Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ανταλλαγή πληθυσμών»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
«''Οι πληθυσμοί των ελληνικών χωρίων Θράκης και νομού Σμύρνης μέχρι των Στενών ανταλλαχθήσονται έναντι Μουσουλμάνων χωρικών'' [[Μακεδονία]]ς ''και Ηπείρου, η δε ανταλλαγή γενήσεται ταυτοχρόνως και μετά πιστοποίησιν της αυθορμήτου αυτών επιθυμίας προς μετανάστευσιν. Η ανταλλαγή γενήσεται υπό την προστασίαν των δύο κυβερνήσεων μετά πλήρη συνεννόησιν κλπ.''».
 
Συνέπεια αυτής της Συμφωνίας, ήταν ο βίαιος εκπατρισμός στην Ελλάδα άνω των 250.000 Ελλήνων από Μικρά Ασία και Θράκη.
 
Πολλές χιλιάδες Ελλήνων βρήκαν το θάνατο συνέπεια διωγμών και ταλαιπωριών από [[1915]] – [[1918]]. Στο κύμα αυτό, των πρώτων από Βουλγαρία και δεύτεροδεύτερων από Τουρκία, εκπατρισθέντων Ελλήνων, ήρθαν να προστεθούν και οι εκδιωχθέντες μετά τους Βαλκανικούς πολέμους. Όλοι αυτοί είχαν ανάγκη κάποιας προστασίας και βοήθειας, αυτήαυτήν που προτίθετο να τους εξασφαλίσει η [[Συνθήκη του Νεϊγύ]].
 
=== Συνθήκη Νεϊγύ, 1919 ===
 
Σύμφωνα με τη [[Συνθήκη του Νεϊγύ]] ([[27 Νοεμβρίου]] [[1919]]), η [[Βουλγαρία]] υποχρεωνόταν να αναγνωρίσει τα μέτρα εκείνα με τα οποία οι προέχουσες και συνασπισμένες Σύμμαχοι Δυνάμεις ,ήθελαν κρίνουν πρόσφορα, σε σχέση προς την αμοιβαία και εθελουσία μετανάστευση των φυλετικών μειονοτήτων. Σ’ αυτή τη Συνθήκη διατυπωνόταν η απόφαση των Συμμάχων, όπως «''η αμοιβαία και εθελουσία μετανάστευση των φυλετικών, θρησκευτικών ή γλωσσικών μειονοτήτων εις Ελλάδα και Βουλγαρία κανονισθεί δια συμβάσεως μεταξύ των δύο τούτων κρατών, συνομολογούμενης επί τη βάσει των όρων που αποφασίσθηκαν κατά την ως άνω ημέρα''».
 
Σε εκτέλεση της Σύμβασης αυτής, ψηφίσθηκε ο νόμος 2680/[[1922]] και ο από [[6 Μαρτίου]] [[1922]] σχετικός Κανονισμός, που κυρώθηκε με το από [[18 Ιουνίου]] [[1922]] Βασιλικό Διάταγμα.
 
Αμφότερες οι Πράξεις αυτές που αντίστοιχα ρύθμιζαν υποχρεώσεις του Βουλγαρικού Κράτους ψηφίσθηκαν και δημοσιεύθηκαν ταυτόχρονα και στη Βουλγαρία.
Κατά τις διατάξεις της εν λόγω Σύμβασης, των κυρωτικών αυτής Νόμων και Κανονισμών, στις γενικές τους γραμμές αναγνωρίζονταν στους υπηκόους, του ενός κράτους που άνηκαν σε φυλετικές, θρησκευτικές ή γλωσσικές μειονότητες το δικαίωμα της ελεύθερης μετανάστευσης στη χώρα του άλλου, με το δικαίωμα να συναποκομίσουν ή μεταφέρουν τη κινητή τους περιουσία. Η δε ακίνητος περιουσία τους καθώς και εκείνη των Εκκλησιών, Μονών, νοσοκομείων και οποιασδήποτε φύσεως ιδρυμάτων θα πωλείτο ή θα εκκαθαρίζονταν με το δικαίωμα των δικαιούχων επί της αξίας της. Μικτή τετραμελής επιτροπή (τα δύο μέλη διόρισε η [[Κοινωνία των Εθνών]]) εξασφάλιζε την εκτέλεση της Σύμβασης και την ελεύθερη άσκηση των εξ αυτής δικαιωμάτων.
 
Βάσει της παραπάνω Σύμβασης, περί τους 50.000 Έλληνες περίπου μετανάστευσαν από Βουλγαρία στην Ελλάδα και 90.000 Βούλγαροι από Ελλάδα στη Βουλγαρία. Κατά δε τις επίσημες στατιστικές παρέμειναν στην Ελλάδα 41.017 σλαβόφωνοι που δεν επιθυμούσαν να μεταναστεύσουν{{πηγή}}.
 
=== Συνθήκη της Λωζάνης, 1923 ===
{{Κύριο|Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923}}
Μετά τη [[Γενοκτονία των Ελλήνων|Γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής]] και τη [[Μικρασιατική Καταστροφή|Μικρασιατική Καταστροφή,]] το αποκορύφωμα του μέτρου της «ανταλλαγής πληθυσμών» αποτέλεσε το Σύμφωνο για την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας που υπογράφθηκε στις [[30 Ιανουαρίου]] [[1923]], το οποίο στη συνέχεια κατέστη μέρος της [[Συνθήκη της Λωζάνης|Συνθήκης της Λωζάνης]] της [[24 Ιουλίου|24ης Ιουλίου]] του ίδιου έτους, δυνάμει του άρθρου 142 της τελευταίας.
 
