Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Κάρολος Δαρβίνος»

{{Πληροφορίες επιστήμονα}}
Ο '''Κάρολος Ροβέρτος Δαρβίνος''' (αγγλικά: ''Charles Robert Darwin'', 12 Φεβρουαρίου, 1809 – 19 Απριλίου, 1882) ήταν [[Αγγλία|Άγγλος]] φυσιοδίφης και γεωλόγος<ref>{{harvnb|Desmond|Moore|Browne|2004}}</ref>, ο οποίος έμεινε στην ιστορία ως ο θεμελιωτής της θεωρίας της [[εξέλιξη (βιολογία)|εξέλιξης]], μια σύλληψη που -σύμφωνα με τα λόγια του Τζούλιαν Χάξλεϋ- υπήρξε «αδιαμφισβήτητα η πιο σημαντική ανακάλυψη στον τομέα της βιολογίας».<ref>{{cite book|last=Huxley|first=Julian|title=Les Pages immortelles de Darwin, choisies et expliquées par Julian Huxley|publisher=Éditions Corrêa|location=Παρίσι|year=1939|page=7}}</ref> Έχει χαρακτηριστεί ως μία από τις σπουδαιότερες μορφές της ανθρώπινης ιστορίας. <ref>{{cite news|url=http://www.newscientist.com/special/darwin-200|title=Special feature: Darwin 200|work=New Scientist|accessdate=2 Απριλίου 2011}}</ref><ref>{{cite book|title=The 100: A Ranking of the Most Influential Persons in History|first=Michael H.|last=Hart|publisher=Citadel|isbn=0-89104-175-3|year=2000|publication-place=New York|ref=harv}}</ref> Υπήρξε ο εισηγητής του μηχανισμού της [[φυσική επιλογή|φυσικής επιλογής]], και υποστηρικτής της [[Κοινή καταγωγή|κοινή καταγωγής]] των ειδών, σύμφωνα με την οποία όλα τα είδη μοιράζονται εξελικτικά έναν κοινό πρόγονο.<ref>{{cite book|author=Coyne, Jerry A. |title=Why Evolution is True|publisher=Viking|year=2009 |pages=8–11|isbn=978-0-670-02053-9}}</ref> Σε κοινή δημοσίευση με τον [[Άλφρεντ Ράσελ Γουάλας]] εισήγαγε τη θεωρία της φυσικής επιλογής, στην οποία η πάλη για επιβίωση δημιουργεί τη διακλάδωση των ειδών και έχει παρόμοια αποτελέσματα με την πρακτική της [[τεχνητή επιλογή|τεχνητής επιλογής]].<ref name="Larson79-111">{{Harvnb|Larson|2004| pp=79–111}}</ref>
Ο Δαρβίνος ανέπτυξε μεγάλο ενδιαφέρον για τη [[φύση]], όταν σπούδαζε [[ιατρική]] στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, που τον οδήγησε στη μελέτη των θαλάσσιων ασπόνδυλων. Στη διάρκεια της πενταετούς εξερεύνησής του με το πλοίο HMS ''Beagle'' (Ιχνηλάτης) διαμόρφωσε θεωρίες που υποστήριζαν την ιδέα του [[Ομοιομορφισμός (επιστήμη)|ομοιομορφισμού]] του [[Κάρολος Λάιελ|Τσαρλς Λάιελ]] και απέκτησε ιδιαίτερη φήμη ως [[γεωλογία|γεωλόγος]]. Η έκδοση του ημερολογίου του για το ταξίδι τον κατέστησε επίσης δημοφιλή συγγραφέα. <ref>{{Harvnb|Desmond|Moore|1991|pp= 210, 284–285}}</ref>
 
