Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ιερά Μητρόπολις Ρόδου»

→‎Ιστορικά στοιχεία: Μικρή επιμέλεια
(→‎Ιστορικά στοιχεία: Μικρή επιμέλεια)
Ετικέτες: Επεξεργασία από κινητό Διαδικτυακή επεξεργασία από κινητό
Ιδρυτής της Χριστιανικής Εκκλησίας στη Ρόδο θεωρείται ο [[Απόστολος Παύλος]], καθώς αναφέρεται πως στην γ΄ αποστολική περιοδεία του πέρασε από τη Ρόδο κατά το ταξίδι της επιστροφής στα [[Ιεροσόλυμα]]. Κατά την παράδοση, στη Ρόδο κήρυξε και έκανε θαύματα και ο συνοδοιπόρος του Αποστόλου Παύλου, ο [[Σίλας]]. Η παράδοση θέλει τον Πρόχορο πρώτο [[επίσκοπος|επίσκοπο]] της Ρόδου τον 1ο αι., ωστόσο δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς ιδρύθηκε [[Επισκοπή]] στη Ρόδο.
 
Στα τέλη του 3ου αι. (περίπου το 293), οι μεταρρυθμίσεις του αυτοκράτορα [[Διοκλητιανός|Διοκλητιανού]] ορίζουν τη Ρόδο πρωτεύουσα της [[επαρχία Νήσων|επαρχίας των Νήσων]] (ή επαρχίας Κυκλάδων <ref group="σημ." name="Κυκλάδες" />). Ο τερματισμός των διωγμών κατά των Χριστιανών και η επικράτηση του [[Κωνσταντίνος Α΄|Μεγάλου Κωνσταντίνου]] στοστον ρωμαϊκό εμφύλιο, έδωσαν την ευκαιρία στον [[Χριστιανισμός|Χριστιανισμό]] να γίνει η αδιαμφισβήτητη επίσημη θρησκεία της [[Ρωμαϊκή αυτοκρατορία|Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας]]. Έτσι οι εκκλησιαστικές επαρχίες οργανώνονταιοργανώθηκαν επί των υφιστάμενων κρατικών επαρχιών. Υπολογίζεται πως στο τέλος του 4ου με αρχές του 5ου αι. η Επισκοπή της Ρόδου αναβαθμίστηκε σε [[Μητρόπολη (αρχιερατική περιφέρεια)|Μητρόπολη]].
 
Στο πέρασμα των αιώνων υπήρξαν μεγάλες αλλαγές όσον αφορά το πλήθος των [[Επισκοπή|Επισκοπών]] που υπάγονταν στη Μητρόπολη της Ρόδου. Από τις αρχές του 7ου αιώνα μέχρι τις αρχές του 9ου ήταν 11 Επισκοπές. Γύρω στα μέσα του 9ου αιώνα αυξήθηκαν σε 13 με την ίδρυση των Επισκοπών [[Επισκοπή Νισύρας|Νισύρας]] και [[Επισκοπή Αστυπαλίας|Αστυπαλίας]]. Κατά τις αρχές του 10ου αιώνα το πλήθος τους ελαττώθηκε σε 10 με την κατάργηση των Επισκοπών Νισύρας και Αστυπαλίας και την υπαγωγή της [[Επισκοπή Άνδρου|Επισκοπής Άνδρου]] υπό τον Μητροπολίτη Αθηνών. Στα μέσα του ιδίου αιώνα αυξήθηκαν και πάλι σε 13, γιατί επανεμφανίστηκαν οι Επισκοπές Νισύρας και Αστυπαλίας και προστέθηκε η [[Επισκοπή Ικαρίας]]. Μεταξύ των ετών 972-976 ο αριθμός τους έφτασε τις 14 με την προσθήκη της [[Επισκοπή Τραχείας|Επισκοπής Τραχείας]].
 
Η περίοδος της Ιπποτοκρατίας ήταν δύσκολη για τη Μητρόπολη Ρόδου. Οι [[Ιωαννίτες Ιππότες]] εκδίωξαν τον [[Ορθόδοξη Εκκλησία|Ορθόδοξο]] Μητροπολίτη Ρόδου και τη θέση του πήρε [[Καθολική Εκκλησία|Καθολικός]] [[Αρχιεπίσκοπος]]. Στα χρόνια που ακολούθησαν το Οικουμενικό Πατριαρχείο χειροτονούσε Μητροπολίτες, αλλά αυτοί παρέμεναν εκτός Ρόδου, αφού δεν τους επιτρεπόταν να εγκατασταθούν στην έδρα τους. Εν τη απουσία του Μητροπολίτη, η διοίκηση ασκούταν από ένα συμβούλιο που αποτελούταν από [[κληρικός|κληρικούς]] και [[πρόκριτος|προκρίτους]] του νησιού. Τελικά, το 1369 ο Μητροπολίτης Σίδης ανέλαβε ''«κατ' επίδοσιν»'' και τη διοίκηση της Μητρόπολης Ρόδου.
 
