Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Μάης του '68»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
μ (Αντικατάσταση παρωχημένου προτύπου με references tag)
'''30 Μαΐου 1968''': Διάλυση της Εθνοσυνέλευσης
}}
Ο όρος '''Μάης του '68''' (γνωστός και ως '''Γαλλικός Μάης''') περιγράφει την πολιτική και κοινωνική αναταραχή που ξέσπασε στη [[Γαλλία]] κατά τη διάρκεια των μηνών [[Μάιος|Μαΐου]]-[[Ιούνιος|Ιουνίου]] του [[1968]]. Τα γεγονότα ξεκίνησαν από κινητοποιήσεις των [[γαλλίαΓαλλία|Γάλλων]] μαθητών και φοιτητών, επεκτάθηκαν με [[γενική απεργία]] των Γάλλων εργατών και τελικά οδήγησαν σε πολιτική και κοινωνική κρίση, που άρχισε να παίρνει διαστάσεις [[επανάσταση]]ς και οδήγησε στη διάλυση της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης και την προκήρυξη εκλογών από τον τότε πρόεδρο [[Σαρλ Ντε Γκωλ]].
 
Μερικοί φιλόσοφοι και ιστορικοί έχουν υποστηρίξει ότι η εξέγερση ήταν το πιο σημαντικό επαναστατικό γεγονός του [[20ός αιώνας|20ού αιώνα]], επειδή δεν πραγματοποιήθηκε από μεμονωμένο πλήθος, όπως οι εργαζόμενοι ή οι φυλετικές μειονότητες, αλλά ήταν μια παλλαϊκή εξέγερση, άνευ φυλετικών, πολιτιστικών, ηλικιακών και κοινωνικών διακρίσεων.
Στις 5 παρά 10 οι αστυνομικοί εισέβαλαν στο κτίριο. Οι φοιτητές ήταν παγιδευμένοι και οι ηγέτες τους απέφυγαν κάθε σύγκρουση με την αστυνομία. Οι αστυνομικοί δεν αρκέστηκαν στην πρόθεση των φοιτητών να αποχωρήσουν άνευ όρων. Ήθελαν να τους μεταφέρουν και στο αρχηγείο της αστυνομίας για "εξακρίβωση ταυτότητας". Η μαζική σύλληψη, όμως, 500 -τόσοι είχαν γίνει στο μεταξύ- φοιτητών μέσα στην καρδιά του [[Καρτιέ Λατέν]] αποτελούσε κάτι παραπάνω από πρόκληση. Το νέο διαδόθηκε αστραπιαία από όσους κατάφεραν να διαφύγουν τη σύλληψη. Καθώς οι αστυνομικοί δεν είχαν ούτε καν "κλούβες" για να μεταφέρουν 500 άτομα, οι ειδοποιημένοι φοιτητές άρχισαν να καταφθάνουν κατά εκατοντάδες. Η πρώτη "κλούβα" με συλληφθέντες αντιμετώπισε μόνο τα συνθήματα των φοιτητών: "''CRS-SS''" (ΜΑΤ ίσον Ες-Ες). Η δεύτερη και η τρίτη, όμως, αντιμετώπισαν τους ίδιους τους φοιτητές, οι οποίοι έπεσαν πάνω τους, τις τράνταξαν και προσπάθησαν να τις ανατρέψουν. Την ίδια ώρα ο στρατηγός [[Σαρλ ντε Γκωλ]], [[πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας]], όχι μόνο δεν είχε ιδέα για τα μικροεπεισόδια της Σορβόννης, αλλά αντιθέτως έπλεε σε πελάγη ευτυχίας. Εκείνη την ημέρα η γαλλική διπλωματία σημείωσε ένα θρίαμβο: Αποφασίστηκε ότι το Παρίσι θα είναι τελικά η πόλη που θα φιλοξενήσει τις ιστορικές συνομιλίες [[Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής|Η.Π.Α.]] - [[Βιετνάμ]], με στόχο την εξεύρεση συμβιβαστικής λύσης στον [[Πόλεμος του Βιετνάμ|πόλεμο]] που διαρκούσε ήδη έξι χρόνια. Ήταν εξαιρετικά ευδιάθετος, καθώς μάλιστα είχε φιλοξενούμενο τον διάσημο κωμικό Φερναντέλ.
 
