Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Θεοχάρης Ολύμπιος»

Αναίρεση έκδοσης 6666354 από τον Κάρολος Μαρκάτος Ατεκμηρίωτες προσθήκες (και υπάρχουν ήδη πολλά ατεκμηρίωτα)
Ετικέτες: Οπτική επεξεργασία Επεξεργασία από κινητό Διαδικτυακή επεξεργασία από κινητό
(Αναίρεση έκδοσης 6666354 από τον Κάρολος Μαρκάτος Ατεκμηρίωτες προσθήκες (και υπάρχουν ήδη πολλά ατεκμηρίωτα))
{{πληροφορίες προσώπου}}
Ο '''Θεοχάρης Ολύμπιος Κεφαλάς''', υπήρξε Έλληνας προεστός της [[Θεσσαλία|Θεσσαλίας]] . Υπέγραφε ως «Μπαρώνος Κεφαλάς ο Ολύμπιος» ή «Barone Kephalas von Olympie». Έπειτα έγινε γνωστός με το επώνυμο φυτιλής,διότι προμήθευε τους αγωνιστές με πυρομαχκά (φυτίλια) .Κατά την περίοδο της [[Ελληνική Επανάσταση|Ελληνικής Επανάστασης]], πήρε μέρος στην [[Συνέλευση των Σαλώνων]], υπήρξε μέλος της [[Α' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου|Α' Εθνοσυνέλευσης]] και ιδρυτής της [[Γερμανική Λεγεώνα|Γερμανικής Λεγεώνας]].περασε το μεγαλίτερο μέρος της ζωής του σε μια γιγαντιαία έπαυλη σε ένα χωριό κοντά στο Βόλο την οποία είχε αγοράσει από έναν Τούρκο ΑΓΑ . Την περιουσία του άφησε στον έναν από του τρεις γιούς του ( οι άλλοι τρεις αποκλυρώθηκαν )Γεώργιο φυτιλή ο οποίος αργότερα την άφησε στο μοναδικό γιο του τον Δημήτριο φυτιλή ο οποίος ήταν από τους πιο ευκατάστατους Έλληνες της εποχής του ( είχε στην κατοχή του δυσεύρετα έργα τέχνης ,πολιτισμούς λίθους , λίρες πανάκριβα άλογα και πολλά εκατομυρια δραχμές )ο οποίος με τη σειρά του άφησε την περιουσία και την αίγλη του ονόματος στο γιο του Γεώργιο φυτιλή . Ο βαρωνος κεφαλάς κατάγονταν από πολύ Ισχυρή και σημαντική οικογένεια . Οι πρόγονοι του κατοικούσαν στο φανάρι και ήταν ηγεμόνες σε παραδουνάβιες ηγεμονίες . Επίσης είχαν σημαντικές θέσεις στη ρωσική διοίκηση ( φημολογείται ότι είχαν στενές σχέσεις με τον οίκο των Ρομανόφ ). Ο Βαρόνος Ολύμπιος Θεοχαρης Κεφαλάς ήταν μια από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες της εποχής του
 
==Βιογραφία==
Με τα χρήματα αυτά δημιούργησε μια [[Γερμανική Λεγεώνα]] αποτελούμενη από εξακόσιους οπλίτες που στάλθηκαν στην [[Ύδρα]] αλλά ελάχιστα βοήθησε στον Αγώνα. Ο [[Αθανάσιος Ψαλίδας]] αναφέρει σε γράμμα του στον [[Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος|Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο]] στις 12 Φεβρουαρίου του 1823 χαρακτηριστικά : "''Ήκουσα, ότι ήλθεν αυτού από την Γερμανίαν ένας παλαιός μαθητής μου Θεοχάρης Κεφάλας Μπαρώνος με τακτικόν στράτευμα, του οποίου άγαπουσα να εστέλνονταν ασφαλώς ή έγκλειστος, εις την οποίαν τον ειδοποιώ, ότι ζώ, και ότι είμαι εις Κερκύραν, και ας μου αποκριθεί."''<ref>{{Cite web|url=https://apeirosgaia.wordpress.com/2012/02/12/%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%AE%CF%80%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%BF-%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%BD-200-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1/|title=Η κατάσταση στην Ήπειρο πριν 200 χρόνια|last=Ψαλίδας|first=Αθανάσιος|date=12 Φεβρουαρίου του 1823|website=|publisher=«Ηπειρωτικής Εστίας» 1952|accessdate=}}</ref>
 
