Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Κάρολος Δαρβίνος»

επιμ.
(επιμ. και μικρές βελτιώσεις/διορθώσεις)
(επιμ.)
Οι λεπτομερείς παρατηρήσεις του στη βιολογία και τα δείγματα άγριας ζωής και απολιθωμάτων που συνέλεξε τον οδήγησαν να μελετήσει την ποικιλομορφία των ειδών και να αναπτύξει τη θεωρία του για τον μηχανισμό της φυσικής επιλογής το [[1838]]. <ref>{{Harvnb|Desmond|Moore|1991|pp=263–274}}</ref> Είχε πολύ καλή επίγνωση του γεγονότος ότι πολλοί άλλοι είχαν τιμωρηθεί αυστηρά για τέτοιες αιρετικές ιδέες, όμως, συνέχισε τις έρευνές του, μιλώντας μόνο στους πιο στενούς του φίλους αφού χρειαζόταν χρόνο για τις γεωλογικές του έρευνες ώστε να συγκεντρώσει τις αποδείξεις που χρειαζόταν. <ref>{{harvnb|van Wyhe|2007|pp=184, 187}}</ref> Παράλληλα με τον Δαρβίνο, μια παρόμοια θεωρία περί της εξέλιξης των ειδών ανέπτυξε και ο [[Άλφρεντ Ράσελ Γουάλας]], γεγονός που οδήγησε τελικά σε μία κοινή παρουσίαση δύο δημοσιεύσεων τους στη «Λινναία Εταιρία του Λονδίνου», την 1η Ιουλίου 1858. <ref>{{cite doi|10.1007/BF00351923}}</ref>
 
Το βιβλίο του ''On the Origin of Species by Means of Natural Selection, or The Preservation of Favoured Races in the Struggle for Life,'' που αναφέρεται ως ''[[Η καταγωγή των ειδών]],'' εκδόθηκε το [[1859]] και καθιέρωσε τα επόμενα χρόνια την εξέλιξη μέσω φυσικής επιλογής ως την πρωταρχική επιστημονική εξήγηση για την ποικιλότητα στη φύση. <ref>{{cite book|title=Why Evolution is True|first=Jerry A.|last=Coyne|publisher=Oxford University Press|isbn=0-19-923084-6|year=2009|location=Oxford|page=17|quote=In ''The Origin'', Darwin provided an alternative hypothesis for the development, diversification, and design of life. Much of that book presents evidence that not only supports evolution but at the same time refutes creationism. In Darwin's day, the evidence for his theories was compelling but not completely decisive.}}</ref><ref>{{cite book |title=Forerunners of Darwin |last=Glass |first=Bentley |year=1959 |publisher=Johns Hopkins University Press |location=Baltimore, MD |isbn= 0-8018-0222-9|page=iv |quote=Darwin's solution is a magnificent synthesis of evidence...a synthesis...compelling in honesty and comprehensiveness}}</ref> Κατά την περίοδο της λεγόμενης «έκλειψης του Δαρβινισμού» (περ. 1880 - 1920), αναπτύχθηκαν, χωρίς επιτυχία, διάφορες εναλλακτικές θεωρίες, ωστόσο στις επόμενες δεκαετίες είχε γίνει πλέον γενικά αποδεκτή η φυσική επιλογή ως ο κύριος μηχανισμός πίσω από τη θεωρία της εξέλιξης. <ref name=JvW>{{Harvnb|van Wyhe|2008}}</ref><ref name=b3847>{{harvnb|Bowler|2003|pp=178–179, 338, 347}}</ref> Κατά την περίοδο 1936-47 και τη συνένωση δαρβινισμού και στοιχείων γενετικής, [[Οικολογία|οικολογίας]], συστηματικής και [[Παλαιοντολογία|παλαιοντολογίας]], ωρίμασε η σύγχρονη θεωρία της εξέλιξης, γνωστή και ως [[εξελικτική σύνθεση]], η οποία ερευνά και εξηγεί τη [[βιοποικιλότητα]] <nowiki/>της Γης. Σε μεταγενέστερα βιβλία του το 1871, ο Δαρβίνος εξέτασε την ανθρώπινη εξέλιξη και τη σεξουαλική επιλογή, στο ''The Descent of Man, and Selection in Relation to Sex'' και το ''The Expression of the Emotions in Man and Animals''. Επίσης, έγραψε μια σειρά από βιβλία που αναφέρονται στις έρευνες του για τα φυτά. Το τελευταίο βιβλίο του Δαρβίνου ασχολείται με τους γεωσκώληκες και την επίδρασή τους στο έδαφος. <ref>http://darwin-online.org.uk/biography.html The Complete Works of Darwin Online – Biography.</ref><ref>As Darwinian scholar Joseph Carroll of the University of Missouri–St. Louis puts it in his introduction to a modern reprint of Darwin's work: "''The Origin of Species'' has special claims on our attention. It is one of the two or three most significant works of all time—one of those works that fundamentally and permanently alter our vision of the world...It is argued with a singularly rigorous consistency but it is also eloquent, imaginatively evocative, and rhetorically compelling." {{cite book |title=On the origin of species by means of natural selection |editor=Carroll, Joseph |year=2003 |publisher=Broadview |location= Peterborough, Ontario|isbn= 1-55111-337-6|page=15 |url= }}</ref>
 
