Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Κλέων»

41 bytes αφαιρέθηκαν ,  πριν από 3 έτη
(→‎Ο Αριστοφάνης και ο Θουκυδίδης για τον Κλέωνα: επιλεγμένες προσθήκες, με πηγή, μτφρ. από γαλλική ΒΠ)
Ετικέτα: επεξεργασία κώδικα 2017
 
===Άνοδος δημοτικότητας===
Ο θάνατος του Περικλή από το λοιμό το 429 άφησε το πεδίο ελεύθερο για τη διεκδίκηση της εξουσίας στην Αθήνα. Μέχρι τότε ο Κλέων ήταν ένθερμος ομιλητής της αντιπολίτευσης, κριτικός και κατήγορος των δημοσίων αξιωματούχων, αλλά τώρα ήταν στονστο προσκήνιο ως γνώστης και ηγέτης της δημοκρατίας, και έτσι ήη παρουσία του στα πολιτικά της Αθήνας ήταν κυρίαρχη. Αν και τραχύς και απότομος, ήταν χαρισματικός, με ευφράδεια και δυνατή φωνή, και ήξερε πώς να χειραγωγεί τα συναισθήματα του Αθηναϊκούαθηναϊκού λαού. Ισχυροποίησε την υποστήριξη από τους φτωχότερους πολίτες της Αθήνας αυξάνοντας την αμοιβή των ενόρκων, που παρείχε για πολλούς από τους φτωχότερους Αθηναίους ένα μέσο διαβίωσης.
 
Η αγάπη των αθηναίωνΑθηναίων για τις δικαστικές διαμάχες αύξησαναύξησε τη δύναμή του, ενώ η πρακτική της [[συκοφαντία]]ς τουτού έδωσε τη δυνατότητα να απομακρύνει εκείνους που μπορούσαν να απειλήσουν την άνοδό του. Το 426 π.Χ. ο Κλέων κίνησε μια ανεπιτυχή δίωξη εναντίον του στρατηγού Λάχη, με βάση τη συμμετοχή του στην ανεπιτυχή πρώτη Σικελικήσικελική εκστρατεία. Αυτή ήταν από τις πολύ λίγες φορές που Αθηναίος στρατηγός απέφυγε την πολιτική τιμωρία για ήττα. Ο Κλέων, μη έχοντας πλέον ανάγκη από τους αριστοκρατικούς πρώην συνεργάτες τουςτου, έκοψε κάθε επαφή μαζί τους, και έτσι ήταν ελεύθερος να επιτεθεί στις μυστικές συμμαχίες για πολιτικούς σκοπούς, κυρίως τις ολιγαρχικές λέσχες στις οποίες ανήκαν. Αν επέβαλε φόρο ιδιοκτησίας για στρατιωτικούς σκοπούς, και αν κατείχε υψηλότερη θέση σε σχέση με τη διαχείριση των χρημάτων, δεν είναι καθαρό.
 
===Πόλεμος εναντίον της Σπάρτης και θάνατος===
Το 427 ο Κλέωνας προέτρεψε τους Αθηναίους συμπατριώτες του να θανατώσουν όλο τον αντρικό πληθυσμό της [[Μυτιλήνη]]ς που είχε ηγηθεί εξέγερσης εναντίον της Αθήνας. Αν και στην αρχή η πρότασή του έγινε δεκτή, σύντομα αποσύρθηκε λόγω της μακροσκελούς αντίκρουσης από τοντο Διόδοτο. Παρόλα αυτά περίπου χίλιοι ηγέτες και σημαντικοί άντρες της Μυτιλήνης εκτελέστηκαν. Το 425 ο Κλέων έφτασε στο απόγειο τη φήμης του, όταν συνέλαβε και μετέφερε στην Αθήνα τουτους Σπαρτιάτες που είχαν αποκλειστεί στη [[Μάχη της Πύλου και της Σφακτηρίας|Μάχη της Σφακτηρίας]]. Μάλλον ήταν λόγω των στρατιωτικών ικανοτήτων του συναδέλφου του [[Δημοσθένης (στρατηγός)|Δημοσθένη]] που έγινε αυτό, αλλά ήταν η αποφασιστικότητα του Κλέωνα που έπεισε την [[Εκκλησία του δήμου]] να στείλει τις απαιτούμενες επιπλέον δυνάμεις.
 
Είναι σχεδόν βέβαιο ότι λόγω του Κλέωνα διπλασιάστηκαν οι φόροι των "«συμμάχων"» το 425. Το 422 στάλθηκε για να ανακαταλάβει την [[Αμφίπολη]], αλλά τον υπερφαλάγγισε ο Σπαρτιάτης στρατηγός [[Βρασίδας]]. Όμως, και ο Βρασίδας και ο Κλέων σκοτώθηκαν στην Αμφίπολη και με το θάνατό τους απομακρύνθηκε το κύριο εμπόδιο για την ειρήνη. Το 421 υπογράφηκε η [[Ειρήνη του Νικία]].
 