Οι λεπτομερείς παρατηρήσεις του στη βιολογία και τα δείγματα άγριας ζωής και απολιθωμάτων που συνέλεξε τον οδήγησαν να μελετήσει την ποικιλομορφία των ειδών και να αναπτύξει τη θεωρία του για τον μηχανισμό της φυσικής επιλογής το [[1838]]. <ref>{{Harvnb|Desmond|Moore|1991|pp=263–274}}</ref> Είχε πολύ καλή επίγνωση του γεγονότος ότι πολλοί άλλοι είχαν τιμωρηθεί αυστηρά για τέτοιες αιρετικές ιδέες, όμως, συνέχισε τις έρευνές του, μιλώντας μόνο στους πιο στενούς του φίλους αφού χρειαζόταν χρόνο για τις γεωλογικές του έρευνες ώστε να συγκεντρώσει τις αποδείξεις που χρειαζόταν. <ref>{{harvnb|van Wyhe|2007|pp=184, 187}}</ref> Παράλληλα με τον Δαρβίνο, μια παρόμοια θεωρία περί της εξέλιξης των ειδών ανέπτυξε και ο [[Άλφρεντ Ράσελ Γουάλας]], γεγονός που οδήγησε τελικά σε μία κοινή παρουσίαση δύο δημοσιεύσεων τους στη «Λινναία Εταιρία του Λονδίνου», την 1η Ιουλίου 1858. <ref>{{cite doi|10.1007/BF00351923}}</ref>
=== Το ταξίδι με το ''Beagle'' ===
[[Αρχείο:HMS_Beagle_by_Conrad_Martens.jpg|thumb|245px|right|Καθώς το [[HMS Beagle|HMS ''Beagle'']] επισκοπούσε τις άγριες ακτές της Νότιας Αμερικής, ο Δαρβίνος άρχισε να φτιάχνει θεωρίες για τα θαύματα της φύσης γύρω του]]
Η ερευνητική εκστρατεία του ''Beagle'' διήρκεσε πέντε χρόνια. Ο Δαρβίνος πέρασε τα δύο τρίτα του χρόνου του ερευνώντας στη στεριά. Μελέτησε μια μεγάλη ποικιλία γεωλογικών χαρακτηριστικών, [[απολιθώματα]] και ζώντες οργανισμούς και συνάντησε πολλούς διαφορετικούς λαούς, ιθαγενείς και αποίκους. Συγκέντρωσε με μεθοδικότητα τεράστιομεγάλο αριθμό δειγμάτων, πολλά από τα οποία ήταν καινούρια για την επιστήμη. Αυτό εδραίωσε τη φήμη του ως φυσιοδίφη και τον κατέστησε έναν από τους προδρόμους στον τομέα της [[οικολογία|οικολογίας]], και κυρίως όσον αφορά την έννοια της [[βιοκοινότητα|βιοκοινότητας]]{{Εκκρεμεί παραπομπή|σχόλιο=}}. Οι εκτεταμένες, λεπτομερείς σημειώσεις του φανέρωσαν το ταλέντο του στην ανάπτυξη θεωριών και αποτέλεσαν αργότερα τη βάση για τοτις μετέπειταεπιστημονικές έργοδημοσιεύσεις του, ενώ παράλληλα διεύρυναν το κοινωνικό, πολιτικό και [[Ανθρωπολογία|ανθρωπολογικό]] πεδίο αντίληψης των περιοχών που επισκέφθηκε.<ref name="kix">{{harvnb|Keynes|2000|pp=[http://darwin-online.org.uk/content/frameset?viewtype=text&itemID=F1840&pageseq=12 ix–xi]}}</ref><ref name="plankton">{{Harvnb|Keynes|2001|pp=[http://darwin-online.org.uk/content/frameset?itemID=F1925&viewtype=text&pageseq=53 21–22]}}</ref>
 
