Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Δημήτριος Καμπούρογλου»

μ
{{πληροφορίες προσώπου}}
Ο '''Δημήτριος Καμπούρογλου''' ([[14 Οκτωβρίου]] [[1852]]<ref>Ιωσήφ Σιακκής, Δ.Γ. Καμπούρογλου. Η ζωή και το έργο του. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2012,σελ.24</ref> - [[21 Φεβρουαρίου]] [[1942]]<ref name=siakkis/>) ήταν ιστοριοδίφης, λογοτέχνης, ακαδημαικός, δικηγόρος, ποιητής και μέλος της [[Ακαδημία Αθηνών|Ακαδημίας Αθηνών]].
==Βιογραφία==
Γεννήθηκε στην [[Αθήνα]] αλλά καταγώταν από το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης και ήταν γιος του [[Γρηγόριος Καμπούρογλου|Γρηγορίου Καμπούρογλου]], ιδρυτή της Εθνικής σκηνής, και της λογίας Μαριάννας Σωτηριανού - Γέροντα, κόρης του [[Άγγελος Γέροντας|Άγγελου Γέροντα]]. Βαφτίστηκε από τον αυλάρχη του [[Όθων της Ελλάδας|Όθωνα]], Π. Νοταρά<ref>Ιωσήφ Σιακκής, Δ.Γ. Καμπούρογλου. Η ζωή και το έργο του. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2012,σελ.25</ref>. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και το [[1877]] αναγορεύτηκε διδάκτορας.
 
Αρχικά εργάστηκε ως δικηγόρος και στη συνέχεια ασχολήθηκε με την ιστορική αναδίφηση και την Ιστοριογραφία με την οποία και ασχολήθηκε τελικά. Από το [[1873]] έως το [[1881]] αναλαμβάνει την αρχισυνταξία της «[[Εφημερίς (εφημερίδα Αθήνας)|Εφημερίδος]]», του εκδότη [[Δημήτριος Κορομηλάς|Δημήτριου Κορομηλά]]. To [[1881]] διαφωνώντας με τον Κορομηλά, αποχωρεί απο την αρχισυνταξία της εφημερίδας και ιδρύει τη δική του εφημερίδα, που την ονομάζει «[[Νέα Εφημερίς]]» ενώ το 1882 υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της [[Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος|Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος]].<ref>Αικατερίνη Δερμιτζάκη, ''Το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος: ίδρυση, συλλεκτική πολιτική και άλλες δράσεις (1882-1926)'', 2013, σελ. 219 - 221.</ref>
 
Την περίοδο [[1884]]-[[1886]] ήταν διευθυντής του περιοδικού «[[Εβδομάς (περιοδικό)|Εβδομάς]]». Το [[1891]] προσλήφθηκε στην Αρχαιολογική Υπηρεσία και τον επόμενο χρόνο διορίστηκε επιμελητής των χειρογράφων της [[Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος|Εθνικής Βιβλιοθήκης]]. Την περίοδο [[1904]]-[[1917]] διετέλεσε διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης, αλλά το 1917 με τον νόμο περί άρσης της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων παύθηκε από τη θέση του. Το [[1923]] τιμήθηκε από την πολιτεία με το αριστείο γραμμάτων. Το [[1927]] έγινε το πρώτο δια εκλογής μέλος της [[Ακαδημία Αθηνών|Ακαδημίας των Αθηνών]] και την περίοδο [[1934]]-[[1935]] χρημάτισε πρόεδρος της Ακαδημίας.Στις αρχές του [[1942]] ασθένησε με πνευμονία, στις 10 Φεβρουαρίου υπέστη ένα ελαφρύ εγκεφαλικό επεισόδιο και στις 21 Φεβρουαρίου της ίδιας χρονιάς πέθανε.<ref>Ιωσήφ Σιακκής, Δ.Γ. Καμπούρογλου. Η ζωή και το έργο του. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2012,σελ.185</ref> Ήταν παντρεμένος με την Καλλιόπη Μαράτου από το[[1884]]<ref name="siakkis">Ιωσήφ Σιακκής, Δ.Γ. Καμπούρογλου. Η ζωή και το έργο του. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2012,σελ.54</ref> και είχε τρία παιδιά: Τον Γρηγόρη, την Ελένη και την Τζένη. Στις [[19 Απριλίου]] του [[1939]] έγιναν τα αποκαλυπτήρια της προτομής του στην πλατεία ''Φιλομούσου Εταιρείας'' στην [[Πλάκα]].
==Συγγραφικό έργο==
Πριν ακόμα ολοκληρώσει τη φοίτησή του στο Βαρβάκειο, είχε γράψει σατιρικούς στίχους και τρεις μονόπρακτες κωμωδίες: ''Η φθισιώσα'', ''Αι αγχόναι'', ''Η αγγελιοφοβία''. Χάθηκαν όμως και οι τρεις.<ref>Ιωσήφ Σιακκής, Δ.Γ. Καμπούρογλου. Η ζωή και το έργο του. Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2012, σελ.34</ref>
Η ιστορική του έρευνα σαν ιστορικός επικεντρώθηκε κυρίως στην περίοδο της [[Τουρκοκρατία|Τουρκοκρατίας]] και αφορούσε μόνο στην περιοχή της Αθήνας, γι' αυτό και του δόθηκε το προσωνύμιο «Αθηναιογράφος». Το [[1896]] ολοκληρώθηκε η έκδοση του τρίτομου έργου του η ''Ιστορία των Αθηναίων στο οποίο και εργάστηκε περισσότερο σαν Λογράφος παρά σαν Ιστορικός.''.
 
