Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Δουκάτο της Πάρμα»

μ
Αναστροφή της επεξεργασίας από τον 37.6.238.55 (συνεισφ.), επιστροφή στην τελευταία εκδοχή υπό Atlantia
μ (Αναστροφή της επεξεργασίας από τον 37.6.238.55 (συνεισφ.), επιστροφή στην τελευταία εκδοχή υπό Atlantia)
Ετικέτα: Επαναφορά
}}
[[File:Italy 1796 AD-el.png|right|180px|thumb|Η θέση του Δουκάτου Πάρμα - Πλακεντίας (καφέ) περί το τέλος του 18ου αιώνα στην Ιταλία]]
[[Αρχείο:Palazzo ducale.jpg|thumb|340px|-right|Το Ανάκτορο των Δουκών της Πάρμα σήμερα]]
Το '''Δουκάτο της Πάρμα''' ήταν ιταλικό [[δουκάτο]], με δικό του νόμισμα, που δημιουργήθηκε αρχικά το [[1545]] στη δυτική βόρεια [[Ιταλία]], με απόσπαση εδαφικού τμήματος του Δουκάτου του Μιλάνου που αποτελούσε φέουδο του [[Πάπας Παύλος Γ΄|Πάπα Παύλου του Γ΄]] προκειμένου αυτός να το κληροδοτήσει στο γιο του Πέτρο Λουίτζι Φαρνέζε που ήταν και ο πρώτος δούκας αυτού. Κύρια πόλη του δουκάτου ήταν η [[Πάρμα]] εκ της οποίας έλαβε και το όνομα.
Το Δουκάτο της Πάρμα συνόρευε ανατολικά με τις Παπικές κτήσεις, νότια με το Δουκάτο της [[Μόντενα]], δυτικά με τη Δημοκρατία της Γένουας, και ΒΔ. με το Βασίλειο της Σαρδηνίας με φυσικό όριο τον ποταμό [[Πάδος|Πάδο]]. Ένδεκα χρόνια από της ίδρυσής του, το [[1556]], επί Δούκα Οτάριο Φαρνέζε στο δουκάτο περιήλθε και η πόλη [[Πλακεντία]], (σημερινή Πιατσέντζα), όπου και έλαβε το νέο όνομα '''Δουκάτο Πάρμα και Πλακεντίας'''.<br />
Το [[1796]] ο [[Μέγας Ναπολέων]] κατέλαβε το Δουκάτο αυτό όπου και το περιέλαβε στις κτήσεις του, παραμένοντας όμως ο Δούκας αυτού [[Φερδινάνδος της Πάρμας|Φερδινάνδος]], με μια ιδιαίτερη σχέση αυτονομίας μέχρι το 1801 που συνάφθηκε η συνθήκη του Αραντζού όπου και φέρεται να περιελήφθη όχι όμως επίσημα στη [[Γαλλία]], σε αντάλλαγμα με την [[Τοσκάνη]]. Τελικά η επίσημη προσάρτησή του στη Γαλλία φέρεται να έγινε το [[1808]].
 
Το 1814 το [[Συνέδριο της Βιέννης]] παραχώρησε το Δουκάτο στη σύζυγο του Ναπολέοντα Μαρία Λουΐζα που διατήρησε μέχρι το θάνατό της το [[1847]] όπου και επανήλθε στους Βουρβόνους μέχρι το 1859 όπου η Λουίζα του Μπουρμόν Μπερύ αντιβασίλισσα του γιου της [[Ροβέρτος Α' της Πάρμας|Ροβέρτου]] στις [[9 Ιουνίου]] του [[1859]] μεταβίβασε την εξουσία σε προσωρινή (επαναστατική) κυβέρνηση του Πεδεμοντίου όπου έτσι άνοιξε ο δρόμος για την συνένωση με το Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης και το Δουκάτο της Μόντενας, τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους αποτελώντας τις λεγόμενες Ενωμένες Επαρχίες της Κεντρικής Ιταλίας.
Τρεις μήνες αργότερα τον Μάρτιο του [[1860]] αυτές προσαρτήθηκαν στο Βασίλειο της Σαρδηνίας και το τελευταίο ένα χρόνο μετά το [[1861]] αποτέλεσε τμήμα στο ενιαίο πλέον Βασίλειο της Ιταλίας.