Η ιδέα για την ίδρυση του εν λόγω σώματος ήταν του καθηγητή της αρχαίας ελληνικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και φιλέλληνα,  [[Ειρηναίος Θείρσιος|Φρήντριχ Τηρς]]. Στις αρχές του καλοκαιριού του 1821 ξεκίνησαν οι προσπάθειες για την υλοποίηση της συγκεκριμένης ιδέας όμως πολύ σύντομα, τον Ιούλιο του 1821, έγινε γνωστό στις αυστριακές αρχές το σχέδιο δημιουργίας της Λεγεώνας με αποτέλεσμα να σταματήσει για λίγο κάθε σχετική ενέργεια. Ο Τηρς όμως επέμενε στην υλοποίηση του σχεδίου του και τελικά ήρθε σε επαφή με τον Θεσσαλό προεστό και βαρώνο  [[Κεφαλάδες|Κεφαλά]], που βρισκόταν στην  [[Τεργέστη]], και ο οποίος το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς ήρθε στην  [[Ελλάδα]]  για να υποβάλλει στις ελληνικές αρχές το σχέδιο του Τηρς. Ο   [[Κεφαλάδες|Κεφαλάς]]  έφτασε στην Ελλάδα το Σεπτέμβριο του 1821, εκλέχτηκε μέλος του  [[Άρειος Πάγος της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδας|Αρείου Πάγου]]  (που τότε ήταν η ανώτατη αρχή της Ανατολικής Στερεάς Ελλάδας) και υπέβαλε το σχέδιο του Τηρς για έκριση στο σώμα, που το επικύρωσε στις 23 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Το κείμενο προέβλεπε ότι η Λεγεώνα, που θα συγκροτούταν στη  [[Γερμανία]], θα είχε δικούς της αξιωματικούς, θα υπαγόταν όμως στον «των Πανελλήνων αρχιστράτηγον» και θα μετείχε στις μάχες μαζί με τις ελληνικές δυνάμεις. Βάση της θα ήταν ο  [[Βόλος]]. Παράλληλα θα εκπαίδευε τους Έλληνες στην ευρωπαϊκή πολεμική τακτική. Αναγνωριζόταν επίσης η υποχρέωση της ελληνικής κυβέρνησης να καταβάλλει τους μισθούς των λεγεωνάριων και τις συντάξεις μετά το τέλος της επανάστασης καθώς και να τους παραχωρήσει γαίες. Επίσης η ελληνική κυβέρνηση υποσχέθηκε να πολιτογραφήσει Έλληνες όσους από τους εθελοντές θα το ζητούσαν.Ο   [[Κεφαλάδες|Κεφαλάς]]  αναχώρησε για τη Γερμανία ως εντεταλμένος της  [[Α' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου|Α' Εθνοσυνέλευσης της Επιδαύρου]], μαζί με τον Πολυχρόνη Δροσινό (και οι δύο ήταν μέλη της Συνέλευσης) για την εξασφάλιση οικονομικής βοήθειας που ήταν αναγκαία για τον Αγώνα. Στη  [[Ζυρίχη]]  βρισκόταν επίσης και ο Μιχαήλ Σχινάς, διπλωματικός απεσταλμένος της ελληνικής κυβέρνησης. Στις 23 Ιουλίου του 1822 άρχισαν διαπραγματεύσεις με τη  ''Φιλελληνική Επιτροπή της Ζυρίχης''  για τη συνομολόγηση δανείου 150.000 φλωρινίων για λογαριασμό της Ελλάδας παρουσιάζοντας παράλληλα το επικυρωμένο από τον Άρειο Πάγο έγγραφο του Τηρς για τη δημιουργία και την λειτουργία της Γερμανικής Λεγεώνας. Τελικά, και ύστερα από μακρές διαπραγματεύσεις, στις 14 Ιανουαρίου του 1823 υπογράφηκε επίσημο συμφωνητικό που ρύθμιζε τα σχετικά με την κάθοδο της Γερμανικής Λεγεώνας στην Ελλάδα. Το συμφωνητικό αυτό προέβλεπε ότι η αμοιβή των μελών της Λεγεώνας και η εξόφληση του δανείου των 150.000 φλωρινίων, θα αποτελούσε εθνικό χρέος καθώς και ότι η Λεγεώνα θα υπαγόταν στην κεντρική ελληνική κυβέρνηση. Στο μεταξύ οι άνδρες της Λεγεώνας (115 Γερμανοί και Ελβετοί υπό την ηγεσία του [[Κεφαλάδες|Κεφαλά]]) είχαν αναχωρήσει για την  [[Μασσαλία]]  στα τέλη του Οκτωβρίου του 1822 από όπου στις 10 Νοεμβρίου του 1822 αναχώρησαν για την Ελλάδα, όπου και έφτασαν στις 6 Δεκεμβρίου. Τα ζητήματα που αφορούσαν τη Γερμανική Λεγεώνα ρυθμίστηκαν οριστικά με τον νόμο 20 της 14ης Ιανουαρίου του 1823 «περί Γερμανικής Λεγεώνας» που προέβλεπε ότι θα αποτελούνταν από 600 άνδρες και ο οργανισμός της θα ρυθμιζόταν με τροποποίηση της σύμβασης που είχε υπογραφεί στη Ζυρίχη.Η Γερμανική Λεγεώνα ελάχιστα βοήθησε στον Αγώνα καθώς γρήγορα φάνηκε ότι οι άνδρες της δεν μπορούσαν να ζήσουν υπο τις δύσκολες συνθήκες στις οποίες ζούσαν οι επαναστάτες και πολλοί λεγεωνάριοι, μεταξύ των οποίων και ο [[Κεφαλάδες|Κεφαλάς]], πέθαναν από επιδημία τύφου που είχε ξεσπάσει. Σύντομα πολλοί άρχισαν να επιστρέφουν στις χώρες ενώ ορισμένοι που δεν έφυγαν εντάχθηκαν στο σώμα του  [[Λόρδος Βύρων|Λόρδου Βύρωνα]]  στο  [[Μεσολόγγι]].<ref>{{Cite book|title=Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τ.32|last=|first=|publisher=|year=|isbn=|location=|page=}}</ref>
 