Σε αναγνώριση της σπουδαιότητας του ως επιστήμονα, ο Δαρβίνος τάφηκε στο [[Αβαείο Γουέστμινστερ|Αββαείο του Γουέστμινστερ]], κοντά στον [[Ουίλιαμ Χέρσελ]] και τον [[Ισαάκ Νεύτων|Ισαάκ Νεύτωνα]].
[[Αρχείο:BASA-1599K-1-1882-42-Charles Darwin.JPG|thumb|Ο Κάρολος Δαρβίνος σε εικόνα του περασμένου αιώνα, πηγή: Βουλγαρικά Αρχεία του Κράτους]]
 
Ο Κάρολος Δαρβίνος γεννήθηκε στο Σριούσμπερυ (Shrewsbury) του Σροπσάιρ ''(Shropshire)'' του Ηνωμένου Βασιλείου στις [[12 Φεβρουαρίου]] του [[1809]] στην οικογενειακή κατοικία.<ref>{{cite web|url=http://darwin.baruch.cuny.edu/biography/shrewsbury/mount/|title=The Mount House, Shrewsbury, England (Charles Darwin)|author=John H. Wahlert|date=11 Ιουνίου 2001|work=Darwin and Darwinism|publisher=Baruch College|accessdate=26 Νοεμβρίου 2008}}</ref> Ήταν το πέμπτο παιδί, από τα έξι, παιδιά του γιατρού της καλής κοινωνίας [[Ροβέρτος Δαρβίνος|Ροβέρτου Δαρβίνου]] και της Σουζάννας Δαρβίνου (πατρ. Γουέτζγουντ). Ήταν εγγονός του [[Έρασμος Δαρβίνος|Έρασμου Δαρβίνου]] από την πλευρά του πατέρα του και του Γιοσάια Γουέτζγουντ (Josiah Wedgwood) από την μητέρα του• και οι δύο απόγονοι της σημαντικής οικογένειας Δαρβίνου — Γουέτζγουνττου. Οι δύο οικογένειες ανήκαν στην εκκλησία των [[Ουνιταριανισμός|Ουνιταριανών]]. Ο Ροβέρτος Δαρβίνος, πιο ελευθέραελεύθερα σκεπτόμενος, βάπτισε τον μικρό Κάρολο στην αγγλικανική εκκλησία το 1809. Ο Κάρολος και τα παιδιά του, όμως, τελικά εκκλησιάζονταν στην ουνιταριανή εκκλησία μαζί με τη γυναίκα του.
 
