Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Γ΄ Ισλαμικός Εμφύλιος Πόλεμος»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
Τον Απρίλιο του 744, ο [[Γιαζίντ Γ΄]], γιος του [[Ουαλίντ Α΄]] (705-715), μπήκε στην πρωτεύουσα του χαλιφάτου [[Δαμασκός|Δαμασκό]], Οι υποστηρικτές του, με τη συμπαράσταση πολλών Καλμπιτών από την γύρω περιοχή, κατέλαβαν την πόλη και τον αναγόρευσαν χαλίφη. Ο Ουαλίντ Β΄, που έμενε σε ένα από τα παλάτια της ερήμου, κατέφυγε στο αλ-Μπάχρα, κοντά στην [[Παλμύρα]]. Εκεί συγκέντρωσε μια μικρή δύναμη από πιστούς Καλμπίτες και Καϊσίτες από τη [[Χομς]], αλλά όταν ο πολύ μεγαλύτερος στρατός του Γιαζίντ, υπό τον [[Αμπντ αλ-Αζίζ ιμπν αλ-Χατζάτζ ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ]], έφτασε στην Παλμύρα, οι περισσότεροι οπαδοί του Ουαλίντ τον εγκατέλειψαν. Ο έκπτωτος χαλίφης εκτελέστηκε, και το κομμένο του κεφάλι στάλθηκε στη Δαμασκό.{{sfn|Hawting|2000|pp=93–94}} Ο φόνος του οδήγησε σε μια εξέγερση των Καϊσιτών της Χομς, υπό τον [[Αμπού Μουχάμαντ αλ-Σουφιανί]], μέλος του Σουφιανιτικού κλάδου των Ομεϋαδών, αλλά η προέλασή του κατά της Δαμασκού ανακόπηκε αποφασηστικά από τον Σουλαϊμάν ιμπν Ισάμ, που είχε αφεθεί ελεύθερος. Ο Αμπού Μουχάμαντ φυλακίστηκε στην Δαμασκό, μαζί με τους γιους του Ουαλίντ Β΄.{{sfn|Hawting|2000|p=94}}
 
Κατά τη διάρκεια της σύντομης βασιλείας του, ο Γιαζίντ αποτέλεσε παραδειγματικό ηγεμόνα, παίρνοντας ως πρότυπο τον ευσεβή [[Ουμάρ Β΄]] (717-720). Έδειξε έυνοια προς την Κανταρίγια, και κατέβαλε προσπάθειες να διαχωρίσει τον ευατόεαυτό του από τις κατηγορίες για αυταρχική συμπεριφορά, που συχνά διατυπώνονταν εναντίον των περισσότερων προκατόχων του Ομεϋαδών χαλίφηδων. Έτσι υποσχέθηκε να απόσχει από καταχρήσεις της εξουσίας του, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορούσε την βαριά φορολογία, τον υπέρμετρο πλουτισμό των Ομεϋαδών και των υποστηρικτών τους, την προτίμηση που έδειχναν στην [[Συρία (περιοχή)|Συρία]] έναντι στις άλλες επαρχίες του χαλιφάτου, και την μακρόχρονη απουσία των στρατιωτών σε μακρινές εκστρατείες. Τόνιζε δε ιδιαίτερα ότι όχι μόνο είχε επιλεγεί από την κοινότητα των πιστών σε συνέλευση («[[σουρά]]»), αλλά και ότι η κοινότητα είχε το δικαίωμα να τον καθαιρέσει αν αποτύγχανε στα καθήκοντά του, ή αν έβρισκε κάποιον πιο άξιο να την κυβερνήσει.{{sfn|Hawting|2000|pp=94–95}} Ταυτόχρονα όμως, η βασιλεία του οδήγησε σε μια εκ νέου υπερίσχυση των Υεμενιτών. Ο Γιουσούφ ιμπν Ουμάρ απολύθηκε όταν προσπάθησε, χωρίς επιτυχία, να εξεγείρει τους Καϊσίτες του Ιράκ. Ο διάδοχός του ήταν ο Καλμπίτης [[Μανσούρ ιμπν Τζουμχούρ]], ο οποίος σύντομα αντικαταστάθηκε από τον γιο του Ουμάρ Β΄, [[Αμπνταλλάχ ιμπν Ουμάρ ιμπν Αμπντ αλ-Αζίζ]]. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο Μανσούρ προσπάθησε να αποπέμψει τον κυβερνήτη του [[Χορασάν]], [[Νασρ ιμπν Σαγιάρ]], αλλά ο τελευταίος κατάφερε να παραμείνει στη θέση του.{{sfn|Hawting|2000|p=96}} Ο Γιαζίντ πέθανε τον Σεπτέμβριο του 744, μετά από μια βασιλεία έξι μηνών. Είχε ορίσει τον αδερφό του, [[Ιμπραήμ ιμπν αλ-Ουαλίντ|Ιμπραήμ]], ως διάδοχο, πιθανότατα δια της επιρροής των Κανταρίγια. Ο Ιμπραήμ όμως δεν είχε πολλούς υποστηρικτές, και αμέσως βρέθηκε αντιμέτωπος με την εξέγερση του [[Μαρουάν Β΄]] (744-750), εγγονού του [[Μαρουάν Α΄]] (684-685) και κυβερνήτη της [[Άνω Μεσοποταμία]]ς.{{sfn|Hawting|2000|p=96}}
 
== Άνοδος του Μαρουάν Β΄ ==
75.745

επεξεργασίες