Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Παναγιώτης Καρατζάς»

προσθήκη συνδέσμων, διορθώσεις
(προσθήκη συνδέσμων, διορθώσεις)
{{Άλλεςχρήσεις4||τον καλαθοσφαιριστή|Παναγιώτης Καρατζάς (Καλαθοσφαιριστής)}}{{Πληροφορίες προσώπου}}
Ο '''Παναγιώτης Καρατζάς''' ([[1776]] – [[4 Σεπτεμβρίου]] [[1821]]) ήταν [[Έλληνες|Έλληνας]] οπλαρχηγός της [[Ελληνική Επανάσταση του 1821|επανάστασηςΕπανάστασης του 1821]] και ένας από τους πρωτεργάτες της [[Ξεσηκωμός της Πάτρας (1821)|εξέγερσης της Πάτρας]].
 
==Βιογραφία==
Γεννήθηκε το [[1776]] στην [[Πάτρα]] και το πραγματικό του όνομα ήταν Αναστασόπουλος. Από παιδί έδειξε την ανδρεία και το θάρρος του αλλά και περιφρόνηση κατά του τυρρανικούτυραννικού [[Οθωμανική Αυτοκρατορία|Οθωμανικού καθεστώτος]] μην μπορώντας να δεχτεί ότι είναι στην υποτέλεια αυτού και συχνά τσακώνονταν με τους συνομήλικους [[Οθωμανοί|Τούρκους]]. Το [[1805]] παντρεύτηκε και αργότερα απέκτησε πολυμελή οικογένεια.
 
Τον [[Σεπτέμβριος|Σεπτέμβριο]] του [[1809]] κυνηγημένος από τους [[Οθωμανοί|Τούρκους]] κατέφυγε στα [[Επτάνησα]], που βρισκόταν υπό [[Αγγλία|Αγγλική]] διοίκηση και συγκεκριμένα στην [[Ζάκυνθος|Ζάκυνθο]], όπου άσκησε το επάγγελμα του υποδηματοποιού, λίγους μήνες αργότερα κατατάχτηκε στον Αγγλικό στρατό στο 3ο τάγμα των [[Έλληνες|Ελλήνων]] λεγεωνάριων και απόκτησε πολλές στρατιωτικές γνώσεις και εμπειρία, επίσης χάρη στις ικανότητες του έλαβε το βαθμό του ανθυπολοχαγού. Το [[1812]] επέστρεψε στην [[Πάτρα]] όπου για βιοπορισμό ασχολήθηκε με το επάγγελμα του τσαγκάρη αλλά φαίνεται ότι ασχολήθηκε και με τη [[γεωργία]]. Κατά τις παραμονές της [[Ελληνική Επανάσταση του 1821|Επανάστασης]], μαζί με τον Παναγιώτη Ανδριτσόπουλο ήταν επικεφαλής ομάδας 50 ενόπλων που επιχορηγούνταν από τον πλούσιο έμπορο και [[Φιλική Εταιρεία|Φιλικό]] της Πάτρας[[Πάτρα]]ς [[Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος|Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλο]]. Σώζεται μάλιστα και τεκμήριο που αναφέρει ότι την 21-3-[[1821]] έλαβε 900 γρόσια. ΤηνΔύο ίδιαμέρες ημέρααργότερα υπερασπίστηκε το σπίτι του [[Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος|Παπαδιαμαντόπουλου]] που έγινε στόχος εμπρησμού από τους [[Οθωμανοί|Τούρκους]]. Στις αρχές της [[Ελληνική Επανάσταση του 1821|Επανάστασης]] συνέχισε την ένοπλη δράση κερδίζοντας τη στήριξη διαφόρων προκρίτων με τους οποίους διατηρούσε στενές σχέσεις και με την έγκρισή τους ηγείτο ομάδας ενόπλων.<ref>Δημητρόπουλος Δημήτριος, "1821. Σκέψεις με αφορμή τα έργα και τις ημέρες ‘ελασσόνων’ επαναστατών,” παρουσίαση στις Ειδικές μορφωτικές εκδηλώσεις “Επιστήμη - Κοινωνία”, 2014: Επαναστατικά Κινήματα στη νεώτερη Ευρώπη Πολιτική & Πολιτισμός (Αʼ Κύκλος ομιλιών), Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης (ΕΚΤ), 28-Jan-2014. [http://helios-eie.ekt.gr/EIE/handle/10442/13747 Βιντεοσκοπημένη ομιλία, Αποθετήριο "Ήλιος", Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, λεπτό 08.00 έως 09.00.]</ref>
 
