Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα»

μ
καμία σύνοψη επεξεργασίας
μ
}}
[[Αρχείο:Barbarossa.jpg|thumb|right|200px|Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσας - χειρόγραφο του 13ου αιώνα.]]
Ο '''Φρειδερίκος Α΄''' (''Friedrich I. Barbarossa'', [[1122]] - [[10 Ιουνίου]] [[1190]]), γνωστός επίσης ως ''' Φρειδερίκος Μπαρμπαρόσσα''' (δηλαδή Κοκκινογένης), ήταν [[αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας]] από το [[1155]] έως τον θάνατό του. Στις [[4 Μαρτίου]] του [[1152]] εκλέχθηκε στη [[Φραγκφούρτη]] [[Κατάλογος Γερμανών μοναρχών|βασιλιάς της Γερμανίας]] και στέφθηκε στο [[Άαχεν]] στις [[9 Μαρτίου]] του 1152. Η μεγάλη του ιδέα για το αυτοκρατορικό αξίωμα τον οδήγησε σε έξι εκστρατείες στην Ιταλία και τον ενέπλεξε σε διαμάχες με τον Πάπα. Ηγήθηκε γερμανικού στρατού κατά την [[Τρίτη Σταυροφορία]] και πέθανε στην διάρκειά της.
 
==Η ανάρρηση – Τα πρώτα δύο χρόνια==
Διαδέχτηκε τον πατέρα του στο δουκάτο της Σουηβίας ως Φρειδερίκος Γ΄ στις αρχές του 1147, και τον Μάιο του ίδιου χρόνου ακολούθησε τον θείο του αυτοκράτορα Κορράδο Γ΄ στην αποτυχημένη [[Β΄ Σταυροφορία|Δεύτερη Σταυροφορία]].
 
Το 1152 ο Κορράδος Γ'Γ΄ απεβίωσε έχοντας ορίσει τον Φρειδερίκο διάδοχό του. Δεδομένου ότι οι γονείς του ήταν γόνοι των αντιμαχόμενων παρατάξεων των Χοενστάουφεν και των Γουέλφων, η άνοδός του στον θρόνο υποσχόταν την συμφιλίωση των δύο οίκων και την λήξη της εμφύλιας διαμάχης. Έτσι οι εκλέκτορες τον δέχτηκαν ομόφωνα και τον Μάρτιο του 1152 στέφθηκε στο [[Άαχεν]] βασιλιάς της Γερμανίας, ως Φρειδερίκος Α΄.
 
Ο Φρειδερίκος συμφιλιώθηκε πράγματι με τον εξάδελφό του Ερρίκο τον Λέοντα και του παραχώρησε τα δουκάτα της [[Σαξωνία]]ς και της [[Βαυαρία]]ς, αφήνοντάς του ελεύθερο το πεδίο δράσης στην βόρεια Γερμανία και παρέχοντάς του την δυνατότητα επέκτασης προς ανατολάς. Ο ίδιος είχε την άμεση κυριαρχία της [[Φραγκονία]]ς, [[Σουηβία]]ς και βόρειας [[Βουργουνδία]]ς, πεδίο δράσης τη νότια [[Γερμανία]] και την προσοχή του στραμμένη στην [[Ιταλία]].
Ο Φρειδερίκος έφτασε στην Ιταλία το φθινόπωρο του 1154 έχοντας μαζί του και τον Ερρίκο τον Λέοντα. Δεν επιτέθηκε στο Μιλάνο, κατέλαβε όμως και κατέστρεψε την [[Τορτόνα]], δέχθηκε την υποταγή των πόλεων που αναγνώριζαν την εξουσία του και στέφθηκε στην [[Παβία]] βασιλιάς της Ιταλίας. Ύστερα προχώρησε στην Ρώμη.
 
Η πρώτη συνάντηση του Φρειδερίκου με τον Πάπα υπενθύμισε την σύγκρουση των κοσμοκρατορικών απόψεων του Ερρίκου Δ΄ και του Γρηγορίου Ζ΄<ref>Τις κοσμοκρατορικές απόψεις του Γρηγορίου Ζ΄ διατυπωμένες από τον ίδιο βλ. εις Καραγεώργον Α΄ 599</ref>΄. Ο Αδριανός Δ΄ αξίωσε από τον Φρειδερίκο να εκτελέσει χρέη ιπποκόμου, να του κρατήσει το χαλινάρι δηλαδή και να τον βοηθήσει να κατεβεί από το άλογο. Ο Φρειδερίκος αρνήθηκε αρχικά αλλά τελικά υποχώρησε από «σεβασμό στους αποστόλους Πέτρο και Παύλο».
 