Άλλα έργα του είναι: ''η Δούκισσα της Πλακεντίας'', ''Αι παλαιαί Αθήναι'' ([[1922]]), ''Ιστορίες από την παλιά Αθήνα'', ''Μνημεία της ιστορίας των Αθηναίων'' (3 τόμοι, [[1893]]), ''Απομνημονεύματα μιας μακράς ζωής'' (2 τόμοι), ''Ο αναδρομάρης'' ([[1914]]), ''Ο αναδρομάρης της Αττικής'' ([[1920]]), ''Ο τρελός της Αθήνας'', ''Τοπωνυμικά παράδοξα'' ([[1920]]), ''Αθηναϊκό αρχοντολόγιο-Μπενιζέλοι'' ([[1921]]), ''Μελέται και έρευναι'' ([[1923]]-[[1926]]), ''Οι Χαλκοκονδύλαι'', ''Ο Ελαιών των Αθηνών'', "Μελέτη περί του βίου και της δράσεως του Παλαιών Πατρών Γερμανού" (1916) κ.α.
 
Αλλά και το ποιητικό του έργο είναι αρκετά αξιόλογο αν και δεν διακρίθηκε αρκετά. Η ποιητική συλλογή ''Η φωνή της καρδιάς μου'' ήταν από τα σημαντικότερα έργα του. Ήταν γραμμένο στη δημοτική και είχε έντονα αντιρομαντικά στοιχεία σε σχέση με το κλίμα της [[Α' Αθηναϊκή Σχολή|Α' Αθηναϊκής Σχολής]]. Η συλλογή βραβεύτηκε το [[1873]] στον Βουτσιναίο ποιητικό διαγωνισμό, ενώ στον ίδιο διαγωνισμό το [[1874]] επαινέθηκε, χωρίς να διακριθεί, ποιητική συλλογή του στην οποία σατίριζε και παρωδούσε το [[ρομαντισμός|ρομαντικό]] ύφος των συγχρόνων ποιητών. Το [[1874]] εξέδωσε τη συλλογή του ''Παλαιαί αμαρτίαι''. Επίσης ασχολήθηκε και με την πεζογραφία, όπου αντλούσε τα θέματα του κυρίως από τη λαογραφία. Το 1881 εξέδωσε τα μη λαογραφικά αφηγήματα "Εικόνες. Σατυρικαί Διατριβαί", όπου σατιρίζει τα ήθη της εποχής. Μερικά από τα έργα του είναι: ''Αθηναϊκά διηγήματα'', ''Αι Αθήναι που φεύγουν'', ''Μύθοι και διάλογοι'', ''Αττικοί έρωτες'', ''Θρύψαλα'', ''Ευσυνειδησία και ασυνειδησία'' κ.ά. Συνήθως υπέγραφε τα λογοτεχνικά του έργα με το ψευδώνυμο «Αναδρομάρης».
* ''Η Ακρόπολις'', Αθήνα, 1872.
* ''Φαέθων'', 1873.
* ''Πατρίς – Νεότης'', Αθήνα, 1874.
* ''Ύμνοι εις τον Καλδερόν''. 1884.
* ''Μούσα δραπέτις''.
* ''Έρωτος Ημέραι'', 1887.
. Ή ιστορία των Αθηναίων[Τρίτομο Ιστορικό διήγημα](1889-1996)
 
. Ή φωνή της καρδιάς μου[Ποίηση](1872).
 
