Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ριχάρδος της Υόρκης»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
Ο Ριχάρδος καταγόταν και από τους δυο του γονείς από τον [[Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας|Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας]], ο πατέρας του ήταν γιος του μικρότερου γιου του Εδουάρδου Γ΄ [[Εδμόνδος του Λάνκλεϋ|Εδμόνδου του Λάνκλεϋ]] κάτι που τον έφερε στις ψηλότερες θέσεις της αριστοκρατίας. Η μητέρα του Άννα Μόρτιμερ ήταν δισέγγονη του [[Λάιονελ της Αμβέρσας]] δεύτερου γιου του Εδουάρδου Γ΄. Ο αδελφός της Άννας Εδμόνδος, 5ος κόμης του Μαρς πέθανε άτεκνος και τα κληρονομικά του δικαιώματα πέρασαν στον [[Οίκος της Υόρκης|Οίκο της Υόρκης]] που απέκτησε υψηλότερα δικαιώματα από τον [[Οίκος του Λάνκαστερ|Οίκο του Λάνκαστερ]] ο οποίος καταγόταν από τον [[Ιωάννης της Γάνδης|Ιωάννη της Γάνδης]] τρίτο γιο του Εδουάρδου Γ΄.<ref>Dockray 2016</ref>
 
==Πολεμικές επιχειρήσεις==
==Ισχυρός δούκας με απαιτήσεις που δεν ικανοποιήθηκαν==
 
===Ισχυρός δούκας με απαιτήσεις που δεν ικανοποιήθηκαν===
 
Η μητέρα του πέθανε στην γέννα και ο πατέρας του σκοτώθηκε σε εξέγερση κατά του [[Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας|Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας]] τον Αύγουστο του 1415, οι τίτλοι και τα εδάφη του κατασχέθηκαν και ο τετράχρονος Ριχάρδος δεν κληρονόμησε τίποτα.<ref>Harriss 2004.</ref> Ο θείος του από την πλευρά του πατέρα του [[Εδουάρδος του Νόργουιτς]] σκοτώθηκε στην ''μάχη του Αζινκούρ'' (25 Οκτωβρίου 1415) άτεκνος και ο Ριχάρδος ήταν ο πλησιέστερος αρσενικός του διάδοχος.
Πρώτη σοβαρή αναφορά γύρω από το πρόσωπο του γίνεται με την εκστρατεία στην [[Γαλλία]] τον Μάιο του 1436 όπου είχαν χαθεί οι περισσότερες κατακτήσεις του Ερρίκου Ε΄ και το Αγγλικό βασίλειο αναζητούσε νέες κατακτήσεις στην Γαλλία για να εξασφαλιστεί. Η Αγγλία είχε πλεονέκτημα λόγω της διαμάχης του Γαλλικού στέμματος με την [[Βουργουνδία]] συμμάχησε μαζί της αλλά με την ''Συνθήκη του Αρράς'' (1435) η Βουργουνδία έπαυσε να υποστηρίζει την αναγνώριση των Αγγλικών δικαιωμάτων στον Γαλλικό θρόνο.
 
