Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Πόλεμος της Ιβηρικής Χερσονήσου»

Η χειροτέρευση της στρατηγικής κατάστασης ανάγκασε τη Γαλλία να αυξήσει τις στρατιωτικές της δεσμεύσεις στη χώρα. Το Φεβρουάριο του 1808, ο Ναπολέων είχε καυχηθεί ότι 12.000 άνδρες αρκούσαν να κατακτήσουν την Ισπανία. Εντούτοις, την 1η Ιουνίου του ίδιου έτους, πάνω από 65.000 γάλλοι στρατιώτες εισήλθαν στη χώρα για να ελέγξουν την κρίση. Ο κύριος γαλλικός στρατός των 80.000 ανδρών ήλεγχε ένα στενό διάδρομο στην κεντρική Ισπανία, από την [[Παμπλόνα]] και το [[Σαν Σεμπαστιάν]] στα βόρεια, μέχρι τη [[Μαδρίτη]] και το [[Τολέδο]] στα κεντρικά της χώρας. Στην πόλη της Μαδρίτης βρισκόταν ακόμη ένας γαλλικός στρατός 30.000 ανδρών υπό τον στρατάρχη [[Μπον-Αντριέν Ζαννό ντε Μονσέ]]. Το σώμα στρατού του Ζαν-Αντός Ζυνό βρισκόταν απομονωμένο στην Πορτογαλία, αποκλεισμένο από 480 χλμ. εχθρικής ενδοχώρας, αλλά μέσα σε λίγες μέρες από το ξέσπασμα της εξέγερσης, ήδη γαλλικές φάλαγγες στην [[Παλαιά Καστίλη]], τη [[Νέα Καστίλη (Ισπανία)|Νέα Καστίλη]], την [[Αραγωνία]] και την [[Καταλωνία]] αναζητούσαν τις δυνάμεις των ανταρτών.
 
O Nαπολέων ανέμενε λαϊκές εξεγέρσεις, αλλά πίστευε ότι ο Ισπανικός Στρατός είτε θα παρέμενε ουδέτερος ή θα ετίθετο υπό την ηγεσία του. Επηρεασμένος και από τις αιισόδοξεςαισιόδοξες αναφορές του [[Ζοακίμ Μυρά|Μυρά]], θεωρούσε ότι οι εξεγέρσεις θα έσβηναν και η Ισπανία θα γινόταν μια ειρηνική χώρα, αν ο αδελφός του διατηρούσε τον ισπανικό θρόνο και οι ταχύτατες γαλλικές φάλαγγες καταλάμβαναν και ειρήνευαν τις πόλεις της Ισπανίας. Επίσης, ο Ναπολέων δεν έτρεφε κανένα σεβασμό για τις αντίπαλες δυνάμεις των ισπανών πολιτοφυλάκων, λόγω του αναιδούς και τραχύ χαρακτήρα των μελών τους. Επίσης, η 1η Στρατιά της Ισπανίας ήταν υποστελεχωμένη και αποτελείτο από κατώτερης ποιότητας στρατεύματα. Σύντομα, ο υποστράτηγος Πιερ Αντουάν, κόμης Ντυπόν ντε λ' Ετάν, οδήγησε ένα σώμα 24.430 ανδρών νότια προς τη [[Σεβίλλη]] και το [[Κάδιξ]]. Ο στρατάρχης [[Ζαν Μπατίστ Μπεσσιέρ]] κινήθηκε στην [[Αραγωνία]] και την [[Παλαιά Καστίλη]] με ένα σώμα 25.000 ανδρών, με σκοπό την κατάληψη των πόλεων [[Σανταντέρ]] και [[Σαραγόσα]]. Ο στρατάρχης [[Μπον-Αντριέν Ζαννό ντε Μονσέ|Μονσέ]] βάδισε εναντίον της [[Βαλένθια]] με 29.350 άνδρες, και ο αντιστράτηγος Γκιγιώμ Φιλιμπέρ Ντυέσμ, επικεφαλής 12.710 ανδρών, εναντίον της [[Χιρόνα]].
 
==Η βρετανική παρέμβαση==
Ανώνυμος χρήστης