Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Φραγκίσκος Μαρία των Μεδίκων»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
(Νέα σελίδα: {{Πληροφορίες μονάρχη |όνομα = Φραγκίσκος-Μαρία |τίτλος_ευγένειας = |εικόνα = File:Cardina...)
 
|ημ_γέννησης = {{ηγ|1660|11|12}}
|τόπος_γέννησης =
|ημ_θανάτου = {{ηθηλ|1711|102|3|1660|11|12}}
|τόπος_θανάτου =
|τόπος_ταφής =
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του [[Φερδινάνδος Β΄ των Μεδίκων|Φερδινάνδου Β΄]] μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της Βιτόρια ντελα Ρόβερε, δούκισσας του Ρόβερε και του Μοντεφέλτρο, κόρης του [[Φεντερίκο Ουμπάλντο του Ουρπίνο|Φεντερίκο-Ουμπάλντο]] δούκα του Ουρμπίνο<ref>Acton, p 46</ref>.
 
Μετά τη γέννηση του αδελφού του [[Κόζιμο Γ΄ των Μεδίκων|Κόζιμο Γ΄]] η Βιτόρια έπιασε τον Φερδινάνδο Β΄ στο κρεβάτι με τον κόμη Μπρούτο ντελλα Μολέρα και αποξενώθηκαν. Συμφιλιώθηκαν και έκαναν τον Φραγκίσκο-Μαρία<ref>Acton, p 30</ref>. Το 1683 τοποθετήθηκε ισόβιος κυβερνήτης της Σιένα. Τρία έτη μετά έγινε καρδινάλιος από τον [[Πάπας Ιννοκέντιος ΙΑ΄|πάπα Ιννοκέντιο ΙΑ΄]]<ref name="Moroni, p 93">Moroni, p 93</ref>. Έλαβε μέρος στο ΣύλλογοΚονκλάβιο καρδιναλίων (Conclave) για την εκλογή νέου πάπα και είχε επιρροή. Έμενε στη βίλλαβίλα Λαπέτζι έξω από τη Φλωρεντία, την οποία ανακαίνισε και έκανε εκεί την Αυλή του. Οργάνωνε εκεί εορτές και διασκεδάσεις.
 
Το 1694 απεβίωσε η μητέρα του και του κληροδότησε το δουκάτο του Ρόβερε και του Μοντεφέλτρο. Καθοδήγησε τον ανιψιό του [[Φερδινάνδος των Μεδίκων, πρίγκιπας|Φερδινάνδο]], διάδοχο του μεγάλου δουκάτου της Τοσκάνης, στις Τέχνες. Ο Φερδινάνδος δεν απέκτησε άρρενες απογόνους και το ίδιο ο νεότερος αδελφός του [[Τζαν Γκαστόνε των Μεδίκων|Τζαν-Γκαστόνε]], έτσι η διαδοχή έμενε μετέωρη. Το 1709 η υγεία του επιδεινώθηκε και ζήτησε απαλλαγή από καρδινάλιος, πράγμα που ενέκρινε ο πάπας. Νυμφεύτηκε την Ελεονόρα-Λουίζα των Γκοντζάγκα, 26 έτη μικρότερή του<ref name="Medici" />. Είχε ωραία χαρακτηριστικά: δέρμα, μέση, μάτια και στόμα<ref>Acton, p 246</ref>. Η σύζυγός του όμως φοβόταν ότι θα κολλήσει αφροδίσια νοσήματα από την ερωτική πράξη και απέφευγε να συνευρεθεί μαζί του. Κάλεσαν τον εξομολόγο της από την Γκουαστάλα. Αργότερα η σύζυγός του πείσθηκε και ο γάμος ολοκληρώθηκε· ωστόσο δεν απέκτησαν απογόνους, διαδόχους του μεγάλου δουκάτου της Τοσκάνης, όπως επιθυμούσε ο Φραγκίσκος-Μαρία.<ref>Acton, p 250</ref>.
* Acton, Harold: ''The Last Medici'', Macmillan, London, 1980, ISBN 0-333-29315-0
* Moroni, Gaetano: ''Dizionario di Erudizione Storico Ecclesiastica da San Pietro'', Tipografia Emiliana, 1847
 
==Εξωτερικοί Σύνδεσμοι==
{{Commonscat-inline|Francesco Maria de' Medici}}
 
{{ενσωμάτωση κειμένου|en|Francesco Maria de' Medici, Duke of Rovere and Montefeltro}}
49.619

επεξεργασίες