===Οι πρώτοι ρόλοι στις δημόσιες υποθέσεις===
 
Ο Οίκος της Υόρκης την ανάγκη να επιλέξει έναν σταθερό τόπο κατοικίας, ο ίδιος και η σύζυγος του πέρασαν τον περισσότερο χρόνο τους στα αναρίθμητα αρχοντικά τους σε ολόκληρη την Αγγλία με πιο διάσημο το ''κάστρο του Φοθερινγκώ'' στο Νορθχαμπτονσάιρ.<ref>Laynesmith 2017, p. 31.</ref> Το ''κάστρο του Φοθερινγκώ'' έγινε ο αγαπημένος τόπος κατοικίας του βασιλιά και εκεί γεννήθηκε το μεγαλύτερο παιδί του Άννα (1439), στο Λονδίνο χρησιμοποιούσε σαν κατοικία το ''κάστρο του Μπάιναρντ''.<ref>Laynesmith 2017, p. 32.</ref> Τα κύρια προβλήματα που επικρατούσαν στην Αγγλία ήταν η κηδεμονία του ανήλικου Ερρίκου και η συνέχεια του [[Εκατονταετής Πόλεμος|Εκατονταετούς Πολέμου]]. Την αντιβασιλεία ασκούσαν δυο ισχυροί άντρες που βρέθηκαν πολλές φορές σε σύγκρουση μεταξύ τους : ο θείος του βασιλιά [[Χάμφρεϊ, δούκας του Γκλόστερ]] και ο ηλικιωμένος καρδινάλιος [[Ερρίκος Μπωφόρ]]. Οι γνώμες σχετικά με την συνέχεια του πολέμου με την Γαλλία ή την ειρήνη ήταν μοιρασμένες, ο Ριχάρδος δεν συμμετείχε τον πρώτο καιρό σε αυτές τις διαμάχες.<ref>Watts 2004.</ref> Την άνοιξη του 1434 συγκλήθηκε το βασιλικό συμβούλιο αμέσως μετά με το ερώτημα σχετικά με έναν νέο Γαλλικό πόλεμο.<ref>Laynesmith 2017, p. 32.</ref> Ο αντιβασιλιάς και θείος του βασιλιά [[Ιωάννης του Λάνκαστερ]] πέθανε αμέσως μετά (1435) αφήνοντας μεγάλο χάος στην αντιβασιλεία, ο δούκας της Υόρκης το εκμεταλλεύτηκε για να γίνει αρχηγός του πολέμου με την Γαλλία, παρέμεινε εκεί το 1436 - 1437 και το 1441 - 1445.
Πέρα από τις δραστηριότητες αυτές ο Ριχάρδος φαίνεται ότι κρατούσε χαμηλούς τόνους μέχρι την οριστική του επιστροφή από την Γαλλία (1445).<ref>Watts 2004.</ref> Ο Ερρίκος ΣΤ΄ δεν φαινόταν σε καμιά περίπτωση πρόθυμος να χρησιμοποιήσει τον Ριχάρδο στην αντιβασιλεία, παρέμεινε εκτός του βασιλικού συμβουλίου μέχρι τον Νοέμβριο του 1437.<ref>Wolffe 2001, p. 153.</ref> Ο δούκας του Γκλόστερ είχε πάντα ακραίες απόψεις υπέρ του πολέμου με την Γαλλία σε βαθμό γραφικότητας αλλά ο δούκας της Υόρκης εξακολουθούσε να έχει ουδέτερη στάση.<ref>Watts 2004.</ref> Σε κάποια στιγμή φάνηκε ότι ο Ριχάρδος έγινε οπαδός του πολέμου τότε έγινε σύμμαχος του Γκλόστερ που παραπονέθηκε στον νεαρό ανιψιό του επειδή τον είχε αποκλείσει από το βασιλικό συμβούλιο (1440).<ref>Roskell 1965, p. 221.</ref> Την πρώτη δεκαετία μετά την ενηλικίωση του δέχτηκε κάποια δώρα από το στέμμα, στάλθηκε στην [[Ουαλία]] για να ενισχύσει την άμυνα της περιοχής (1437 - 1438) και έγινε στις 22 Απριλίου 1433 μέλος του [[Τάγμα της Περικνημίδας|Τάγματος της Περικνημίδας.]] <ref>Cokayne 1959, p. 906.</ref><ref>Watts 2004.</ref> Οι βασιλικές επιστολές που βρέθηκαν στις 18 Ιανουαρίου 1440 δείχνουν ότι του είχε ανατεθεί η κομητεία του Γουόρικ.<ref>Gairdner 1896, p. 177.</ref> Πέρασε πολύ χρόνο με περιοδείες στις κομητείες του, o μεγαλύτερος γιος του Ερρίκος γεννήθηκε στο Χάτφιλντ (1441) αλλά πέθανε αμέσως μετά, μέχρι το 1445 οι Γαλλικές δραστηριότητες δεν υπήρχαν στα ενδιαφέροντα του.
 
