Λεχ Βαλέσα: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

Χωρίς σύνοψη επεξεργασίας
Το [[1970]] έγινε μέλος της παράνομης απεργιακής επιτροπής των ναυπηγείων, όπου δούλευε. Οι απεργιακές κινητοποιήσεις της εποχής είχαν αιματηρή κατάληξη, καθώς 40 άνθρωποι σκοτώθηκαν από την αστυνομία, ενώ ο Βαλέσα συνελήφθη, καταδικάστηκε για αντικοινωνική συμπεριφορά και εξέτισε ποινή φυλάκισης ενός έτους. Το [[1976]] επιχείρησε να συγκεντρώσει υπογραφές για την ανέγερση μνημείου για τους νεκρούς εργάτες της απεργίας του 1970, ενέργεια που οδήγησε στο να χάσει την εργασία του στα Ναυπηγεία. Καθώς ήταν σε ανεπίσημη μαύρη λίστα, δεν μπορούσε να βρει δουλειά και επιζούσε με τη βοήθεια των φίλων του.
 
Το [[1978]] συμμετείχε στην ίδρυση της παράνομης οργάνωσης «Ένωση για το Ελεύθερο Εμπόριο» (''Wolne Związki Zawodowe Wybrzeża''). Συνελήφθη πολλές φορές γι' αυτό, δικάστηκε το 1979 με την κατηγορία της δημιουργίας αντικρατικής οργάνωσης, αλλά, καθώς δεν αποδείχθηκε η ενοχή του, αθωώθηκε, απελευθερώθηκεαφέθηκε ελεύθερος στις αρχές τοτου 1980 και επανήλθε στην εργασία του στα Ναυπηγεία.
 
 
Στις [[14 Αυγούστου]] του [[1980]] μπήκε επικεφαλής μεγάλης απεργίας των Ναυπηγείων, που σύντομα επεκτάθηκε αυθόρμητα σε όλη τη χώρα. Λίγο αργότερα έπεισε συναδέλφους του να δημιουργήσουν Συντονιστική Απεργιακή Επιτροπή (''Międzyzakładowy Komitet Strajkowy'') για το συντονισμό των κινητοποιήσεων σε όλη τη χώρα. Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, η Κομμουνιστική Κυβέρνηση υπέγραψε συμφωνία με την Επιτροπή, με την οποία επέτρεπε τη δημιουργία οργανώσεων. Έτσι, η Συντονιστική Απεργιακή Επιτροπή νομιμοποιήθηκε, μετονομαζόμενη σε «Αλληλεγγύη» (''Solidarność'') και με Πρόεδρο τον Λεχ Βαλέσα. Ο Βαλέσα κράτησε τη θέση αυτή μέχρι τις [[11 Δεκεμβρίου]] [[1981]], οπότε συνελήφθη. Ο Στρατηγός [[Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι|Γιαρουζέλσκι]] κήρυξε στρατιωτικό νόμο, βάσει του οποίου ο Βαλέσα έμεινε φυλακισμένος στη νοτιο-ανατολική Πολωνία, κοντά στα σύνορα με τη [[Σοβιετική Ένωση]], μέχρι τις [[14 Νοεμβρίου]] [[1982]].
Το [[1983]] ζήτησε να επανέλθει στα Ναυπηγεία του Γκντανσκ ως απλός ηλεκτρολόγος. Ενώ του συμπεριφέρονταν ως απλό εργάτη, στην ουσία ήταν σε κατ' οίκον περιορισμό μέχρι το 1987. Το 1983 του απονεμήθηκε το [[Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης]], το οποίο δεν πήγε να παραλάβει ο ίδιος, φοβούμενος ότι θα του απαγορευτεί κατόπιν η είσοδος στη χώρα. Το παρέλαβε η σύζυγός του, ενώ το χρηματικό έπαθλο το δώρισε στην «Αλληλεγγύη», η οποία έδρευε, εξόριστη, στις [[Βρυξέλλες]].
 
Από το [[1987]] ως το [[1990]], ο Βαλέσα ήταν πρόεδρος της ημιπαράνομης Προσωρινής Εκτελεστικής Επιτροπής της Αλληλεγγύης. Το [[1988]] οργάνωσε κατάληψη στα Ναυπηγεία, με μοναδικό αίτημα την επανανομιμοποίηση της οργάνωσης. Μετά από ογδόντα ημέρες, η Κυβέρνηση δέχθηκε να ξεκινήσουν συνομιλίες. Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών, η κυβέρνηση δέχθηκε να επανιδρυθεί η Αλληλεγγύη και να οργανωθούνπροκηρυχθούν ημι-ελεύθερες εκλογές για το Κοινοβούλιο.
 