{{Quote box
<br>Μας είπαν πως τον σκότωσαν μεσ’ στου Ομπλού την πόρτα».
}}
Πρωτοστάτησε, ως οπλαρχηγός [[Πάτρα|Πατρών]],<ref>[[Μιχαήλ Οικονόμου]], "[https://books.google.gr/books?id=RRBbAAAAcAAJ&dq=%CE%BF%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%82+%CE%A0%CE%B1%CF%84%CF%81%CF%8E%CE%BD&hl=el&source=gbs_navlinks_s Ιστορικά της Ελληνικής Παλιγγενεσίας ή Ο Ιερός των Ελλήνων Αγών]", [https://books.google.gr/books?id=RRBbAAAAcAAJ&pg=PA209&dq=%CE%BF%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%82+%CE%A0%CE%B1%CF%84%CF%81%CF%8E%CE%BD&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwj5pPCIurTLAhVFuRQKHVUFB0cQ6AEIGjAA#v=onepage&q=%CE%BF%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%82%20%CE%A0%CE%B1%CF%84%CF%81%CF%8E%CE%BD&f=false σελ. 209], Εκ του Τυπογραφείου Θ. Παπαλεξανδρή, Εν Αθήναις 1874.</ref> στα προεπαναστατικά γεγονότα της Πάτρας[[Πάτρα]]ς λόγω των οποίων στις [[21 Μαρτίου]] του [[1821]] οικατά Τούρκοιτον αποσύρθηκαν[[Μιχαήλ στο κάστρο.Οικονόμου|Οικονόμου]]<ref>[[Μιχαήλ Οικονόμου]], "[https://books.google.gr/books?id=RRBbAAAAcAAJ&dq=%CE%9A%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%AC%CF%82+%CE%A0%CE%AC%CF%84%CF%81%CE%B1+1821&hl=el&source=gbs_navlinks_s Ιστορικά της Ελληνικής Παλιγγενεσίας ή Ο Ιερός των Ελλήνων Αγών]", [...] "Όθεν οι χριστιανοί πατραίοι, οπλισθέντες προς άμυναν εξ' ανάγκης, περιώρισαν τους Τούρκους εις το φρούριο. Ο δ' εις Νεζερά μένων Παλ. Πατρών ειδοποιηθείς περί τούτων από τον Ιω. Παπαδιαμαντόπουλον και Ν. Λόντον, έγραψαν αυτός τε και ο Α. Ζαίμης, εις τους Κουμανιωτέους και κατέβησαν εις Πάτρας μετά 500, οίτινες ενωθέντες και με τους εντοπίους, ων επικεφαλής ήτον ο Π. Καρατζάς και φονεύσαντες εν τούτοις τινάς των Τούρκων, απέκλεισαν αυτούς εις το φρούριον, [...],[https://books.google.gr/books?id=RRBbAAAAcAAJ&pg=PA87&dq=%CE%9A%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%AC%CF%82+%CE%A0%CE%AC%CF%84%CF%81%CE%B1+1821&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwiUsPqtk6DLAhVnqHIKHZb3AU8Q6AEIKzAD#v=onepage&q=%CE%9A%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%AC%CF%82%20%CE%A0%CE%AC%CF%84%CF%81%CE%B1%201821&f=false σελ. 86-87], Εκ του Τυπογραφείου Θ. Παπαλεξανδρή, Εν Αθήναις 1874.</ref> ή κατ' άλλους στις [[23 Μαρτίου]] οι [[Οθωμανοί|Τούρκοι]] αποσύρθηκαν στο [[Κάστρο της Πάτρας|κάστρο]].