Κατά την διάρκεια του ταξιδιού ο Δαρβίνος διάβασε το βιβλίο του [[Κάρολος Λάιελ|Κάρολου Λάιελ]] ''Αρχές της Γεωλογίας'' ''(Principles of Geology)'', το οποίο εξηγεί ότι τα γεωλογικά χαρακτηριστικά είναι το αποτέλεσμα σταδιακών διαδικασιών σε πολύ μεγάλεςμεγάλο χρονικέςβάθος διάρκειεςχρόνου. Στην αλληλογραφία του έγραφεπεριέγραψε ότιπως έβλεπε τους διάφορους γεωλογικούς σχηματισμούς «σαν να είχε τα μάτια του Λάιελ»: θεώρησε πως οι πεδιάδες με όστρακα και βότσαλα που είδε στην [[Παταγονία]] ήταν υψωμένες ακτές. Στη [[Χιλή]], βίωσε την εμπειρία του σεισμού, και παρατήρησε στρώσεις από μύδια που είχαν ξεβραστεί στη στεριά ψηλότερα από το επίπεδο της [[παλίρροια|πλημμυρίδας]], κάτιγεγονός που φανέρωνε ανύψωση του εδάφους. Ακόμα και σε μεγάλα ύψη στις [[Άνδεις]], κατάφερε να συλλέξει όστρακα. Υπέθεσε ότι [[Κοραλλιογενής ύφαλος|κοραλλιογενείς ύφαλοι]] σχηματίζονται σε βυθιζόμενα ηφαιστειογενή βουνά, μια ιδέα που επιβεβαιώθηκε όταν το ''Beagle'' εξερεύνησε τα [[Νησιά Κόκος]].<ref>{{Harvnb|Browne|1995|pp=183–190}}</ref>
 
[[Αρχείο:Voyage of the Beagle-el.svg|thumb|400px|left|ΤοΗ ταξίδιπορεία τουπου ακολούθησε το HMS ''Beagle'']]
Στη Νότια Αμερική ανακάλυψε απολιθώματα γιγάντιων εξαφανισμένων θηλαστικών περιλαμβανομένων των μεγαθηρίων και [[Γλυπτόδους|γλυπτοδόντων]] σε γεωλογικά στρώματα που δεν έδειχναν σημάδια καταστροφής ή αλλαγής κλίματος. Εκείνη την εποχή, πίστευε ότι ήταν παρόμοια με είδη της [[Αφρική]]ς, αλλά μετά το ταξίδι ο [[Ρίτσαρντ Όουεν]] απέδειξε ότι τα λείψανα ανήκαν σε ζώα που σχετίζονταν με ζωντανούς οργανισμούς της ίδιας περιοχής. Στην [[Αργεντινή]] δύο είδη [[Ρέα (πτηνό)|ρέα]]ς (είδος πτηνού που μοιάζει με στρουθοκάμηλο) ζούσαν σε ξεχωριστές αλλά μερικώς συμπίπτουσες περιοχές. Στα [[Νησιά Γκαλαπάγκος]] ο Δαρβίνος ανακάλυψε ότι οι [[ατριχόρνις|ατριχόρνιθες]] (''mockingbirds'') διέφεραν από νησί σε νησί, και επιστρέφοντας στη Βρετανία έμαθε ότι οι [[χελώνα|χελώνες]] και οι [[σπίνος|σπίνοι]] των νησιών Γκαλαπάγκος ανήκαν σε ξεχωριστά είδη, ανάλογα με το συγκεκριμένο νησί στο οποίο ζούσαν. Το [[μαρσιποφόρο]] [[καγκουρό]] της [[Αυστραλία]]ς και ο [[πλατύπους]] ήταν τόσο εντυπωσιακά και ασυνήθιστα ζώα, που του προκάλεσαν τη σκέψη ότι «Ένας άπιστος...θα μπορούσε να αναφωνήσει: ''Σαφώς δύο διαφορετικοί δημιουργοί πρέπει να έχουν βάλει το χέρι τους''». Όλα αυτά που είδε τον προβλημάτισαν και ενώ στην πρώτη έκδοση του ''The Voyage of the Beagle'' εξήγησε την κατανομή των ειδών υπό το φως των ιδεών περί «κέντρων της δημιουργίας» του [[Κάρολος Λάιελ|Κάρολου Λάιελ]], σε μεταγενέστερες εκδόσεις αυτού του ημερολογίου προμήνυσε τη χρήση της πανίδας των νησιών Γκαλαπάγκος ως ενδείξεις της εξέλιξης: «μπορεί κανείς να φανταστεί ότι από την αρχική περιορισμένη ποικιλότητα πουλιών σ΄αυτό το αρχιπέλαγος, κάθε ένα είδος μετεξελίχθηκε σε διαφορετικά είδη.»<ref>{{Harvnb|Browne|1995|pp=223–235}}{{Harvnb|Darwin|1835|p=[http://darwin-online.org.uk/content/frameset?itemID=F1&viewtype=text&pageseq=7 7]}}{{Harvnb|Desmond|Moore|1991|p=210}}</ref><ref name="k206">{{harvnb|Keynes|2001|pp=[http://darwin-online.org.uk/content/frameset?viewtype=text&itemID=F1925&pageseq=138 206–209]}}</ref>
 
