Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Λουκίνο Βισκόντι»

|publisher = Το Βήμα
|date = 5 Μαρτίου 2011
|accessdate = 9 Μαρτίου 2012}}</ref> Η [[Τραβιάτα]] το 1955 και η [[Άννα Μπολένα]] το 1957, με πρωταγωνίστρια και στις δύο τη [[Μαρία Κάλλας]]. Ο Βισκόντι, άλλωστε, επηρέασε βαθύτατα την καριέρα της μεγάλης ντίβας, αφού μέσα από τη συνεργασία τους τη βοήθησε να τελειοποιήσει το υποκριτικό της ταλέντο.<ref name=Vima/><ref>{{Cite book|title=Luchino Visconti, The Flames of passion|last=Laurence|first=Schifano|publisher=HarperCollins Publishers Ltd|year=1990|isbn=978-0002154789|location=UK|page=286}}</ref> Μετά την Ελβίρα ντε Χιντάλγκο, πρώτη δασκάλα της [[Μαρία Κάλλας|Κάλλας]] στο Ωδείο Αθηνών,  και τον μαέστρο Τούλιο Σεραφίν, κανένας άλλος δεν επηρέασε τόσο την καλλιτεχνική εξέλιξη της Κάλλας όσο ο Βισκόντι.<ref>{{Cite book|title=A screen of time: A study of Luchino Visconti|last=Stirling|first=Monica|publisher=Harcourt Brace Jovanovich; 1st edition|year=1979|isbn=978-0151796847|location=ΗΠΑ|page=74}}</ref>
 
Το 1958 ακολούθησαν ο Ντον Κάρλος του [[Τζουζέπε Βέρντι|Βέρντι]] από τη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, ο ''Μάκβεθ'' του [[Τζουζέπε Βέρντι|Βέρντι]] στο Σπολέτο και ο [[Τροβατόρε]] στο Κόβεντ Γκάρντεν το 1964. Το 1966 ο Φάλσταφ του [[Τζουζέπε Βέρντι|Βέρντι]] στην [[Κρατική όπερα της Βιέννης]] απέσπασε διθυραμβικά σχόλια από τους κριτικούς, ενώ αντίθετα η όπερα του [[Τζουζέπε Βέρντι|Βέρντι]] ''Σιμόν Μποκανέγκρα'' το 1969 με τους ηθοποιούς ντυμένους με γεωμετρικού τύπου κοστούμια προκάλεσε έντονες συζητήσεις.
256

επεξεργασίες