Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Λιουτπράνδος της Κρεμόνας»

μ
μ
* Την ''Ιστορία των Οθώνων (Historia Ottonis sive Liber de rebus gestis Ottonis imp. an. 960-964'') που ήταν ένα εγκωμιαστικό έργο για τον Όθωνα Α΄ και πηγή για την ανάμειξή του στις ιταλικές υποθέσεις.
* Την ''Αναφορά (Relatio de legatione Constantinopolitana ad Nicephorum Phocam)'' που ήταν μία αναφορά σχετικά με τις εμπειρίες του στην αυτοκρατορική αυλή του Βυζαντίου.
Το πιο γνωστό από τα τρία είναι η ''Ανταπόδοση'' η οποία γράφτηκε, όπως αποκαλύπτει και ο τίτλος της, με σκοπό την συκοφάντηση όχι μόνο του Βερεγγάριου, για τον οποίον αισθανόταν προσωπική πικρία ο Λιουτπράνδος, αλλά και γενικά όλων των Ιταλών ευγενών που στην διεθνή πολιτική σκηνή δρούσαν ανταγωνιστικά ως προς τις βλέψεις του Όθωνα Α΄, του προστάτη και ευεργέτη του Λιουτπράνδου.<ref>{{Cite book|url=https://www.worldcat.org/oclc/994403588|title=Reformation 500 Years Later|last=Benjamin.|first=Wiker,|date=2017|publisher=Regnery Publishing|isbn=1621577066|id=994403588}}</ref> Οι βλέψεις του επίσης για τον επισκοπικό θρόνο ήταν άλλος ένας λόγος που φρόντισε τα κείμενά του να λένε αυτά ακριβώς που ήθελαν να ακούσουν οι Όθωνες. Στο τέλος μάλιστα αποδείχθηκε ότι η στρατηγική του πέτυχε γιατί όντως ορίστηκε από τον Όθωνα Α΄ επίσκοπος της Κρεμόνα το 961.<ref>{{Cite book|url=https://www.worldcat.org/oclc/961410084|title=Ottonian queenship|last=MacLean|first=Simon|publisher=|year=2017|isbn=9780198800101|edition=First edition|location=Oxford|page=129|id=961410084}}</ref>
 
Ίσως το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο στον τρόπο γραφής του Λιουτπράνδου, που μάλιστα τον καθιστά και εξαιρετικά σύγχρονο στον τρόπο έκφρασης, είναι η αναφορά στην σεξουαλικότητα των διαφόρων ηγεμόνων, παπών και γενικά ισχυρών ανθρώπων της εποχής του που περιλαμβάνουν λεπτομέρειες και εκφράσεις που συχνά φτάνουν να γίνουν χυδαίες. Το χιούμορ του έχει μία συγκεκριμένη και χαρακτηριστική δομή. Αναφέρεται με κάποιον τρόπο στην σεξουαλική πράξη ή στα γεννητικά όργανα και στην ανατροπή των καθιερωμένων ρόλων των φύλων<ref>{{Cite book|url=https://www.worldcat.org/oclc/961410084|title=Ottonian queenship|last=Maclean|first=Simon|publisher=|year=2017|isbn=9780198800101|edition=First edition|location=Oxford|page=138|id=961410084}}</ref> πάντα με σκοπό να πλήξει και να αμφισβητήσει τους Iταλούς ευγενείς και τους συμμάχους τους. Η ''Ανταπόδοση'' ακολουθεί μία συγκεκριμένη και συνεπή στρατηγική: παρουσιάζει συστηματικά μία αντιθετική εικόνα ανάμεσα στην ιταλική αυλή που υποτίθεται ότι ήταν ανήθικη και σεξουαλικά ακόλαστη και την γερμανική αυλή που υποτίθεται ότι ήταν ευσεβής και ηθική. Οι γυναίκες της ιταλικής αυλής παρουσιάζονται σεξουαλικά ακόλαστες και δολοπλόκες ενώ οι άνδρες παρουσιάζονται τρυφηλοί και με αμφισβητούμενη αρρενωπότητα ενώ συχνά οι Καρολίδες αποκαλούνται «Iταλοί πόρνοι».<ref>{{Cite journal|url=https://www.degruyter.com/view/j/fmst.1995.29.issue-1/9783110242270.207/9783110242270.207.xml|title=Italian Hussies and German Matrons: Liutprand of Cremona on Dynastic Legitimacy|last=Buc|first=Philippe|date=19-05-2010|journal=Frühmittelalterliche Studien|accessdate=10-10-2017|doi=10.1515/9783110242270.207|issn=0071-9706}}</ref> Αντίθετα οι γυναίκες της γερμανικής αυλής παρουσιάζονται ενάρετες και αξιοσέβαστες ενώ οι άντρες σοφοί, αρρενωποί και δίκαιοι.
Ο Βερεγγάριος και η οικογένειά του είναι, όπως ήταν αναμενόμενο, ένας από τους κύριους στόχους του Λιουτπράνδου. Ειδικά η σύζυγος του Βερεγγάριου, η Βίλλα, δέχτηκε την μεγαλύτερη επίθεση. Την αποκάλεσε δεύτερη [[Ιεζάβελ]]<ref>{{Cite book|url=https://www.worldcat.org/oclc/829713981|title=Authority and gender in Medieval and Renaissance chronicles|last=Dresvina|first=Juliana|last2=Sparks|first2=Nicholas|publisher=Cambridge Scholars Publishing|year=2012|isbn=1443841455|location=Newcastle upon Tyne, UK|page=5|id=829713981}}</ref> και «μάγισσα που τρώει παιδιά» και την κατηγόρησε ότι είχε σεξουαλικές σχέσεις με τον ιερέα Δομίνικο που τον περιγράφει ως κοντό, τριχωτό, τρελό και «με ουρά».<ref>{{Cite book|url=https://www.worldcat.org/oclc/820009907|title=The complete works of Liudprand of Cremona|last=Squatriti|first=Paolo (μεταφρ.)|date=2007|publisher=Catholic University of America Press|year=2007|isbn=0813215064|location=Washington, D.C.|page=193-194|id=820009907}}</ref> Αυτό είχε σκοπό να αμφισβητήσει την νομιμότητα των διαδόχων του Βερεγγάριου.
 