Πήρε μέρος σε πολλές μάχες και είχε γίνει αρκετά δημοφιλής στον λαό και αυτό προκάλεσε τον φθόνο των κοτσαμπάσηδων{{εκκρεμεί παραπομπή}} και κάποιων οπλαρχηγών. Επιπλέον οι αδελφοί [[Χρυσανθακόπουλοι|Κουμανιώτη]] πίστευαν ότι ο Καρατζάς σκότωσε τον αδελφό τους [[Σταμάτης Χρυσανθακόπουλος|Σταμάτη]] που είχε βρεθεί χτυπημένος πισώπλατα από απροσεξία συμπολεμιστών του κατά τις συγκρούσεις με τους [[Οθωμανοί|Τούρκους]] στις [[23 Μαρτίου]] του [[1821]] στην [[Πάτρα]]. Στις [[4 Σεπτεμβρίου]] του [[1821]], ο [[Θάνος Χρυσανθακόπουλος|Θάνος Κουμανιώτης]] περίμενε τον Καρατζά στη [[Μονή Ομπλού]], νοτιοανατολικά της Πάτρας[[Πάτρα]]ς επί του ομωνύμου όρους. Μόλις ο Καρατζάς πέρασε την πύλη του μοναστηριού και ήρθε αντιμέτωπος με τον [[Θάνος Χρυσανθακόπουλος|Κουμανιώτη]] και τους άνδρες του που ήθελαν να πάρουν εκδίκηση, άρχισε να χορεύει με τα οπίσθια του γυρισμένα προς αυτούς και γενικά να κινείται με τρόπο χλευαστικό για να τους πειράξει και να τους δείξει ότι περιφρονεί τις απειλές τους. Οι άνδρες του [[Θάνος Χρυσανθακόπουλος|Κουμανιώτη]] οργίστηκαν κι ένας από αυτούς, ονόματι Τσαλαμηδάς, τον πυροβόλησε πισώπλατα και τον σκότωσε. Θάφτηκε εκεί και ο τάφος του υπάρχει ακόμα και σήμερα στον χώρο της μονής.<br />
Σύμφωνα με τον ιστορικό και συγγραφέα [[Σαράντος Καργάκος|Σαράντο Καργάκο]], στο βιβλίο του "Η Ελληνική Επανάσταση του 1821", αναφέρονται και τα εξης: "''Ωστόσο, ειδικά για την Αχαΐα, άγνωστη εν πολλοίς παραμένει η δράση των Κουμανιαταίων και των Κασαπαίων ή Χασαπαίων. Οι πρώτοι αναφέρονται συχνά μειωτικά διότι τους έχει αποδοθεί - και πολύ σωστά - ο φόνος του Π. Καρατζά. Και επειδή από την αριστερή ιστοριογραφία ο Καρατζάς έχει ανακηρυχθεί πρότυπο λαϊκού αγωνιστή, οι Κουμανιαταίοι πέρασαν ανεπαισθήτως στη συνείδηση πολλών σαν "εχθροί του λαού" και ως όργανα των προυχόντων.''"<ref>{{cite book|first=Σαράντος|last=Καργάκος|title=Η Ελληνική Επανάσταση του 1821|publisher=Real News|location=Αθήνα|year=2013|volume=Β΄|pages=35|authorlink=Σαράντος Καργάκος}}</ref> Τη συμβολοποίηση του Καρατζά από την αριστερή ιστοριογραφία αναφέρει και ο ιστορικός Δ. Δημητρόπουλος.<ref>Δημητρόπουλος Δ., ομιλία στο Ε.Ι.Ε., 2014, [http://helios-eie.ekt.gr/EIE/handle/10442/13747 λεπτό 04.30' έως 06.10']</ref>
 
Από τις πρωτογενείς πηγές περισσότερες γραμμές στον Καρατζά αφιερώνει ο [[Φωτάκος]], ο οποίος εξαίρει την ατομική παλληκαριά του αλλά αμφισβητεί τις ηγετικές του ικανότητες. Ο [[Φωτάκος]] αναφέρει την παρεξήγηση μεταξύ των [[Χρυσανθακόπουλοι|Κουμανιαταίων]] και του Καρατζά που οδήγησε στο φόνο του δεύτερου.<ref>{{cite book|first=Σαράντος|last=Καργάκος|title=Η Ελληνική Επανάσταση του 1821|publisher=Real News|location=Αθήνα|year=2013|volume=Β΄|pages=28, 35-36|authorlink=Σαράντος Καργάκος}}</ref>
 
==Παραπομπές==
 
*{{cite book
|author=Φωτάκος [(Φ. Χρυσανθόπουλος])
|title=Πελοποννήσιοι αγωνιστές του 1821. Νικηταρά απομνημονεύματα
|publisher=Βεργίνα
940

επεξεργασίες