Σκοπός της εκστρατείας του Φρειδερίκου ήταν η στέψη του από τον Πάπα. Προ αυτής, αντιπροσωπεία του λαϊκού κινήματος του Αρνόλδου της Βρεσκίας του προσέφερε το αυτοκρατορικό στέμμα έναντι πέντε χιλιάδων λιτρών χρυσού και της αναγνώρισης δικαιωμάτων και προνομίων. Ο Φρειδερίκος αρνήθηκε έντονα λέγοντας ότι είναι ο νόμιμος κυρίαρχος της πόλης, <ref>Otto von Freising, ''Gesta Friderici'', II, κεφ.30</ref>και οι Ρωμαίοι εξοργίστηκαν. Στις 18 Ιουνίου 1155 ο Πάπας έστεψε στον Άγιο Πέτρο τον Φρειδερίκο Ρωμαίο αυτοκράτορα. Ταραχές ξέσπασαν αμέσως στην Ρώμη, τις οποίες κατέστειλε βίαια ο Ερρίκος ο Λέων. Ο Αρνόλδος συνελήφθη από τους Γερμανούς, παραδόθηκε στους ανθρώπους του πάπα και απαγχονίστηκε.
Μια άλλη κοσμοκρατορική αντίληψη με την οποία ήρθαν σε σύγκρουση οι ιδέες του Φρειδερίκου, ήταν αυτή των Βυζαντινών. Ο Φρειδερίκος αρνήθηκε να ανανεώσει την συμφωνία συνεργασίας κατά των Νορμανδών και να προβεί σε οποιεσδήποτε παραχωρήσεις, έγραψε δε στον Μανουήλ Κομνηνό ότι Ρωμαίος αυτοκράτορας ήταν μόνο ο ίδιος, ενώ ο Μανουήλ ήταν απλώς ηγεμόνας του «Ελληνικού Βασιλείου».<ref>Ήδη ο προκάτοχος του Φρειδερίκου, Κορράδος Γ΄ σε επιστολή του προς τον [[Ιωάννης Β΄ Κομνηνός|Ιωάννη Β΄Κομνηνό]] το 1142 (Otto von Freising, ''Gesta Friderici'', I, κεφ. 25), αυτοαποκαλείται ''Romanonorum imperator augustus'' ενώ τον παραλήπτη της επιστολής του αποκαλεί ''Constantinopolitanum imperatorem''. Aμέσως παρακάτω μιλά για το «βασίλειο και τον λαό των Ελλήνων» (''regnum et populum Graecorum'') και συνεχίζει θεωρώντας γνωστό τοις πάσι ότι η Νέα Ρώμη προήλθε από το «Ρωμαϊκό κράτος του» (''nostrae Romanae rei publicae''). Ολόκληρη η επιστολή εις Καραγεώργον, Α΄ 610 και σε μετάφραση.</ref>
 
Εν τω μεταξύ οι σχέσεις του Φρειδερίκου με τον πάπα οξύνθηκαν. Επειδή ο Φρειδερίκος δεν εξεστράτευσε εναντίον των [[Νορμανδοί|Νορμανδών]] της [[Σικελία]]ς, ο πάπας στράφηκε προς αυτούς και υπέγραψε μαζί τους την συνθήκη ειρήνης του [[Μπενεβέντο]] (1156). Προχωρώντας ακόμη περισσότερο, ο πάπας μεσολάβησε ώστε να υπογραφεί συνθήκη ειρήνης μεταξύ Νορμανδών και Μανουήλ, στρατεύματα του οποίου βρίσκονταν στην [[Ιταλία]] και είχαν ανακαταλάβει αρκετά εδάφη.
 