Τρεις ιθαγενείς ιεραπόστολοι επέστρεψαν με το ''Beagle'' στην [[Γη του Πυρός]]. Είχαν εκπολιτιστεί στην [[Αγγλία]] τα δύο προηγούμενα χρόνια, ωστόσο οι συγγενείς τους φαίνονταν στον Δαρβίνο «άγριοι», λίγο πιο πάνω από ζώα. Μέσα σε ένα χρόνο, οι ιεραπόστολοι υιοθέτησαν ξανά το σκληρό και πρωτόγονο τρόπο ζωής της φυλής τους, αλλά αυτό ήταν δική τους επιλογή και δεν ήθελαν να επιστρέψουν στον «πολιτισμό». Αυτή η εμπειρία και η απέχθειά του για τη [[δουλεία]] και για άλλες μορφές βίας που είδε σε άλλα μέρη, όπως η κακομεταχείριση των ιθαγενών από τους Άγγλους εποίκους στην [[Τανζανία]], έπεισαν το Δαρβίνο ότι η κακομεταχείριση ανθρώπων βασισμένη στην έννοια της φυλής δεν δικαιολογείτο ηθικά. Τώρα πίστευε ότι η ανθρωπότητα δεν ήταν τόσο απομακρυσμένη από τα ζώα όσο πίστευαν οι κληρικοί φίλοι του.<ref>[http://www.infidels.org/library/modern/john_murphy/charlesdarwin.html Charles Darwin<!-- Αυτόματα δημιουργημένος τίτλος -->]</ref>
=== Σταδιοδρομία στις επιστήμες, αρχή της θεωρίας ===
[[Αρχείο:Charles_Darwin_by_G._Richmond.jpg|thumb|left|Ακόμα και σε μικρή ηλικία ο Δαρβίνος έγινε μέλος μιας επιστημονικής ελίτ]]
 
Ο Κάρολος Δαρβίνος εξιστόρησε στην βιογραφία του τις ψεύτικες ιστορίες που διαδίδονταν και ήθελαν τον παππού του [[Έρασμος Δαρβίνος|Έρασμο Δαρβίνο]] να καλεί τον [[Ιησούς Χριστός|Ιησού]] κατά τον θάνατο του. Ο Δαρβίνος τελείωνε με το συμπέρασμα ότι «''Αυτή ήταν η κατάσταση των χριστιανικών αισθημάτων το 1802 .... Μπορούμε τουλάχιστον να ελπίζουμε πως αυτή η κατάσταση δεν επικρατεί πλέον»''. Παρά την ελπίδα αυτή, οι ίδιες ιστορίες κυκλοφόρησαν και μετά τον θάνατο του Δαρβίνου, η πιο σημαντική από τις οποίες ήταν εκείνη της [[Ελίζαμπεθ Χόουπ]] (γνωστή ως ''Lady Hope''), που εκδόθηκε το [[1915]] και υποστήριζε ότι ο Δαρβίνος είχε αποκηρύξει τη θεωρία της εξέλιξης μετανοώντας στο κρεβάτι του πόνου <ref>[http://www.talkorigins.org/faqs/hope.html The Darwin Deathbed Conversion Question]</ref>. Τέτοιες ιστορίες διαδίδονταν από χριστιανικές ομάδες που άρχισαν να γίνονται [[αστικός μύθος|αστικοί θρύλοι]], ακόμα και όταν οι ισχυρισμοί απορρίφθηκαν από τα παιδιά του Δαρβίνου, και θεωρήθηκαν ψευδείς από τους ιστορικούς.