Χαρακτηριστική είναι επίσης η επίθεση του Λιουτπράνδου στον [[Πάπας Ιωάννης ΙΑ΄ΙΒ΄|Πάπα Ιωάννη ΙΑ’ΙB’]] που ήταν αντίπαλος του Όθωνα Α΄. Ο Λιουτπράνδος αμφισβήτησε την καταγωγή του Πάπα κατηγορώντας τον ότι ήταν νόθος γιος του [[Πάπας Σέργιος Γ΄|Πάπα Σέργιου Γ΄]] με την πριγκίπισσα [[Μαροζία]] και μάλιστα με ιδιαίτερα καυστικό τρόπο. Το κατηγόρησε ότι καταγόταν από «εκείνη την αναίσχυντη πόρνη», την γερουσιαστή [[Θεοδώρα (10ος αιώνας)|Θεοδώρα]], και τις «φαύλες πράξεις» της κόρης της [[Μαροζία|Μαροζίας]].<ref>{{Cite book|url=https://www.worldcat.org/oclc/961410084|title=Ottonian queenship|last=MacLean|first=Simon|publisher=|year=2017|isbn=9780198800101|edition=First edition|location=Oxford|page=131|id=961410084}}</ref> Από τέτοιου είδους κατηγορίες και χαρακτηρισμούς η εποχή του 10<sup>ου</sup> αιώνα στην Ρώμη ονομάστηκε «πορνοκρατία».  Τέτοιου είδους αντιμετώπιση είχαν και πολλοί άλλοι βασιλείς, πρίγκιπες, πάπες και άλλοι ευγενείς της ιταλικής αυλής με αποκορύφωμα την ίδια την μητέρα του Βερεγγάριου, την βασίλισσα [[Έρμενγκαρντ της Ιταλίας|Έρμενγκαρντ]], που ήταν ένας από τους πιο ισχυρούς ανθρώπους της Ιταλίας του 10<sup>ου</sup> αιώνα αλλά ο Λιουτπράνδος επιχειρεί να αμαυρώσει την εξουσία της με κατηγορίες περί ανηθικότητας καθώς, όπως γράφει, «είχε σαρκικές σχέσεις με όλους, όχι μόνο με πρίγκιπες, αλλά ακόμα και με απλούς ανθρώπους» και λίγο πιο κάτω αναφέρει ότι «η διαφθορά της σάρκας της» διέφθειρε ακόμα και τους υπηκόους της και κατά συνέπεια ολόκληρη την πολιτική σκηνή.<ref>{{Cite book|url=https://www.worldcat.org/oclc/820009907|title=The complete works of Liudprand of Cremona|last=Squatriti|first=Paolo (μεταφρ.)|date=2007|publisher=Catholic University of America Press|year=2007|isbn=0813215064|location=Washington, D.C.|page=114|id=820009907}}</ref>
 
Αντίθετα, η μητέρα του Όθωνα Α΄, η [[Ματθίλδη του Ρίγκενχαϊμ]], εξυψώνεται ως αγνή και ευσεβής που δικαίως παντρεύτηκε τον [[Ερρίκος Α΄ ο Ορνιθοθήρας|Ερρίκο Α΄]] και μέσω της ιερής και δίκαιης ένωσής τους προέκυψε ως νόμιμος απόγονος (και νόμιμος διεκδικητής του θρόνου) ο Όθωνας. Ο Λιουτπράνδος μάλιστα φτάνει στο σημείο να επιχειρήσει να εμφανίσει τον Όθωνα ως νόμιμο διάδοχο του ίδιου του [[Κωνσταντίνος Α΄|Μεγάλου Κωνσταντίνου]] και έτσι να κατοχυρώσει τον τίτλο του ως αυτοκράτορα της [[Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία|Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας]].<ref>{{Cite book|url=https://www.worldcat.org/oclc/961410084|title=Ottonian queenship|last=MacLean|first=Simon|publisher=|year=2017|isbn=9780198800101|edition=First edition|location=Oxford|page=132|id=961410084}}</ref> Με ανάλογο τρόπο η σύζυγος του Όθωνα Α΄, η [[Αδελαΐδα της Ιταλίας|Αδελαΐδα της Βουργουνδίας]], εξυψώνεται ως «η πιο ενάρετη και η πιο ακέραιη»<ref>{{Cite book|url=https://www.worldcat.org/oclc/820009907|title=The complete works of Liudprand of Cremona|last=Squatriti|first=Paolo (μεταφρ.)|date=2007|publisher=Catholic University of America Press|year=2007|isbn=0813215064|location=Washington, D.C.|page=149|pages=|id=820009907}}</ref> και φέρει με αδιαμφισβήτητο τρόπο το κληρονομικό δικαίωμα στον ιταλικό θρόνο και την συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
2.389

επεξεργασίες