Στην έκδοση «Πως είδαν οι Ξένοι την Ελλάδα του 1821» αναγράφεται ότι από το   1822, ήδη είχε ξεκινήσει διεθνής αναζήτηση για το ποιος ηγέτης είναι καταλληλότερος για να αναλάβει τον ελληνικό θρόνο όταν η χώρα απελευθερώνονταν από τον οθωμανικό ζυγό. Ανάμεσα στις διάφορες προτάσεις αναφέρεται και ένα υπόμνημα του καπετάν Κεφάλα προς τον Άγγλο υπουργό Εξωτερικών   Κάστελρινγκ υπέρ του πρίγκιπα Μιχαήλ της Μπραγκάντσα. Όμως, το ενδεχόμενο να διαβίβασε   υπόμνημα ο τότε χιλίαρχος [[Παναγιώτης Κεφάλας]] προς τον υπουργό Εξωτερικών της [[Αγγλία|Αγγλίας]]   είναι   σχεδόν απίθανο. Πολύ πιθανότερο, την πρωτοβουλία αυτή να πήρε ο Θεσσαλός προεστός, ο οποίος αλληλογραφούσε τακτικά με ευρωπαίους αξιωματούχους και ο οποίος μεσολάβησε για την σύναψη των πρώτων δανείων που έλαβε η ελληνική επαναστατική κυβέρνηση<ref>{{Cite web|url=http://lyrasi.blogspot.gr/2016/03/9-238-239-1823.html|title=ΑΡΧΕΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΣ, ΤΟΜΟΣ 9Ος Σελίδες 238-239, 1823,ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΕΦΑΛΑΣ|last=|first=|date=|website=|publisher=|accessdate=}}</ref>.
 
Λίγο πριν το θάνατο του απονεμήθηκε τιμητικά ο βαθμός του στρατηγού. Επίσης στα αρχεία της [[Μεγάλη Στοά|Μεγάλης Τεκτονικής Στοάς]] της Ελλάδας απαντάται το όνομα του, αλλά δε μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα αν πρόκειται για τον ίδιο ή για τον υιό του Θεοχάρη<ref>{{Cite web|url=http://www.grandlodge.gr/diakekrimenoi-ellines-tektones-w-68014.html|title=Διακεκριμένοι Έλληνες Τέκτονες|last=|first=|date=|website=Μεγάλη Στοά της Ελλάδος|publisher=|accessdate=}}</ref>. Σε αρχεία της εποχής αναφέρεται ήδη ως μακαρίτης το 1824, όπου πρέπει να τοποθετηθεί και ο θάνατός του.
4.447

επεξεργασίες