===Διοικητής των Αγγλικών δυνάμεων στην Γαλλία===
 
Οι Αγγλικές κατακτήσεις στην Γαλλία δεν διατηρήθηκαν μετά τον θάνατο του Ερρίκου Ε΄, έπρεπε να δεχτούν μια προσωρινή υποταγή στην Γαλλία ή να κλείσουν ειρήνη. Την περίοδο που ο Ερρίκος ΣΤ΄ ήταν ανήλικος το βασιλικό συμβούλιο εκμεταλλεύτηκε τις Γαλλικές αδυναμίες και την συμμαχία με την [[Βουργουνδία]] για να πιέσουν την Γαλλία αλλά με την ''Συνθήκη του Άρρας'' η Βουργουνδία δεν αναγνώρισε τα δικαιώματα του Άγγλου βασιλιά στον Γαλλικό θρόνο. Ο θάνατος του Ιωάννη του Λάνκαστερ στέρησε από τους Άγγλους το ισχυρότερο προτέρημα τους, ο δούκας της Υόρκης με την ουδέτερη στάση του και τους δεσμούς του με τον Ερρίκο Μπωφόρ έγινε το πιο αποδεκτό πρόσωπο από όλες τις πλευρές.<ref>Laynesmith 2017, p. 33.</ref> Σε λίγους μήνες μετά τον θάνατο του Ιωάννη του Λάνκαστερ, στις 8 Μαΐου 1436 ο δούκας της Υόρκης διορίστηκε αρχηγός των Αγγλικών δυνάμεων στην Γαλλία, θα παραμείνει ένα χρόνο μέχρι να λήξει η περίοδος αντιβασιλείας του Ερρίκου ΣΤ΄ (1437).
Έγινε αποδεκτός από όλες τις πλευρές λόγω της μετριοπαθούς του συμπεριφοράς και της ουδετερότητας του, οι ίδιες πλευρές θα συντελέσουν και στον δεύτερο διορισμό του από τις 2 Ιουλίου 1440 μέχρι τις 29 Σεπτεμβρίου 1445.<ref>Wolffe 2001, p. 153.</ref> Τα καθήκοντα του Ριχάρδου στράφηκαν στην γενική διοίκηση των Άγγλων στρατηγών στην Γαλλία, ο ρόλος του ήταν περισσότερο διπλωματικός και πολιτικός παρά στρατιωτικός, σπάνια βρέθηκε ο ίδιος στο πεδίο της μάχης. Ο στόχος του ήταν βασικά να ενισχύσει την Αγγλική παρουσία σε Γαλλικό έδαφος και να ενισχύσει την ταχύτατη παρακμή που είχε ακολουθήσει τα τελευταία χρόνια.<ref>Watts 2004.</ref> Οι παραμεθόριες περιοχές άλλαζαν συνεχώς χέρια αλλά ο δούκας της Υόρκης είχε πάντα την διοίκηση όλων των Αγγλικών επαφών στην Γαλλία, η δημοφιλία του αυξήθηκε σημαντικά επειδή διατήρησε ανέπαφη την [[Νορμανδία]] από τις Γαλλικές επιθέσεις.<ref>Richardson IV 2011, p. 404.</ref> Η έλλειψη οικονομικής ενίσχυσης από το Αγγλικό στέμμα τον έφεραν σε πολύ δύσκολη κατάσταση, η Αγγλική οικονομία είχε καταρρεύσει ολοκληρωτικά από τους μακροχρόνιους πολέμους, αυτό θα φέρει συγκρούσεις τα επόμενα χρόνια ανάμεσα στους ευγενείς μέχρι τον [[Πόλεμος των Ρόδων|Πόλεμο των Ρόδων]].
 