Τα πράγματα χειροτέρεψαν στην δίαιτα (συνέλευση) της [[Μπεζανσόν]], που συνεκάλεσε ο Φρειδερίκος το φθινόπωρο του 1157. Ο παπικός απεσταλμένος καρδινάλιος Ρολάντο Μπαντινέλλι διάβασε μήνυμα του πάπα, στο οποίο γινόταν λόγος για «beneficia» του πάπα προς τον αυτοκράτορα. <ref>''Monumenta Germaniae Historica'', Constitutiones et Acta, τ. Α΄, σ. 230 </ref>Ο αρχιγραμματέας του Φρειδερίκου [[Ραϊνάλδος του Ντάσσελ]] απέδωσε στα Γερμανικά το beneficia ως «τιμάριο» και όχι ως «ευεργετήματα», πράγμα που σήμαινε φεουδαλική εξάρτηση του αυτοκράτορα από τον πάπα, δηλαδή υποτέλεια. Οι παριστάμενοι διαμαρτυρήθηκαν αλλά ο Μπαντινέλλι επέμεινε ότι το αυτοκρατορικό αξίωμα του Φρειδερίκου δόθηκε από τον πάπα.<ref>Otto von Freising, ''Gesta Friderici'', III, κεφ.10 </ref> Οι απεσταλμένοι απελάθηκαν, οι σχέσεις διακόπηκαν, και μόνο το επόμενο έτος ο Αδριανός επανόρθωσε με επιστολή του.<ref>Η επιστολή εις ''Monumenta Germaniae Historica'', Constitutiones et Acta, τ. Α΄, σ. 235 επ.</ref>
Στο τέλος του 1158 ο Φρειδερίκος συγκάλεσε στη [[Ρονκάλια]] (Roncaglia) συνέλευση στην οποία συμμετείχαν εξέχοντες νομομαθείς του πανεπιστημίου της [[Μπολόνια]]. Αυτοί του ενίσχυσαν τις απόψεις του για το απεριόριστο της αυτοκρατορικής εξουσίας. Οι πόλεις έχασαν τα αυτοδιοικητικά τους δικαιώματα και κυβερνούνταν πλέον από αυτοκρατορικούς επιτρόπους. Σε πολλές πόλεις η δυσαρέσκεια ήταν έντονη.
 
Ο πάπας Αδριανός, που κατάλαβε ότι ερχόταν η σειρά του, ζήτησε από τον Φρειδερίκο να αναγνωρίσει την παπική εξουσία στα εδάφη της Αγίας Έδρας. Αυτός όμως απάντησε ότι ως Ρωμαίος αυτοκράτωρ έχει όλα τα δικαιώματα πάνω στην Ρώμη και τότε ο πάπας συγκρότησε μέτωπο εναντίον του που περιλάμβανε τους Νορμανδούς και το επαναστατημένο Μιλάνο. Αλλά το 1159 ο πάπας Αδριανός Δ΄ πέθανε.
 
Το Κολλέγιο των καρδιναλίων διασπάστηκε. Οι αντιαυτοκρατορικοί εξέλεξαν τον καρδινάλιο Μπαντινέλλι, τον παπικό εκπρόσωπο στην δίαιτα της Μπεζανσόν, ως Αλέξανδρο Γ΄. Οι οπαδοί του Φρειδερίκου εξέλεξαν τον Βίκτωρα Δ΄. Ο Φρειδερίκος, σε μιαν επίδειξη ουδετερότητος συγκάλεσε σύνοδο στην [[Παβία]], ως προστάτης της Ρωμαϊκής Εκκλησίας, για την επίλυση του θέματος αλλά ο Αλέξανδρος αρνήθηκε να παραστεί γιατί «ο πάπας δεν κρίνεται από κανένα». Η σύνοδος αναγνώρισε τον Βίκτωρα και αφόρισε τον Αλέξανδρο. Αυτός με την σειρά του αφόρισε τον Βίκτωρα καθώς και τον Φρειδερίκο, και αποδέσμευσε τους υπηκόους και υποτελείς του από τον όρκο πίστεως.
Το 1168 πέθανε ο αντίπαπας Πασχάλης Γ΄ και οι προσκείμενοι στον αυτοκράτορα καρδινάλιοι εξέλεξαν τον [[Αντιπάπας Κάλλιστος Γ΄|Κάλλιστο Γ΄]] τον οποίο ο Φρειδερίκος δεν αναγνώρισε σαφώς. Ήρθε μάλιστα σε διαπραγματεύσεις τόσο με τον πάπα Αλέξανδρο όσο και με τον Λουδοβίκο Ζ΄ της Γαλλίας και τον Μανουήλ Κομνηνό, χωρίς όμως άμεσα αποτελέσματα.
 
