref>.
 
O δούκας παρήγγειλε το 1503/04 στον Ζοσκίν ντε Πρε ένα έργο βασισμένο στον 50ο ψαλμό ''Ελεήσόν με'', που απαναλάμβανε ο Σαβοναρόλα στη φυλακή του και έτσι ο συνθέτης έγραψε το μοτέτο ''Έλεος'' (Miserere)<ref>Macey, p. 184ff.</ref>. Απεβίωσε το 1505 και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Αλφόνσος Α΄.
 
==Οικογένεια==
Το 1473 νυμφεύτηκε την Ελεονόρα της Ιβρέας-Τρασταμάρα, κόρη του [[Φερδινάνδος Α΄ της Νάπολης|Φερδινάνδου Α΄]] της Νάπολης και είχε τέκνα:
* (νόθη) Λουκριτία, γενν. π. 1477, παντρεύτηκε τον [[Αννίμπαλε Β΄ Μπεντιβόλιο]] κύριο της Μπολόνια.
* (νόθος) [[Ιούλιος των Έστε|Ιούλιος]] 1478-1561.
 
==Αναφορές==
{{Αναφορές}}
 
==Πηγές==
==Εξωτερικοί σύνδεσμοι==
*[http://www.condottieridiventura.it/condottieri/e/0613%20%20%20%20%20%20ERCOLE%20D.htm Ercole's career as a condottiero]
 
==Αναφορές==
{{Αναφορές}}
 
{{ενσωμάτωση κειμένου|en|Niccolò III d'Este, Marquis of Ferrara}}
51.410

επεξεργασίες