Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ιωάννης ΣΤ΄ Καντακουζηνός»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
{{Πηγές|15|05|2015}}
{{Πηγές|15|05|2015}}{{πληροφορίες προσώπου}}[[Αρχείο:Meister der Schriften des Johannes VI. Cantacuzemos 001.jpg|thumb|220px|Ο Ιωάννης ΣΤ' Καντακουζηνός]]
{{πληροφορίες προσώπου}}
Ο '''Ιωάννης ΣΤ' Καντακουζηνός''' (π.[[1292]] - [[15 Ιουνίου]] [[1383]]) ήταν [[Βυζαντινή αυτοκρατορία|Βυζαντινός αυτοκράτορας]] και ιστορικός ο οποίος κάθισε στο θρόνο από το [[1341]] μέχρι την εκούσια παραίτησή του το [[1354]]. Τυπικά όμως, στέφθηκε αυτοκράτορας μόλις το 1347, ως συναυτοκράτορας του [[Ιωάννης Ε' Παλαιολόγος|Ιωάννη Ε']], διότι κατά το διάστημα που μεσολάβησε από το θάνατο του [[Ανδρόνικος Γ' Παλαιολόγος|Ανδρόνικου Γ']] μέχρι το 1347, δεν υπήρχε επίσημος εστεμμένος αυτοκράτορας, αφού ο τελευταίος αυτοκράτορας δεν είχε ορίσει διάδοχο.
{{Πηγές|15|05|2015}}{{πληροφορίες προσώπου}}[[Αρχείο:Meister der Schriften des Johannes VI. Cantacuzemos 001.jpg|thumb|220px|Ο Ιωάννης ΣΤ' Καντακουζηνός]]
Ο '''Ιωάννης ΣΤ' Καντακουζηνός''' (π.[[1292]] - [[15 Ιουνίου]] [[1383]]) ήταν [[Βυζαντινή αυτοκρατορία|Βυζαντινός αυτοκράτορας]] και ιστορικός, ο οποίος κάθισε στο θρόνο από το [[1341]] μέχρι την εκούσια παραίτησή του το [[1354]]. Τυπικά όμως, στέφθηκε αυτοκράτορας μόλις το 1347, ως συναυτοκράτορας του [[Ιωάννης Ε' Παλαιολόγος|Ιωάννη Ε']], διότι κατά το διάστημα που μεσολάβησε από το θάνατο του [[Ανδρόνικος Γ' Παλαιολόγος|Ανδρόνικου Γ']] μέχρι το 1347, δεν υπήρχε επίσημος εστεμμένος αυτοκράτορας, αφού ο τελευταίος αυτοκράτορας δεν είχε ορίσει διάδοχο.
 
==Βιογραφία==
Η απρονοησία του Ανδρόνικου Γ' να ορίσει διάδοχο έφερε το κράτος σε ένα επικίνδυνο καθεστώς ακυβερνησίας. Ο ανήλικος γιος του Ιωάννης Ε' δεν είχε στεφθεί συναυτοκράτορας και έτσι δημιουργήθηκε σοβαρό πολιτικό πρόβλημα, το οποίο έσπευσαν να εκμεταλλευτούν διάφοροι παράγοντες της εξουσίας, όπως η Αυτοκράτειρα και χήρα του Ανδρόνικου [[Άννα της Σαβοΐας]], ο φιλόδοξος Πατριάρχης [[Ιωάννης Καλέκας]] και ο στρατηγός [[Αλέξιος Απόκαυκος]]. Μόνος εγγυητής της ομαλότητας σε αυτό το χάος ήταν ο έντιμος και πιστός Ιωάννης Καντακουζηνός, ο οποίος είχε σταθεί στο πλευρό του αυτοκράτορα μέχρι το τέλος, και ο οποίος αρχικά προσπάθησε να εξασφαλίσει τα δικαιώματα του νεαρού Ιωάννη, στο τέλος όμως βρέθηκε αντιμέτωπος μαζί του. Όντας συχνά σε εκστρατείες, ήταν εύκολος στόχος των μηχανορραφιών της Κωνσταντινούπολης. Ο [[Βυζαντινός εμφύλιος πόλεμος 1341-47|εμφύλιος πόλεμος]] ξεκινά το [[1341]] και στη διάρκειά του οι αντίπαλες πλευρές αναγκάστηκαν να συνάψουν συμμαχίες με εχθρούς του Βυζαντίου, όπως το [[Στέφανος Δουσάν|Στέφανο Δουσάν]] της Σερβίας ο οποίος άλλαξε στρατόπεδα κατά τα ίδια συμφέροντα, αλλά ακόμα και τους ίδιους τους [[Τουρκικά φύλα|Τούρκους]], τους οποίους έφεραν ως επιδιαιτητές οι ίδιοι οι Βυζαντινοί στην καθαρά εσωτερική αυτή υπόθεση. Παράλληλα, ξόδεψαν κάθε ίχνος χρυσού που υπήρχε διαθέσιμο, με χαρακτηριστικό δείγμα την κατάθεση των αυτοκρατορικών κοσμημάτων σε βενετικό ενεχυροδανειστήριο από την Άννα της Σαβοίας έναντι ευτελούς ποσού. Η διαμάχη τελείωσε το [[1347]], με πρώτο αυτοκράτορα τον ανήλικο Ιωάννη Ε' Παλαιολόγο και συναυτοκράτορα τον Ιωάννη ΣΤ' Καντακουζηνό. Οι εμφύλιες συγκρούσεις, όμως, έληξαν οριστικά μόνο όταν ο δεύτερος παραιτήθηκε από το θρόνο το [[1354]], και εκάρη μοναχός με το όνομα Ιωάσαφ, αφήνοντας μόνο ηγέτη το νεαρό Παλαιολόγο.
62.032

επεξεργασίες