Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Pontiac GTO»

22 bytes προστέθηκαν ,  πριν από 4 έτη
καμία σύνοψη επεξεργασίας
Το [[1972]], από ξεχωριστή γραμμή παραγωγής, το GTO έγινε ένα προαιρετικό πακέτο με έξτρα χρέωση 353,88 [[Δολάριο ΗΠΑ|δολάρια]] για τα κουπέ Pontiac LeMans και LeMans Sport. Αν και η έκδοση [[καμπριολέ]] (convertible) είχε διακοπεί, κατασκευάστηκε επίσημα μόλις ένα τέτοιο αντίτυπο.
 
Από την ίδια σεζόν, η ισχύς των κινητήρων άρχισε να πέφτει, λόγω των νέων και αυστηρότερων προδιαγραφών στις εκπομπές καυσαερίων. Η κατάσταση επιδεινώθηκε περαιτέρω και με την [[Πετρελαϊκή κρίση του 1973|πρώτη πετρελαϊκή κρίση του 1973]], η οποία έβαλε τέλος στον ξέφρενο συναγωνισμό των κυβικών και έπληξε καίρια τις πωλήσεις, όπως συνέβη τότε και με το σύνολο των Αμερικανικών muscle cars, πολλά από τα οποία διακόπηκαν οριστικά. Το [[1972]], οι πωλήσεις της GTO κατρακύλησαν κατά 45% ως προς το [[1971]], πέφτοντας στα 5.811 αυτοκίνητα. Το [[1973]], πωλήθησαν μόλις 4.806 αυτοκίνητα, εν μέρει και λόγω εσωτερικού ανταγωνισμού από το νέο Pontiac Grand Am.
{{-}}
 
}}
 
Τελικώς, η Pontiac GTO αναβίωσε στις [[ΗΠΑ]] την σεζόν του [[2004]], με βάση την πλατφόρμα V-body του Holden Monaro, το οποίο ήταν μια 2-πορτη έκδοση coupé του [[Αυστραλία|αυστραλιανού]] Holden Commodore VT / VX. Το Commodore είχε, με τη σειρά του, αναπτυχθεί από την επιμήκυνση της πλατφόρμας του [[Ευρώπη|ευρωπαϊκής]] σχεδίασης και παραγωγής [[Opel Omega]] δεύτερης γενιάς του [[1994]] - [[2003]], που μάλιστα διατέθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως [[Cadillac Catera]] από το [[1996]] έως το [[2001]].
 
===Εταιρική συμφωνία και αναβίωση===
Ανώνυμος χρήστης