==Εκτιμήσεις για τον Κλέωνα==
Ο χαρακτήρας του Κλέωνα αναπαριστάταιαναπαρίσταται από τον [[Αριστοφάνης|Αριστοφάνη]]<ref>Πρβλ. Αριστοφάνης, κυρίως, ''[[Ιππής]]'' (864-867: "Είσαι όπως οι ψαράδες χελιών. Σε ήρεμα νερά δεν πιάνουν τίποτα, αλλά αν ανακατέψουν τη γλίτσα, η ψαριά τους είναι καλή. Με τον ίδιο τρόπο μόνο σε ταραγμένους καιρούς γεμίζεις τις τσέπες σου", κ.τ.λ.), ''[[Σφήκες (κωμωδία}|Σφήκες]]'' (ειδ. 664-712), και οι περισσότερες αναφορές του στον Κλέων σε άλλα έργα</ref> και τοντο [[Θουκυδίδης|Θουκυδίδη]]<ref>Πρβλ. Θουκυδίδης, ''[[Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου]]'', βιβλίο III (36: "ο πιο βίαιος άντρας στην Αθήνα", και 37-40 για την υπόθεση της Μυτιλήνης ), IV (21: "δημοφιλής ηγέτης του καιρού και πολύ ισχυρός με το πλήθος", 22, 27-29 για την υπόθεση της Πύλου), και V (16: "Ο Κλέων και ο Βρασίδας, που ήταν οι κύριοι αντίπαλοι της ειρήνης στις δύο πλευρές—το δεύτερο λόγω της επιτυχίας και της τιμής που του προσέφερε ο πόλεμος, ο πρώτος επειδή πίστευε ότι αν αποκαθίστατο η ηρεμία, τα εγκλήματά του θα ήταν πιο εύκολο να ανακαλυφθούν και οι συκοφαντίες του θα είχαν λιγότερη πέραση.")</ref> με πολύ αρνητικό τρόπο. Η απεικόνιση αυτή μπορεί να είναι δικαιολογημένη δεδομένου ότι ενστάλαξε αισθήματα καχυποψίας στην Αθήνα μέσω ενός είδους αθηναϊκού "«[[Μακαρθισμός|Μακαρθισμού]]",» που προκάλεσε ο μεγάλος αριθμός πληροφοριοδοτών που απασχολούσε, προκειμένου να ελέγχει την πόλη. Όμως, και για τους δύο υπάρχει η υποψία ότι ήταν προκατειλημμένοι. Το έργο του Αριστοφάνη περιλαμβάνει κακία εναντίον του Κλέωνα, ο οποίος μπορεί να κατηγόρησε τον συγγραφέα τουποιητή μπροστά στη Συνέλευση ότι γελοιοποίησε (στο χαμένο του έργο ''Βαβυλώνιοι'') την πολιτική και τους θεσμούς της πόλης παρουσία ξένων και σε καιρό μεγάλου εθνικού κινδύνου. Ο Θουκυδίδης, γνωρίζοντας καλά τα μειονεκτήματα της δημοκρατικής διακυβέρνησης <ref>A.H.M. Jones, ‘The Athenian democracy and its critics’, ''Cambridge Historical Journey''. 11.1 (1953), 1-26.</ref>, είχε επίσης διωχθεί δικαστικά (καθώς τα πλοία του έφτασαν δύο μέρες μετά την κατάληψη μιας πόλης από τους Σπαρτιάτες) για στρατιωτική ανικανότητα και είχε εξοριστεί με διάταγμα που πρότεινε ο Κλέων. Όντως, από όλα τα πρόσωπα που εμφανίζονται στην Ιστορία του Θουκυδίδη, ο Κλέων αντιμετωπίζεται με τη λιγότερη αντικειμενικότητα<ref>Zagorin, Perez. ''Thucydides.'' (Princeton University Press, 2015), p.80</ref>. Είναι λοιπόν πιθανό ο Κλέων να αδικήθηκε σε αυτές τις απεικονίσεις που παραδόθηκαν σε μας από αυτούς τους δύο συγγραφείς<ref>"Cleon", ''Encyclopædia Britannica Eleventh Edition'', vol. IV, p. 495;</ref>.
 
Η επιρροή του βασίζεται στο ισχυρό και εκφοβιστικό ύφος της ρητορικής του, με τοντο μη επιτηδευμένο και μη αριστοκρατικό τόνο και τοντο [[Λαϊκισμός|λαϊκισμό]] του. Με τα παραπάνω μπορεί να απέκτησε πολλούς εχθρούς. Φαίνεται ότι στόχευε σε βραχυπρόθεσμους στόχους, αλλά οι φτωχοί της Αθήνας ωφελήθηκαν από τις πολιτικές του, χάρη στην επαχθή φορολόγηση που επιβλήθηκε στους συμμάχους της Αθήνας<ref>"Cleon", ''Oxford Companion to Classical Literature'', edited by M.C. Howatson and Ian Chilvers, Oxford University Press</ref>.
 
Πολιτικά ο Κλέων εκπροσωπούσε τη νεότερη γενιά των Αθηναίων πολιτικών ανδρών, οι οποίοι προέρχονταν από λαϊκά στρώματα, πράγμα που ο ίδιος διεκδικούσε με καμάρι, και ήταν αποστασιοποιημένοι από τις μεγάλες οικογένειες που μέχρι τότε κυριαρχούσαν στην πολιτική ζωή. Αυτή η νέα γενιά προσπαθούσε να επιβληθεί ως κληρονόμος τήςτης πολιτικής τούτου Περικλή και, ως εκ τούτου, ακολουθούσε αδιάλλακτη πολιτική. Ωστόσο, οι πολιτικοί χειρισμοί τούτου Κλέωνα δεν του επέτρεπαν να πραγματοποιήσει τα φιλόδοξα επεκτατικά του σχέδια. Επί παραδείγματι, αύξησε τοντο μισθό των [[Ηλιαία|ηλιαστών]] από δύο σε τρεις οβολούς την ίδια στιγμή που ο αριθμός των απόρων Αθηναίων δεν έπαψε να αυξάνεται λόγω του πολέμου, απόφαση που αρχικά είχε ληφθεί για να στηρίξει τους φτωχότερους<ref>Maurice Sartre, ''Démagogue et fier de l'être'', L'Histoire, n° 324, Octobre 2007, <abbr>pp.</abbr> 20-21.</ref>.
 
 
Ανώνυμος χρήστης