Το 1174 ο Φρειδερίκος εξεστράτευσε για πέμπτη φορά στην Ιταλία. Ο Ερρίκος ο Λέων και αρκετοί ηγεμόνες της Γερμανίας δεν συμμετείχαν. Η δυτική Λομβαρδία καταλήφθηκε εύκολα αλλά στην [[Αλεσσάντρια]] ο Φρειδερίκος προσέκρουσε στην αντίσταση της Lega Lombarda και δεν μπόρεσε να την καταλάβει. Επιχείρησε πάλι διαπραγματεύσεις αλλά η Lega αξίωσε να περιληφθούν στην συνθήκη ο Αλέξανδρος Γ΄ και η πόλη της Αλεσσάντρια, την οποία ο αυτοκράτορας, θεωρώντας την σύμβολο του εναντίον του αγώνα, ήθελε να κατεδαφίσει.
 
Οι διαπραγματεύσεις ναυάγησαν και ο Φρειδερίκος απευθύνθηκε στον Ερρίκο τον Λέοντα για βοήθεια. Κατά τους χρονογράφους της εποχής, τον παρακάλεσε γονυπετής. Ο Λέων ζήτησε υπέρογκα ανταλλάγματα, ο Φρειδερίκος αρνήθηκε και επήλθε διάσταση μεταξύ των δύο ανδρών η οποία οδήγησε τελικά σε ρήξη.
Με κάποιες ενισχύσεις που πήρε τελικά από την Γερμανία, ο Φρειδερίκος αποφάσισε να συνεχίσει τον αγώνα κατά του Μιλάνου αλλά στις 29 Μαΐου 1176 υπέστη δεινή ήττα στο [[Λενιάνο]] (Legnano, ΒΔ του Μιλάνου). Ο ίδιος θεωρούνταν νεκρός για πολλές μέρες. Τελικά κλείστηκε στα τείχη της πιστής του Παβίας.
 
Ξανάρχισε τις διαπραγματεύσεις, οι οποίες τώρα -παραδόξως- απέδωσαν καρπούς. Αναγνώρισε ως πάπα τον Αλέξανδρο -παρά τους όρκους του [[Βύρτσμπουργκ]]- και υποσχέθηκε την ικανοποίηση των εδαφικών του διεκδικήσεων. Ο πάπας από την πλευρά του ήρε τον αφορισμό, και αναγνώρισε τον Φρειδερίκο ως αυτοκράτορα και τον γιο του Ερρίκο ως βασιλιά της Γερμανίας.
 
Η συνθήκη υπογράφηκε στη [[Βενετία]] το 1177. Με την Lega Lombarda συνομολογήθηκε μόνο εξαετής ανακωχή και με τους Νορμανδούς δεκαπενταετής. Πάπας και αυτοκράτορας συναντήθηκαν στην πλατεία του Αγίου Μάρκου για την τελετουργική επικύρωση της συνθήκης. Και πάλι ο Φρειδερίκος εκτέλεσε χρέη ιπποκόμου του πάπα, βοηθώντας τον να ιππεύσει και οδηγώντας το άλογό του.
Το 1177 οι Σάξωνες φεουδάρχες εγκάλεσαν τον Ερρίκο ενώπιον της αυτοκρατορικής συνέλευσης. Ο Φρειδερίκος διέταξε τον εξάδελφό του δούκα να εμφανιστεί στο βασιλικό δικαστήριο της Βορμς, αλλά ο Ερρίκος δεν υπάκουσε. Η δίκη του κράτησε τρία χρόνια (1178-1181) και καταδικάστηκε ερήμην για προσβολή της αυτοκρατορικής εξουσίας σε έκπτωση από το δουκικό αξίωμα και τριετή εξορία. Το 1182 έφυγε στον πεθερό του Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας.
 
Η εκδίωξη του Ερρίκου είχε σαν συνέπεια την ανακοπή της γερμανικής επέκτασης προς την σλαυϊκή ανατολική Ευρώπη. Μια άλλη σοβαρή συνέπεια της ανατροπής του Ερρίκου ήταν ότι, ενώ φαινομενικά ενισχύθηκε η αυτοκρατορική εξουσία, τελικά ωφελημένοι ήταν οι μικροί Γερμανοί φεουδάρχες, οι οποίοι απέβησαν λίγο ή πολύ ανεξάρτητοι μέχρι το 1792 ή το 1806 ή ακόμη (υπό κάποιες διαφορετικές συνθήκες) μέχρι το 1918.
 
