Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Μιχαήλ Ζ΄ Δούκας»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
Ο '''Μιχαήλ Ζ΄ Δούκας''', γνωστός και ως ο '''Παραπινάκης'παραπινάκης'' (περ. [[1050]] – [[1090]]), ήταναπό τη [[Βυζαντινή Αυτοκρατορία|αυτοκράτωρΔυναστεία των ΡωμαίωνΔουκών]], ήταν συμβασιλιάς το [[1067]] (για λίγους μήνες) και [[Βυζαντινή Αυτοκρατορία|Αυτοκράτορας των Ρωμαίων]] από το [[1071]] μέχρι το [[1078]].
 
{{Infobox Royalty
 
==Η ενθρόνιση==
Ήταν πρωτότοκος γιος του αυτοκράτορα [[Κωνσταντίνος Ι΄|Κωνσταντίνου Ι΄ Δούκα]] Αυτοκράτορα των Ρωμαίων ([[1059]]-[[1067]]) και της Ευδοκίας Μακρεμβολίτου. Νήπιο σχεδόν εστέφθηστέφθηκε συμβασιλέας από τον πατέρα του και μερικούς μήνες μετά, δεκαετής περίπου τον διαδέχθηκε, όταν εκείνος πέθανεαπεβίωσε τοτον Μάιο του [[1067]]. ΜετάΗ απόΕυδοκία λίγουςμετά μήνεςαπό η μητέρα τουλίγο παντρεύτηκε το στρατηγό [[Ρωμανός Δ΄|Ρωμανό Δ΄ Διογένη]], οπότε τον Ιανουάριο του [[1068]] του παρέδωσε τη βασιλική αρχή στον νέο της σύζυγο.
 
Το φθινόπωρο του [[1071]], όταν έγινε γνωστό ότι οι Τούρκοι αιχμαλώτισαν τον Αυτοκράτορα Ρωμανό Δ΄, οι φίλοι του Δούκα -πρωτοστατούντος του Καίσαρα [[Ιωάννης Δούκας (καίσαρ)|Ιωάννη Δούκα]]- αναγόρευσαν αυτοκράτορα τον Μιχαήλ Ζ΄ και εξόρισαν την Ευδοκία στο [[μοναστήρι της Πιπερούς]], που η ίδια είχε ιδρύσει στην [[Προποντίδα]],· όπουεκεί δια της βίας εκάρη μοναχή. Στο μεταξύ ο Ρωμανός Δ΄, ελευθερωθείςπου είχε ελευθερωθεί από τον [[σουλτάνος|Σουλτάνο]] [[Άλπ Αρσλάν]], ερχόταν ναεπέστρεφε διεκδικήσειστην το θρόνοΚωνσταντινούπολη. Τότε ο Μιχαήλ Ζ΄, θορυβηθείςπου θορυβήθηκε, εξαπέστειλε στρατεύματα, τα οποία συνέλαβαν τον Ρωμανό Δ΄ και τον τύφλωσαν.
 
==Πρώτες αποφάσεις==
Ο Μιχαήλ Ζ΄, αναλαμβάνοντας την Αρχή, προσέλαβε ως [[Λογοθέτης|λογοθέτη των δρόμων]] τον [[ευνούχος|ευνούχο]] Νικηφόρο (''Νικηφορίτζη''), ο οποίος απομάκρυνε από τα ανάκτορα όλους τους συγγενείς και φίλους του αυτοκράτοραΑυτοκράτορα. Είχε καταστεί δε πανίσχυρος κυβερνήτης με αδικίες και καταχρήσεις. Έφθασε δε να πουλά το σίτο στο λαό αντί ενός μεδίμνου και τούτο ελλιπή «παρά πινακίω», εξ ου και το προσωνύμιο «ο Παραπινάκης».
 
==Σημαντικά προβλήματα στη θητεία του==
Στη σιτοδεία και τον λιμό που ενέσκηψαν, ήρθε να προστεθεί και η επιδρομή των Τούρκων, που θεώρησαν άκυρες τις συνομολογηθείσες συμφωνίες με τον Ρωμανό Δ΄ και, εισβάλλονταςαφού εισέβαλλαν στη [[Μικρά Ασία]], κατέλαβαν τις εκεί περιοχές. Τον ίδιο καιρό συνέβη και η ανταρσία του Φράγκου Ουρσελίου, η επανάσταση της [[Βουλγαρία]]ς, η επιδρομή των Χρωβατών ([[Κροάτες|Κροατών]]) στην [[Ιλλυρία]] και των [[Νορμανδοί|Νορμανδών]] στην [[κάτω Ιταλία]], οι οποίοι στη συνέχεια στράφηκαν στα [[Αλβανία|αλβανικάΑλβανικά]] παράλια. Εναντίον αυτών εστάλη ο στρατηγός [[Δαμιανός Δαλασσηνός]], ο οποίος ηττήθηκε κατά κράτος από τους Βουλγάρους και τους συμμάχους τους [[Σέρβοι|Σέρβους]]. Αποσταλείς στη συνέχεια ο στρατηγός [[Νικηφόρος Βρυέννιος]], κατόρθωσε να ειρηνεύσει τις χώρες εκείνες και να καθυποτάξει τους Βουλγάρους και να εκδιώξει τους Χρωβάτες, τους Σέρβους και τους Νορμανδούς, ειρηνεύοντας τις περιοχές εκείνες. Νέες όμως θύελλες εξερράγησαν.
 
