Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Χανς Άισλερ»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Humboldt. Αυτές οι προοπτικές, έπεισαν τον Άισλερ για να αποφασίσει την οριστική μετεγκατάστασή του στο [[Βερολίνο]]. Ωστόσο, ο Χανς και η Λου κράτησαν μέχρι το θάνατό τους την αυστριακή υπηκοότητα.
===Στην Ανατολική Γερμανία===
Ο πρώτος άνθρωπος που συνάντησε ο Άισλερ, κατά την άφιξή του στις 22 Ιουνίου, 1949 στηνστη [[Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας|ΛΔΓ]], ήταν ο πολιτικός και ποιητής Γ. Μπέχερ (Johannes R. Becher), ο οποίος αμέσως μετά, υπήρξε ο πρώτος Υπουργός Πολιτισμού του νεοσύστατου -όχι ακόμη επισήμως- κράτους. Χάρη σ 'αυτόν, πολλοί πολιτικοί πρόσφυγες είχαν γενναιόδωρη υποστήριξη για ένα νέο ξεκίνημα, με τη μορφή κατοικιών και την έκδοση απαραίτητων εγγράφων. Η ΛΔΓ ήθελε και χρειαζόταν αυτή την πολιτική για τους εξόριστους. Στην αρχή ο Άισλερ δεν είχε εργασία, λόγω των πολιτικών εξελίξεων. Δύο μήνες μετά, έγινε η επίσημη διαίρεση της Γερμανίας και στις 7 Οκτωβρίου 1949, ιδρύθηκε η ΛαϊκήΛαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας.
 
Στα τέλη Οκτωβρίου, ο Μπέχερ, προσκάλεσε τον Άισλερ στην [[Βαρσοβία]], σε μια γιορτή για τον Γκαίτε. Του έδωσε ένα ποίημα γραμμένο από αυτόν, με το αίτημα να συνθέσει μια μελωδία. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας οδήγησαν μαζί στην Żelazowa Wola, γενέτειρα του [[Φρεντερίκ Σοπέν|Σοπέν]], όπου ο Άισλερ συνέθεσε τη μελωδία. Αυτή ήταν η γέννηση του ''[[Auferstanden aus Ruinen]]'', του εθνικού ύμνοςύμνου της ΛΔΓ, αρχικά a cappella και, αργότερα, για μικτή χορωδία και ορχήστρα. Η πρεμιέρα ήταν για την 32η επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης στις 7 Νοεμβρίου 1949 στην Κρατική Γερμανική Όπερα (Deutsche Staatsoper). Τον Φεβρουάριο του 1950, ανακηρύχθηκε επίσημα από τοτη ΛαϊκόΛαϊκή ΚόμμαΒουλή ([[Volkskammer]]) ως επίσημος ύμνος του κράτους. Ο Αισλερ τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο, στις 7 Οκτωβρίου 1950.
 
Το νεοσύστατο κράτος δεν ζητούσε, πλέον, μαχητικά εμβατήρια, αλλά τραγούδια που πρέπει να συνοδεύουν την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στη νέα κατάσταση. Χαρούμενα ήχοι, μακριά από το τέλμα των παλιών τραγουδιών-εμβατηρίων. Ο Άισλερ είχε επεξεργασθεί συμφωνικές εκδόσεις των δύο πιο διάσημων τραγουδιών του, το ''Τραγούδι της Αλληλεγγύης'' (''Solidaritätslied'') και το τραγούδι ''Ενωμένοι Μπροστά'' (''Einheitsfrontlied''), σε ποίηση Μπρεχτ. Μαζί με το ''Τραγούδι της Γαλάζιας Σημαίας'' (''Lied von der blauen Fahne'') και, στη συνέχεια, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα δεκατέσσερα ακόμη τραγούδια, δημιουργήθηκε ο κύκλος ''Νέα Γερμανικά Λαϊκά Τραγούδια'' (''Neue deutsche Volkslieder''), καθώς και τέσσερις άλλοι, το φθινόπωρο του 1950. Είναι πλέον, σαφής η αλλαγή στο μουσικό ύφος του Άισλερ, ο οποίος έπρεπε να προσαρμοστεί στις νέες κοινωνικές συνθήκες.
 
{{Authority control}}
{{Ενσωμάτωση κειμένου|de|Hanns Eisler}}
 
{{DEFAULTSORT:Αισλερ Χανς}}
8.897

επεξεργασίες