. Ιστορίες από την παλιά Αθήνα[Ιστορικό διήγημα](1892).
* ''Διά τα παιδία'', 1899.
* ''Λυρική Συλλογή'', 1900.
. Μνημεία της ιστορίας των Αθηναίων[Τρίτομο ιστορικό διήγημα](1893).
 
. Απομνημονεύματα μιας μακριάς ζωής[Δίτομο Ιστορικό διήγημα](1913).
 
. Οί χαλκοκονδύλαι[Διήγημα](1913).
 
. Ό αναδρομάρης[Διήγημα](1914).
 
. Ό ελαιών των Αθηνών[Διήγημα](1914).
 
. Μελέτη του βίου και της δράσεως του Παλαιών Πατρών Γερμανού[Ιστορικό διήγημα και χρονογράφημα](1916).
 
. Αθηναικά διηγήματα[ιστορικό διήγημα](1915).
 
. Αι Αθήναι που φεύγουν[διήγημα](1916).
 
. Μύθοι και διάλογοι[Ιστορικό διήγημα](1917).
 
. Αττικοί έρωτες[διήγημα](1918).
 
. Θρύψαλλα[διήγημα](1919).
 
. Ό τρελός της Αθήνας[Ιστορικό διήγημα](1919).
 
. Ό αναδρομάρης της Αττικής[Ιστορικό διήγημα](1920).
 
. Τοπωνυμικά παράδοξα[Ιστορικό διήγημα και χρονογράφημα](1920).
 
. Ή Δούκισσα της πλακεντίας[Διήγημα](1921).
 
. Αθηναΐκό αρχοντολόγιο-Μπενιζέλοι[Ιστορικό διήγημα και χρονογράφημα](1921).
 
. Αι παλαιαί Αθήναι[Ιστορικό διήγημα](1922).
 
. Μελέται και έρευναι 1923-1926[Διήγημα μαι μελέτη έργου](1927).
 
. Ευσυνειδησία και Ασυνειδησία[διήγημα](1924).
 
Ό Δημητριος Καμπούρογλου μετέφρασε την Νανα του ζολά και τα Μυστικά και φωναχτά του Καλντερόν.
 
'''Επιλογος'''
 
Ό Δημητριος Κμαπουρογλου ως πεζογραφος αντλησε τα θεματα του κυρίως από την ιστορική κια λαογραφική ύλη της πρωτοεπαναστατικής περιόδου της Αθήνας. Ή πεζογραφία του υπηρετεί την ιστορία όπως αυτός την αντιλαμβάνόταν:Πολλά αφηγήματα του είναι λαικές, ελαφρά διασκευασμένες παραδόσεις, και είναι γραμμένα στην Δημοτική γλώσσα. Αντίθετα στα επιστημονικά έργα του χρησημοποιεί την Καθαρεύουσα. Επίσης ό Κμαπούρογλου ασχολήθηκε και με την Ποίηση. Ή ποιητική του συλλογή <<Ή φωνή της καρδιάς ου>>, μια από της πρώτες λογοτεχνικές του εμφανίσεις-είναι αντίθετα πρός το πνεύμα της εποχής-είναι γραμμένη στην Δημοτική γλώσσα και έχει αντιρομαντικό περιεχόμενο. Εξάλλου ό Καμπούρογλου σατίρισε τους ρομαντικούς ποιητές και ιδιαίτερα τον Αχιλλεα Παράσχο της περίφημης Αθηναΐκής Σχολής στην σατιρικη(ό ίδιος την ονόμασε Λυρική) συλλογή του <<Παλαιαί αμαρτίαι>> του 1874.
 
==Παραπομπές==
Ανώνυμος χρήστης