Ο στρατηγός Νέστωρ στη Δρίστρια (σημερ. [[Σιλίστρια]]) της Βουλγαρίας, δυσαρεστηθείς για την αργοπορία της μισθοδοσίας του και του στρατού του, απαίτησε τη καθαίρεση του Νικηφορίτζη. ΑρνούμενοςΌταν ο Μιχαήλ Ζ΄ αρνήθηκε, ο Νέστωρ στασίασε, προσλαμβάνοντας για συμμάχους του τους [[Πατσινάκες]] ή ΠατσενέγκεςΠετσενέγκες και φθάνονταςέφθασε στα προάστια της [[Κωνσταντινούπολη]]ς, όπου οι κάτοικοι πέθαιναν σωρηδόν από τον λοιμό, μένοντας άταφοι.
 
==Εγκατάλειψη του θρόνου==
Μπροστά σ'σε αυτές τις συμφορές ο Μιχαήλ Ζ΄ παρέμεινε ανάλγητος και προχώρησε στην καθαίρεση του δαφνοστεφή στρατηγού Νικηφόρου Βρυέννιου και του στρατηγού Βασιλάκιου. Τότε ο Βρυέννιος στασίασε και αναγορεύθηκε «αυτοκράτορας πασών των επαρχιών από Δυρραχίου μέχρι Αδριανουπόλεως» και αυτής της Κωνσταντινουπόλεως. ΤότεΕπίσης στασίασε και ο στρατηγός [[Νικηφόρος Βοτανειάτης]] από τη [[Μικρά Ασία]], που έφθασε στη [[Χαλκηδόνα]] και στη [[Ουσκουντάρ|Χρυσόπολη]] κυριεύοντας τα στενά του [[Βόσπορος|Βοσπόρου]]. Τότε εξερράγη λαϊκή εξέγερση: πρόκριτοι και λαός πήραν τα όπλα την [[Κυριακή του Λαζάρου]] [[1078]], επιτέθηκαν στη φρουράΦρουρά των ανακτόρων και τελικά, αιχμαλώτισαν τον Μιχαήλ Ζ΄ και τελικά εξανάγκασαν αυτόν και την αυτοκράτειρα Μαρία να καρούν μοναχοί. Τη μεθεπομένη εισήλθε στη πόλη επευφημούμενος ο νέος αυτοκράτοραςΑυτοκράτορας [[Νικηφόρος Γ΄ Βοτανειάτης]].
 
Μετά από κάποιο χρόνο ο Μιχαήλ Ζ΄ προεχειρίσθη μητροπολίτης Εφέσου, αλλά μεταμεληθείς επέστρεψε στη [[μονή Στουδίου]], κατ' άλλους στη [[Μονή του Μανουήλ]] (1071 -1078), όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατό του. Ο Μιχαήλ Ζ΄ από το γάμο του με τη Μαρία απέκτησε ένα γιο, τον πορφυρογέννητο Κωνσταντίνο, τον οποίο σε μικρή ηλικία μνήστευσε με την κόρη του Νορμανδού ηγεμόνα της Κάτω Ιταλίας, [[Ροβέρτος Γυισκάρδος|Ροβέρτου Γισκάρδου]], αλλά μετά ο αρραβώνας λύθηκε. Ο [[Αλέξιος Α΄ Κομνηνός]], ανεβαίνοντας στο θρόνο το [[1081]], μνήστευσε αυτόντον Κωνσταντίνο με τη κόρη του, [[Άννα Κομνηνή]]. Από αυτό λαμβάνοντας αφορμή ο [[Ροβέρτος Γισκάρδος]] επιχείρησε το [[1081]] την κατά τουτης [[Βυζαντινή αυτοκρατορία|ΒυζαντίουΡωμανίας]] μεγάλη εκστρατεία των Νορμανδών.
 
==Οικογένεια==
Ο Μιχαήλ Ζ΄ νυμφεύθηκενυμφεύτηκε τη [[Μαρία της Αλανίας|Μάρθα (Μαρία) των Βαγρατιδών]], κόρη του [[Βαγράτ Δ΄ ηγεμόνα της Γεωργίας]]. Επειδή η μητέρα της ΒorenaΜπορένα της Αλανίας, ήταν αδελφή του DurgulelΝτουργκουλέλ ηγεμόνα των Αλανών, οι πηγές την αναφέρουν ως "Μαρία η Αλανή". Είχε τέκνο:
* [[Κωνσταντίνος Δούκας (γιος Μιχαήλ Ζ΄)|Κωνσταντίνος]] (1074-1095) ο ''πορφυρογέννητος'' 1074-π. 1095.
 
==Νομίσματα==
71.879

επεξεργασίες