Στη Σορβόννη όμως τα πράγματα εκτραχύθηκανεκτραχύνθηκαν. Ακριβώς στις 17.30, στη λεωφόρο Σαν-Μισέλ, μπροστά από το λύκειο Σαν Λουί, ένας διαδηλωτής πλησίασε και πέταξε με ορμή μία πλάκα που έχει ξεκολλήσει από το λιθόστρωτο στο τζάμι μιας αστυνομικής "κλούβας". Ο ενωμοτάρχης Κριστιάν Μπρινέ, που βρισκόταν πίσω από το τζάμι που θρυμματίστηκε, έβγαλε μία σπαρακτική κραυγή, καθώς η πέτρα τού έσπασε το κεφάλι. Οι αστυνομικοί όρμησαν με λύσσα πάνω στο πλήθος, μόλις έμαθαν το νέο. Χτυπούσαν αδιακρίτως, με μανία, οποιονδήποτε βρισκόταν μπροστά τους -φοιτητή, περαστικό ή και πελάτη καταστήματος. Κατάπληκτοι όμως διαπίστωσαν ότι οι φοιτητές έδειχναν απροσδόκητη διάθεση αντίστασης και μαχητικότητας, ενώ ταυτόχρονα γίνονταν όλο και περισσότεροι. Άρχισαν σκληρές μάχες. Υψώθηκε, συμβολικά, το πρώτο οδόφραγμα στην πλατεία Λουξεμβούργου. Οι οδομαχίες κράτησαν πάνω από τρεις ώρες και οι φοιτητές είχαν πια υπερβεί τις δύο χιλιάδες. Στις 8 το βράδυ ο πρύτανης ανακοίνωσε το κλείσιμο της Σορβόννης. Μόλις στις 11 τη νύχτα διαλύθηκαν οι τελευταίοι διαδηλωτές. Όμως ο "Γαλλικός Μάης", όπως έμεινε στην ιστορία, είχε μόλις αρχίσει.
 
Το Σαββατοκύριακο [[4 Μαΐου|4]] και [[5 Μαΐου]] ήταν το "Γουίκ-εντ των δικαστών". Το Σάββατο μία πρώτη φουρνιά φοιτητών καταδικάστηκε σε ποινές φυλάκισης, αλλά με αναστολή. Την Κυριακή το δικαστήριο συνήλθε και πάλι -πράγμα εντελώς ασυνήθιστο. Αυτή τη φορά δεν υπήρχε αναστολή. Τέσσερις φοιτητές οδηγήθηκαν κατευθείαν στις φυλακές. Ο κύβος είχε ριφθεί. Ο στρατηγός Ντε Γκωλ είχε απαιτήσει πυγμή.
 
[[File:La Chienlit c'est lui !.jpg|thumb|Καρικατούρα του Σαρλ ντε Γκωλ κατά τη διάρκεια της κρίσης του Μαΐου του 1968.]]
Το πρωί της Τετάρτης, 29 Μαΐου, ο Ντε Γκωλ δέχθηκε τον γαμπρό του, στρατηγό Αλέν ντε Μπουασιέ, τον οποίο είχε καλέσει επειγόντως. "''ΠοιάΠοια θα ήταν η στάση του στρατού, αν χρειαστεί να φτάσουμε στην ένοπλη αναμέτρηση;''", τον ρώτησε<ref>Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του Αλέν ντε Μπουασιέ.</ref>. "''Ποτέ ο στρατός δεν ήταν τόσο πειθαρχημένος. Περιμένει διαταγές''" απάντησε ο στρατηγός ντε Μπουασιέ. "''Καλώς. Θα πάω να δω αν ο Μασί έχει την ίδια διάθεση. Κατόπιν θα μιλήσω από το Κολομπέ, από το Στρασβούργο... Το κράτος θα βρίσκεται εκεί που θα είμαι εγώ. Θα εγκαταλείψω το Παρίσι. Αν η διαδήλωση των κομμουνιστών σήμερα το απόγευμα κατευθυνθεί προς το Μέγαρο των Ηλυσίων, δεν θα έχει αντικείμενο''".
 
