Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1902: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

καμία σύνοψη επεξεργασίας
Χωρίς σύνοψη επεξεργασίας
Χωρίς σύνοψη επεξεργασίας
Οι εκλογές τις 17 [[Νοέμβριος|Νοεμβρίου]] [[1902]] έγιναν από την κυβέρνηση [[Αλέξανδρος Ζαΐμης|Αλ. Ζαΐμη]] και ήταν οι πρώτες του 20ού αιώνα. Το διάταγμα της διάλυσης της βουλής υπέγραψε ο [[Γεώργιος Α΄ της Ελλάδας|βασιλιάς Γεώργιος]] στην [[Κοπεγχάγη]], όπου έκανε διακοπές. Αυτοδυναμία δεν κέρδισε κανένα κόμμα, με συνέπεια τα γνωστά [[Σανιδικά]].
 
== Ιστορία ==
Το μεγαλύτερο διάστημα του [[1902]] τη χώρα κυβερνούσε ο  [[Αλέξανδρος Ζαΐμης]], στηριζόμενος στις ευκαιριακές ψήφους είτε των «δηλιγιαννικών», είτε των «θεοτοκικών».
 
Ήταν προφανές ότι ο Ζαΐμης δεν μπορούσε να κυβερνήσει και φρονίμως ποιών ζήτησε από τον βασιλιά [[Γεώργιος Α΄ της Ελλάδας|Γεώργιο Α']] τη διάλυση της Βουλής και την προκήρυξη εκλογών. Ο ανώτατος άρχοντας συναίνεσε και υπέγραψε το διάταγμα διάλυσης της Βουλής στις 12 Σεπτεμβρίου 1902 από την Κοπεγχάγη, όπου βρισκόταν για διακοπές. Ως ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών ορίστηκε η 17η Νοεμβρίου.
 
Το λευκό σφαιρίδιο των πολιτών ζήτησαν οι δύο μεγάλοι πολιτικοί σχηματισμοί της εποχής: Το «[[Εθνικόν Κόμμα]]» ή Κόμμα Δηλιγιάννη με αρχηγό τον Θεόδωρο Δηλιγιάννη και το «[[Νεωτεριστικό κόμμα|Νεωτερικόν Κόμμα]]» ή Κόμμα Θεοτόκη με αρχηγό τον μετριοπαθή [[Γεώργιος Θεοτόκης|Γεώργιο Θεοτόκη]], κληρονόμο της παράταξης και της πολιτικής του Χαρίλαου Τρικούπη.
 
Στις εκλογές αυτές παρουσιάστηκε η εξής ιδιομορφία: παρά τον οξύτατο ανταγωνισμό μεταξύ των κομμάτων, οι υποψήφιοι βουλευτές, επιδιώκοντας ο καθένας το προσωπικό του συμφέρον, κατέφυγαν σε συναλλαγές με τους υποψηφίους αντιπάλων κομμάτων, σχηματίζοντας έτσι μεικτούς τοπικούς συνδυασμούς. Δικαίως χαρακτηρίστηκαν από τον Τύπο, «εκλογές των παρανόμων συνοικισμών», «εκλογές χωρίς νόημα και χωρίς αρχές».
 
Η ημέρα των εκλογών έλαβε χαρακτήρα λαϊκής γιορτής, με τους αποκλεισμένους της κάλπης -γυναίκες και παιδιά- να δίνουν τον τόνο της πανηγυρικής ατμόσφαιρας. Αγόρια και κορίτσια κρατούσαν με ενθουσιασμό χάρτινες εικόνες των δύο αρχηγών και τα σύμβολα των κομμάτων, «ελιά» για το Νεωτερικό Κόμμα και «κορδόνι» για το Εθνικό. Άνθρωποι και άμαξες, στολισμένοι με τα κομματικά σύμβολα περιδιάβαιναν τους δρόμους και τις εκκλησίες όπου γινόταν η ψηφοφορία, φωνάζοντας συνθήματα υπέρ του εκλεκτού τους. Στον αντίποδα, αντίπαλες ομάδες αντάλλασσαν υβριστικές χειρονομίες και φράσεις, ενώ δεν έλειπαν και οι μικροσυμπλοκές που κατέληγαν σε συλλήψεις των πρωταγωνιστών.
 
Η κάλπη δεν ανέδειξε νικητή, καθώς οι δύο μεγάλες παρατάξεις συγκέντρωσαν από 102 βουλευτές, προς μεγάλη ικανοποίηση του βασιλιά, που κατέστη ρυθμιστικός παράγων με τους 19 «ζαϊμικούς» βουλευτές. Άλλωστε, αυτός ήταν και ο στόχος του με την επιλογή Ζαΐμη: Να προκαλέσει ρήγμα στον δικομματισμό, που λειτουργούσε από το 1885 με την εναλλαγή στην εξουσία του Τρικούπη και του Δηλιγιάννη.
 
Τις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1902 ακολούθησε περίοδος πολιτικής αστάθειας. Συνοδεύτηκαν από αιματηρές ταραχές (18 - 23 Νοεμβρίου 1902), που έμειναν στην ιστορία ως «[[Σανιδικά]]».
 
== Αποτελέσματα ==
|-
| align="center" |3
| align="left" |Τρίτον[[Αλέξανδρος ΚΖαΐμης|Κόμμα Ζαΐμη]]
| align="left" | [[Αλέξανδρος Ζαΐμης]]
| align="right" |
|-
| align="center" | 4
| align="left" |Νεοελληνικόν[[Δημήτριος Ράλλης|Κόμμα Ράλλη]]
| align="left" |[[Δημήτριος Ράλλης]]
| align="right" |
{|class="wikitable"
|-
|'''Εκλογική περιφέρειαΠεριφέρεια'''
|'''Εκλεγέντες Βουλευτές'''
|-
|Αττικής
334

επεξεργασίες