 
Ο Φρειδερίκος γιόρτασε τις επιτυχίες του αυτές στο Μάιντς, όταν χρίστηκαν ιππότες οι δύο μεγαλύτεροι γιοι του (1184). Στους αγώνες που έγιναν, οι χρονογράφοι αναφέρουν ότι έλαβαν μέρος 50.000 έως 70.000 ιππότες, αριθμός απίστευτος βέβαια. Τους αγώνες αυτούς ύμνησαν επικοί ποιητές και αυλικοί ραψωδοί, οι οποίοι συνέκριναν τον Φρειδερίκο με τον Αλέξανδρο και τον Καίσαρα. Ήταν το απόγειο του Φρειδερίκου και του γερμανικού Μεσαίωνα.
 
Αλλά τα προβλήματα δεν έλειπαν. Ο Φρειδερίκος ζήτησε από τον διάδοχο του πάπα Αλέξανδρου Λούκιο Γ΄ να στέψει αυτοκράτορα και τον γιο του Ερρίκο. Ο Λούκιος αρνήθηκε λέγοντας ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν δύο αυτοκράτορες, στην πραγματικότητα όμως ήταν μια υπεκφυγή. Ο φόβος ήταν μήπως το αυτοκρατορικό στέμμα καταστεί κληρονομικό. Ο Φρειδερίκος τότε κατέβηκε για έκτη και τελευταία φορά στην Ιταλία. Συναντήθηκε στην Βερόνα με τον Λούκιο αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Και τότε (1186) ο Φρειδερίκος πάντρεψε τον γιο του Ερρίκο με την Κωνσταντία, κόρη του βασιλιά της Σικελίας Ρογήρου Β΄. Ο πάπας θα βρισκόταν περικυκλωμένος από την αυτοκρατορία αν το στέμμα της Σικελίας περιερχόταν στους Χοενστάουφεν (πράγμα που έγινε σε οκτώ χρόνια).
 
Ο Λούκιος συμμάχησε τότε με τους αντιπάλους του Φρειδερίκου στην Γερμανία κι αναγκάστηκε αυτός να επιστρέψει για ν’ αντιμετωπίσει την νέα απειλή. Αλλά τότε η προσοχή της Χριστιανοσύνης στράφηκε αλλού.
 
==Η Τρίτη Σταυροφορία και θάνατος του Φρειδερίκου==
Το 1187 ο σουλτάνος της Αιγύπτου Σαλαντίν ανακατέλαβε για τους Μουσουλμάνους, μετά από 88 χρόνια, την Ιερουσαλήμ. Ο χριστιανικός κόσμος συνταράχθηκε κι αποφασίστηκε η [[Γ΄ Σταυροφορία|Τρίτη Σταυροφορία]]. Ο Φρειδερίκος, παρά τα εβδομήντα του χρόνια, φόρεσε τον σταυρό στην αυτοκρατορική συνέλευση του Μάιντς και τέθηκε επί κεφαλής. Συμμετείχαν στην σταυροφορία οι βασιλείς [[Φίλιππος Αύγουστος Β΄ της Γαλλίας|Φίλιππος Β΄ Αύγουστος]] της Γαλλίας και [[Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος]] της Αγγλίας.
Ο Φρειδερίκος προετοίμασε προσεκτικά την εκστρατεία του, αποκλείοντας ιερωμένους και άτακτο όχλο που δυσχέραιναν τις κινήσεις του στρατού. Ξεκίνησε το 1189 και στο Βυζάντιο έγινε δεκτός με πολλήν επιφυλακτικότητα. Επήλθε τελικά συμφωνία και ο Φρειδερίκος προχώρησε στην Μικρά Ασία. Αλλά στις 10 Ιουνίου του 1190 ο Φρειδερίκος πνίγηκε στον μικρό ποταμό Σάλεφ (Καλύκαδνο) της Κιλικίας. Το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του επέστρεψε στην Γερμανία, ενώ ένα τμήμα του ενώθηκε με τους Γάλλους και τους Άγγλους κατά το υπόλοιπο διάστημα της σταυροφορίας, η οποία τελικά απέτυχε.
 
4.778

επεξεργασίες