Το 1989, ο Βαλέσα οργάνωσε την Πολιτική Επιτροπή της Αλληλεγγύης, ως συμβουλευτικό σώμα, αλλά στην ουσία ήταν πολιτικό κόμμα, το οποίο έλαβε μέρος στις εκλογές του ίδιου έτους για την πλήρωση του 36% των εδρών του Κοινοβουλίου (το υπόλοιπο 64% μπορούσε να καταληφθεί μόνο από μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος και συμμάχους τους). Η αντιπολίτευση κέρδισε το σύνολο των εδρών που υπόκειντο σε εκλογή, καθώς και όλες, πλην μιας, των εδρών της επανασυσταθείσας Γερουσίας. Ο ρόλος του Βαλέσα στην πολιτική σκηνή έγινε πολύ σπουδαιότερος από ό,τι θα δικαιολογούσε η θέση του προέδρου ενός συνδικάτου. Έτσι, έπεισε τους ηγέτες κομμάτων που συμμαχούσαν με τους [[Κομμουνισμός|κομμουνιστές]] να σχηματίσουν μια μη-κομμουνιστική κυβέρνηση, η οποία σχηματίστηκε με πρωθυπουργό τον [[Ταντέους Μαζοβιέτσκι]] και ήταν η πρώτη μη-κομμουνιστική κυβέρνηση που σχηματίστηκε στη σοβιετική [[ζώνη επιρροής]].
 
Στις [[9 Δεκεμβρίου]] [[1990]], ο Βαλέσα κέρδισε τις προεδρικές εκλογές και εξελέγη Πρόεδρος της χώρας για πέντε χρόνια. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του, ακολούθησε την τακτική της συχνής αλλαγής της κυβερνητικής σύνθεσης, πράγμα που έγινε αντικείμενο κριτικής από την αντιπολίτευση και τον οδήγησε στο να χάσει την ευρεία λαϊκή του αποδοχή ως τα τέλη της θητείας του, το [[1995]]. Έτσι, έχασε τις προεδρικές εκλογές του [[1995]], τις οποίες κέρδισε ο [[Αλεξάντερ Κβασνιέβσκι]]. Τις εκλογές αυτές τις έχασε με διαφορά μικρότερη του 1%, και αν είχε αποδειχθεί πριν από τις εκλογές ότι ο αντίπαλός του υποστήριζε ψευδώς υποστήριζε ότι έχει πανεπιστημιακό δίπλωμα (ως επιχείρημα υπεροχής έναντι του Βαλέσα), ίσως ο Βαλέσα να μην τις είχε χάσει.
 
Μετά την ήττα, ανακοίνωσε ότι αποσύρεται από την πολιτική, πλην όμως βοήθησε στην οργάνωση του κόμματος «Εκλογική Δράση Αλληλεγγύης» (''Akcja Wyborcza Solidarność''), το οποίο κέρδισε τις κοινοβουλευτικές εκλογές. Ήταν εκ νέου υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του [[2000]], στις οποίες έλαβε μόλις το 1% των ψήφων. Έκτοτε, έκανε πράξη την απόσυρσή του από την πολιτική και διδάσκει ιστορία και πολιτική της Ανατολικής Ευρώπης σε διάφορα ξένα Πανεπιστήμια.
 
Εκτός από το Νόμπελ Ειρήνης του 1983, ο Βαλέσα έλαβε πολλές άλλες τιμητικές διακρίσεις. Το 2001 έλαβε το βραβείο «''Pacem in Terris''». Στις [[10 Μαΐου]] [[2004]], το διεθνές αεροδρόμιοόνομά του Γκντανσκδόθηκε πήρεστο τοδιεθνές όνομάαεροδρόμιο του Γκντανσκ και ενσωμάτωσε τηνη υπογραφή του ενσωματώθηκε στο λογότυπο του αεροδρομίου. Έχει λάβει δεκάδες μετάλλια από διάφορες χώρες, ενώ έχει αναγορευθεί επίτιμος διδάκτοραςδιδάκτωρ από 33 Πανεπιστήμια όλου του κόσμου.
 
== Εξωτερικοί σύνδεσμοι ==
Ανώνυμος χρήστης