Από την ηλικία των οκτώ ο Κάρολος είχε ήδη αναπτύξει ενδιαφέρον για τη φυσική ιστορία και τη συλλογή αντικειμένων, όταν εντάχθηκε στο σχολείο το 1817. Την ίδια χρονιά τον Ιούλιο πέθανε η μητέρα του. Από τον Σεπτέμβριο του 1818 πήγεφοίτησε στο αγγλικανικόαγγλικανική σχολείο και ζούσετου εκείΣρούζμπρι ως εσώκλειστος μαθητής μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Έρασμο. <ref name=skool>{{Harvnb|Desmond|Moore|1991|pp= 12–15}}<br />{{harvnb|Darwin|1958|pp=[http://darwin-online.org.uk/content/frameset?viewtype=text&itemID=F1497&pageseq=21 21–25]}}</ref>
 
Το [[1825]] πέρασε το καλοκαίρι του ως βοηθός του πατέρα του προσπαθώντας να θεραπεύσουν τους φτωχούς του Σροπσάιρ. Τον ίδιο χρόνο ο Δαρβίνος πήγεξεκίνησε σπουδές ιατρικής στο [[Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου]], γιααλλά ναοι σπουδάσειβαρετές [[ιατρική]],διαλέξεις αλλάκαι η αποστροφή του για τις μεθόδους της [[χειρουργική]]ς τον έκανεέκαναν να αμελεί τις σπουδέςυποχρεώσεις του. στηνΤην ιατρική.περίοδο αυτή Διδάχτηκεδιδάχτηκε τη μέθοδο της [[ταρίχευση]]ς από τον Τζον Έντμοντστοουν, έναν απελευθερωμένο μαύρο σκλάβο, ο οποίος τουείχε έλεγεσυνοδεύσει συναρπαστικέςτον ιστορίεςφυσιοδίφη γιακαι εξερευνητή Τσαρλς Γουάτερτον ταστα τροπικά δάση της [[Νότια Αμερική|Νοτίου Αμερικής]]. <ref name=eddy>{{harvnb|Darwin|1958|pp=[http://darwin-online.org.uk/content/frameset?viewtype=text&itemID=F1497&pageseq=48 47–51]}}</ref>
 
Στον δεύτερο χρόνο του στο πανεπιστήμιο έγινε μέλος στην κοινότητα Plinian (Plinian Society) που ασχολούνταν με την [[φυσική ιστορία]]. Ήταν μαθητής του Ρόμπερτ Έντμουντ Γκραντ, ο οποίος υπήρξε πρωτοπόρος στην ανάπτυξη των θεωριών του [[Ζαν Μπατίστ Λαμάρκ]] και του παππού του Δαρβίνου, Έρασμου, που αφορούσαν την εξέλιξη δια της κληρονομικότητας των επίκτητων χαρακτηριστικών. <ref>{{Harvnb|Browne|1995|pp=72–88}}</ref> Ο Δαρβίνος συμμετείχε στις έρευνες του Γκραντ για τον κύκλο ζωής των θαλάσσιων ζώων στις ακτές του Firth of Forth και στις 27 Μαρτίου 1827 έκανε μια παρουσίαση στην κοινότητα «Plinian» της ανακάλυψης του ότι τα μαύρα σπόρια που βρίσκονται συχνά στα κελύφη των στρειδιών είναι αυγά βδέλλας. Από τις έρευνες αυτές προέκυψαν στοιχεία ''ομολογίας'', της ριζοσπαστικής δηλαδή θεωρίας ότι όλα τα ζώα έχουν παρόμοια όργανα και διαφέρουν μόνο σε πολυπλοκότητα. Παρακολούθησε, επίσης, μαθήματα [[φυσική ιστορία|φυσικής ιστορίας]] του Ρόμπερτ Τζέημσον με τα οποία δεν ήταν και τόσο ενθουσιασμένος. Έμαθε για τη [[στρωματογραφία|στρωματογραφική]] [[γεωλογία]] και τον τρόπο που ταξινομούνται τα φυτά όταν βοηθούσε με εργασίες στις εκτεταμένες συλλογές του Μουσείου του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία της Ευρώπης την εποχή εκείνη. <ref>{{Harvnb|Desmond|Moore|1991|pp=42–43}}</ref>