Στις 12 το μεσημέρι δύο ελικόπτερα [[Aérospatiale Alouette III|Αλουέτ ΙΙΙ]] απογειώθηκαν από το Ισί-λε-Μουλινό. Μυστικά από την κυβέρνηση, ο Ντε Γκωλ εγκατέλειψε τη Γαλλία και μετέβη στη Γερμανία, για να αρχίσει από εκεί τη στρατιωτική επίθεση ανακατάληψης του Παρισιού, καθώς ήταν βέβαιος ότι το προεδρικό μέγαρο θα έπεφτε στα χέρια των κομμουνιστών και των εξεγερμένων.
Αντίθετα την επαύριο, Τετάρτη [[12 Μαΐου]], κήρυξε εκτός νόμου και διέταξε τη διάλυση 11 αριστερών οργανώσεων -όλων όσων πρωτοστάτησαν στην εξέγερση του Μάη. Ταυτόχρονα απαγόρευσε όλες τις διαδηλώσεις, με πρόσχημα τις εκλογές. Στις [[14 Ιουνίου]] η αστυνομία εκκένωσε το Οντεόν και στις [[16 Ιουνίου]] τη Σορβόννη, το σύμβολο της εξέγερσης. Στο μεταξύ, στις [[15 Ιουνίου]], ο Ντε Γκωλ αμνήστευσε τους ακροδεξιούς επίδοξους πραξικοπηματίες της [[Αλγερία|Αλγερίας]], οι οποίοι βρίσκονταν από εξαετίας στις φυλακές, καθώς είχαν αποπειραθεί επανειλημμένα μέχρι και να τον δολοφονήσουν. Πρόκειται για τον στρατηγό Ραούλ Σαλάν και τους υπολοίπους της τρομοκρατικής οργάνωσης OAS. Ήταν το αντίτιμο των συμφωνιών που είχε κάνει ο Ντε Γκωλ την κρίσιμη τελευταία εβδομάδα του Μαΐου για να εξασφαλίσει τη νομιμοφροσύνη και των ακροδεξιών στοιχείων του στρατεύματος και για να συνενώσει όλη τη συντηρητική παράταξη ενώπιον του κινδύνου της Αριστεράς.
 
Το εκλογικό αποτέλεσμα δικαίωσε πλήρως τον στρατηγό Σαρλ Ντε Γκωλ και τις επιλογές του: Η Δεξιά σάρωσε με 43,65% των ψήφων, ενώ η Αριστερά έχασε 5% στις εκλγοέςεκλογές της [[23 Ιουνίου]].
 
Με το δεύτερο γύρο της [[30 Ιουνίου]] ολοκληρώθηκε η γκολική πλημμυρίδα και στις έδρες, καθώς ο κυβερνητικός συνασπισμός πήρε 358 από τις 485 -97 περισσότερες- ενώ οι σοσιαλιστές έχασαν 61 έδρες και οι κομμουνιστές 39. Η πλειοψηφία ήταν πρωτοφανής για τη Γαλλία στον 20ό αιώνα.
Ο "Γαλλικός Μάης" παρά τη βιαιότητα των συγκρούσεων, είναι προφανές ότι υπήρξε εξέγερση εναντίον μίας υφιστάμενης τάξης πραγμάτων, δεν ήταν επανάσταση με πολιτικό στόχο την εγκαθίδρυση ενός άλλου καθεστώτος. Η μαρξιστική ρητορική των πρωταγωνιστών του, οι προσπάθειες των σοσιαλιστών να τον εκμεταλλευτούν πολιτικά και των κομμουνιστών να τον αξιοποιήσουν οικονομικά επέτεινε τις συγχύσεις γύρω από το χαρακτήρα της έκρηξης των φοιτητών.
 
Η διακαιρικήδιαχρονική σημασία του έγκειται στο ότι δημιούργησε πολιτική ριζοσπαστικοποίηση σε ολόκληρη τη γενιά των νέων εκείνης της εποχής, πυροδότησε εξεγέρσεις σε άλλα σημεία του πλανήτη και υποχρέωσε τις κυβερνήσεις να κάνουν σοβαρές μεταρρυθμίσεις στη συνέχεια. Κυρίως όμως ο "Γαλλικός Μάης" δημιούργησε έναν πολιτισμό άρνησης του παλαιού σε όλους σχεδόν τους τομείς της κοινωνίας, έναν πολιτισμό εξέγερσης και ανυπακοής που εκφράστηκε γλαφυρά με πολλά από τα συνθήματά του που έμειναν στην Ιστορία.
 
== Συνθήματα και γκράφιτι ==
 
{{DEFAULTSORT:Μαης 68}}
[[Κατηγορία:Αναρχισμός]]
 
[[Κατηγορία:Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες στη Γαλλία]]
[[Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας]]
[[Κατηγορία:Ιστορία του Παρισιού]]
[[Κατηγορία:Σοσιαλισμός στη Γαλλία]]
[[Κατηγορία:Ταραχές στη Γαλλία]]
[[Κατηγορία:Σοσιαλισμός στη Γαλλία]]
[[Κατηγορία:Αναρχισμός]]
81.826

επεξεργασίες