[[Αρχείο:Ekkatharistiki Dilosi EllinoTourkikis Antallagis Plythismon sel1 19271216a.jpg|thumb|200px|right|''Δήλωσις Εκκαθαρίσεως Κινητής και Ακινήτου Περιουσίας'' κατά την ανταλλαγή ελληνοτουρκικών πληθυσμών (1923-1927) από την [[Γέννα (Σαράντα Εκκλησιών)|Γέννα]] προς την ευρύτερη περιοχή της [[Θεσσαλονίκη]]ς (16/12/1927).]]
 
Κατά τη Σύμβαση αυτή, η ανταλλαγή δεν ήταν πλέον εκούσια και ελεύθερη, αλλά υποχρεωτική και αποτέλεσμα όρου πολεμικής ήττας. Στη Συνδιάσκεψη της Λωζάννης η Ελλάδα, μολονότι αντιτίθονταν στηστην άποψη και της εκούσιας ανταλλαγής (καταστροφική για τον ευημερούντα Ελληνισμό της Μικράς Ασίας), εντούτοις πιεζόμενη από το ατυχές αποτέλεσμα του πολέμου, δήλωσε να συζητήσει εκούσια και αμοιβαία ανταλλαγή. Η Τουρκία όμως δεν δέχθηκε ούτε εκούσια ούτε αμοιβαία ανταλλαγή, αλλά υποχρεωτική. Μάταια το [[Οικουμενικό Πατριαρχείο]] διαμαρτυρήθηκε για κήρυξη της Εκκλησίας «εν διωγμώ». Αλλά και οι διαμαρτυρίες της τότε ελληνικής κυβέρνησης προς τη Τουρκία και τις Μεγάλες Δυνάμεις, υπήρξαν ατελέσφορες.
 
Τελικά η Συνδιάσκεψη απεφάνθη ότι, αν και μισητό αυτό καθ΄ αυτό το μέτρο της υποχρεωτικής ανταλλαγής, ήταν το μόνο ενδεδειγμένο στη περίπτωση και συνέστησε την αποδοχή αυτής, με τον όρο να εξαιρεθούν οι Έλληνες κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης και οι Μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης. Τότε η Ελλάδα, που είχε εγκαταλειφθεί απ’ όλους τους Συμμάχους, αναγκάσθηκε να υποκύψει και να υπογράψει την παραπάνω Σύμβαση της υποχρεωτικής ανταλλαγής, με την οποία χιλιάδες Έλληνες της [[Μικρά Ασία|Μικράς Ασίας]], μεταξύ αυτών και ο [[Πατριάρχης Κωνσταντίνος ΣΤ΄]], εξαναγκάσθηκαν σε εκπατρισμό.
 
Στην εν λόγω Σύμβαση, καθορίζονταν τα εις την υποχρεωτική ανταλλαγή υποκείμενα πρόσωπα, η ιθαγένειά τους, ο χρόνος της ανταλλαγής, η εκκαθάριση των περιουσιών τους, καθώς και η τύχη των εξαιρουμένων, της ανταλλαγής, προσώπων. Στη συνθήκη δε αυτή, υπάχθηκαν και οι μετά την [[12 Οκτωβρίου|12η Οκτωβρίου]] [[1912]] αποχωρήσαντες εκ των εδαφών, που χαρακτηρίστηκαν «''ανταλλάξιμοι''». Οι κινητές και ακίνητες περιουσίες των ευαγών ή θρησκευτικών ιδρυμάτων που ανήκαν σε ανταλλάξιμους ή εις πρόσωπα που κατοικούσαν εκτός των εδαφών τους, υπάχθηκαν επίσης σε ανταλλαγή. Σε μικτή επιτροπή εκ της συμβάσεως, ανετέθη η εκτίμηση και εκκαθάριση των περιουσιών που εγκαταλείφθηκεεγκαταλείφθηκαν. Η αξία τους μετά την εκτίμηση, περιέρχεται στο κράτος, όσο παραμένουν – ανταλλάξιμη περιουσία – και αυτό (το κράτος) καθίσταται οφειλέτης των δικαιούχων. Οι αξίες τέλος, θα συνοψίζονταν και όση προέκυπτε διαφορά προέκυπτε, αυτή θα καταβάλλονταν από το οφειλόμενο κράτος στο έτερο.
 
Η Σύμβαση αυτή άρχισε να εφαρμόζεται από τον Αύγουστο του [[1923]], η δε μικτή επιτροπή περάτωσε το έργο της κατά το έτος [[1925]]. Για δε την εκτέλεσή της, εκδόθηκεεκδόθηκαν σωρείασωρείες νόμων, διαταγμάτων, αποφάσεων κλπκ.λπ., ενώ πλείστες Υπηρεσίες δημιουργήθηκαν για τη περαίωση του όγκου της εργασίας προς εγκατάσταση των εκατοντάδων χιλιάδων ομοεθνών προσφύγων, την εκκαθάριση των περιουσιών τους και την τακτοποίηση των αξιώσεών τους.
 
== Χωρισμός Ινδίας και Πακιστάν ==
Ανώνυμος χρήστης