Η [[Οθωμανική αυτοκρατορία|Οθωμανική]] απειλή ανάγκασε τους Ιππότες να επιτρέπουν τελικά την εγκατάσταση Ορθοδόξου Μητροπολίτη. Μάλιστα, ο Μητροπολίτης Ναθαναήλ Α΄ συμμετείχε στη [[Σύνοδος Φλωρεντίας|σύνοδο της Φλωρεντίας]], όπου οι Ορθόδοξοι αποδέχθηκαν την «ένωση» με την [[Καθολική Εκκλησία]], όμως, κατά την επιστροφή του στη Ρόδο, ο Λατίνος Αρχιεπίσκοπος του απαγόρευσε να αποβιβασθεί. Η «ένωση» προκάλεσε την έντονη αντίδραση του Ορθόδοξου πληθυσμού της Ρόδου και οι Ιππότες αναγκάστηκαν να τους καταστείλουν βίαια.
 
Η περίοδος της Τουρκοκρατίας[[Τουρκοκρατία]]ς ξεκίνησε το 1523 και ο πρώτος Μητροπολίτης της περιόδου αυτής, ο Ευθύμιος, απαγχονίστηκε μετά από λίγα χρόνια, ως συνωμότης σε μια προσπάθεια επανάστασης. Ωστόσο, ακολούθησε μια περίοδος ηρεμίας, μέχρι την έναρξη της [[Ελληνική Επανάσταση|Ελληνικής Επανάστασης]], όταν υπήρξαν διώξεις και κατάργηση πολλών προνομίων. Το 1835, ο σουλτάνος [[Μαχμούτ Β΄]] ομαλοποίησε την κατάσταση εκδίδοντας [[φιρμάνι]] που επανέφερε τα προνόμια · μέχρι την έλευση των [[Νεότουρκοι|Νεοτούρκων]] και την εκ νέου κατάργησή τους.
 
Το 1912 ξεκίνησε η περίοδος της [[Ιταλοκρατία|Ιταλοκρατίας]]ς και στην αρχή οι Ιταλοί δε δημιούργησαν προβλήματα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Όμως, μετά την επικράτηση του [[φασισμός|φασισμού]] ακολούθησαν πιο επιθετική πολιτική. Θέλοντας να εξιταλίσουν τα [[Δωδεκάνησα]], προσπάθησαν να αποκόψουν τις σχέσεις των νησιωτών με την [[Ελλάδα]]. Προς αυτή την κατεύθυνση δημιούργησαν το λεγόμενο ''«ζήτημα του αυτοκεφάλου»''. Οι Ιταλοί δε δίστασαν να βάλλουν και κατά της [[ελληνική γλώσσα|ελληνικής γλώσσας]], αλλά ο εμβληματικός [[Απόστολος Τρύφωνος|Μητροπολίτης Απόστολος Α΄]] αναβίωσε το ''«κρυφό σχολειό»'', χρησιμοποιώντας την κατήχηση ως πρόσχημα για να διδάξει στα παιδιά τα Ελληνικά, μέσα από τα βιβλία της Εκκλησίας.
 
Η ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου το 1948 σηματοδότησε μια νέα περίοδο για τη Μητρόπολη της Ρόδου, πουκαθώς μετά από 600 περίπου χρόνια μπορείμπόρεσε να επικεντρωθεί στο αμιγώς πνευματικό έργο της, χωρίς καταπίεση και παρεμβάσεις από ξένους κατακτητές.
 
Το 2004, σε μια προσπάθεια να βελτιωθεί η θρησκευτική διοίκηση των νησιών, το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποφάσισε την απόσπαση από τη δικαιοδοσία της Μητρόπολης Ρόδου των νησιών [[Σύμη]], [[Χάλκη]], [[Τήλος]] και [[Καστελλόριζο]], που υπάχθηκαν στη νέα [[Ιερά Μητρόπολις Σύμης, Τήλου, Χάλκης και Καστελλορίζου|Μητρόπολη Σύμης, Τήλου, Χάλκης και Καστελλορίζου]], καθώς επίσης και της [[Νίσυρος|Νισύρου]] που προσαρτήθηκε στηνστη [[Μητρόπολη Κώου και Νισύρου|Μητρόπολη Κώου]].
 
==Κατάλογος Επισκόπων και Μητροπολιτών==
1.169

επεξεργασίες