== Η Κληρονομιάκληρονομιά του Δαρβίνου ==
[[Αρχείο:Darwin-Charles-LOC.jpg|thumb|Οι θεωρίες του Δαρβίνου είχαν καθοριστικό ρόλο σε πολλές επιστήμες]]
Η θεωρία του Κάρολου Δαρβίνου ότι η εξέλιξη των ειδών έγινε μέσα από τη [[φυσική επιλογή]] άλλαξε την σκέψη πάνω σε αμέτρητεςδιαφορετικές επιστήμες από τη [[βιολογία]] μέχρι και την [[ανθρωπολογία]]. Οι έρευνεςέρευνές του καθιέρωσαν ότι η ''εξέλιξη'' είχε γίνει, όχι κατά ανάγκη από φυσική ή σεξουαλική επιλογή. Η διαπίστωση αυτή δεν θα καθιερωνόταν επισήμως μέχρι την εκ νέου ανακάλυψη του έργου του [[Γκρέγκορ Μέντελ]] στις αρχές του 20ου αιώνα και τη δημιουργία της μοντέρνας εξελικτικής σύνθεσης. Άλλοι, πριν από αυτόν, περιέγραψαν την ιδέα της φυσικής επιλογής (ο Δαρβίνος αναγνώριζε αυτό το γεγονός στα συγγράμματα του Ουίλιαμ Τσαρλς Ουέλς και του Πάτρικ Μάθιου). Όλοι οι φυσιοδίφες της εποχής του δεν γνώριζαν πότε ο Δαρβίνος είχε δημοσιοποιήσει την θεωρία του. Είναι σίγουρο όμως ότι ήταν ο πρώτος που ανακάλυψε και εξέδωσε την επιστημονική θεωρία της φυσικής επιλογής και ότι οι προηγούμενοι του δεν συνεισέφεραν στην ανάπτυξη ή την επιτυχία της θεωρίας του ως θεωρία στην επιστήμη.<ref name="b222">{{harvnb|Bowler|2003|pp=222–225}}{{Harvnb|van Wyhe|2008}}{{harvnb|Darwin|1872|p=[http://darwin-online.org.uk/content/frameset?viewtype=text&itemID=F391&pageseq=449 421]}}</ref>
 
Η εργασία του Δαρβίνου ήταν εξαιρετικά αμφισβητήσιμη την εποχή που εκδόθηκε και πολλοί σύγχρονοί του δεν την έλαβαν σοβαρά υπόψη. Η εξέλιξη με την φυσική επιλογή αποδείχθηκε ότι ήταν σοβαρό κτύπημα στις ιδέες για την θεία δημιουργία και του έξυπνου σχεδιασμού που κυριαρχούσαν τον 19ο αιώνα στην επιστήμη, ειδικά μέσα από την ανατροπή του δόγματος των «δημιουργημένων ειδών» (''created kinds'') της βιολογίας της Δημιουργίας. Η ιδέα ότι δεν υπάρχει σαφής διάκριση μεταξύ του ανθρώπου και του «κτήνους» κατέστησε τον Δαρβίνο για πάντα σύμβολο της εικονοκλασίας που αφαίρεσε τον ρόλο του προνομιούχου ανθρώπου από το κέντρο του σύμπαντος. Μερικοί από τους επικριτές του, τον αποκαλούσαν «άνθρωπο μαϊμού» και μερικές φορές τον παρουσίαζαν σε σκίτσα ως μισό άνθρωπο και μισό πίθηκο, με διάθεση να τον μειώσουν.<ref name="b373">{{harvnb|Browne|2002|pp=373–379}}</ref>