===Γαλλία (1436 - 1437)===
 
Ο διορισμός του δούκα της Υόρκης έγινε με στόχο να διατηρήσει τις Αγγλικές κτήσεις στην Γαλλία από τον θάνατο του Ιωάννη του Λάνκαστερ μέχρι την ενηλικίωση του νέου βασιλιά. Το Αγγλικό συμβούλιο στάθηκε απρόθυμο να του δώσει τόσες εξουσίες όσες είχε ο Ιωάννης, οι διαφωνίες καθυστέρησαν την αναχώρηση του αλλά στο τέλος οι δυνάμεις του ήταν αρκετά περιορισμένες.<ref>Barker 2012, pp. 248–249.</ref> Ο Ριχάρδος της Υόρκης σε αντίθεση με τον προκάτοχο του Ιωάννη του Λάνκαστερ που είχε τον τίτλο του ''"αντιβασιλιά"'' ο ίδιος είχε τους τίτλους του ''"υπολοχαγού"'' και του ''"κυβερνήτη"''.<ref>Griffiths 2005, p. 455.</ref>
Οι Αγγλικές επιτυχίες συνεχίστηκαν τον βαρύ χειμώνα του 1436 - 1437, ο δούκας της Υόρκης συγκάλεσε πολεμικό συμβούλιο και αποφάσισε να ανακαταλάβει την Ποντουάζ που είχε χαθεί στις 20 Φεβρουαρίου 1436 μια στρατηγική θέση ανάμεσα στην Ρουέν και στο Παρίσι. Κατέλαβε την Ποντουάζ με μια αιφνίδια επίθεση, τον υπόλοιπο χειμώνα κατάφερε να επεκτείνει τις Αγγλικές περιοχές σημαντικά, έφτασε μέχρι την Πικαρδία, οι επιτυχίες έγιναν μεγαλύτερες τους επόμενους μήνες.<ref>Pollard 2005, pp. 45–49.</ref> Το βασιλικό συμβούλιο της Αγγλίας ενθουσιασμένο με τις επιτυχίες του Ριχάρδου αποφάσισε να παρατείνει την παραμονή του στην Γαλλία.<ref>Laynesmith 2017, p. 33.</ref> Δυσαρεστήθηκε έντονα με τους όρους διαβίωσης του και ζήτησε περισσότερα χρήματα για να μπορέσει να διοικήσει επιτυχώς τον στρατό του.<ref>Rowse 1998, p. 111.</ref> Η θητεία του επεκτάθηκε περισσότερο από 12 μήνες και δεν επέστρεψε στην Αγγλία παρά μόνο τον Νοέμβριο του 1437. Η αντιβασιλεία του Ερρίκου ΣΤ΄ έληξε την ίδια περίοδο και ανέλαβε πλήρως την εξουσία, αρνήθηκε στον Ριχάρδο της Υόρκης την είσοδο στο βασιλικό συμβούλιο παρά τις τεράστιες επιτυχίες και την δημοφιλία του.<ref>Storey 1986, p. 72.</ref>
 
===Γαλλία (1440 - 1445)===
 
Ο Ερρίκος ΣΤ΄ επέστρεψε ξανά στην Υόρκη (1440) όταν απέτυχαν οι ειρηνικές διαπραγματεύσεις, διορίστηκε ξανά στις 2 Ιουλίου υπολοχαγός της Αγγλίας με τις ίδιες εξουσίες με τον Ιωάννη του Λάνκαστερ. Ο δούκας της Υόρκης είχε από το 1437 την υποστήριξη των οπαδών του Ιωάννη του Λάνκαστερ όπως ο Σερ Τζον Φάστολφ (1380 - 1459) και ο Σερ Γουίλιαμ Όλντχολ, η δούκισσα Σεσίλλη τον συνόδευσε στην Νορμανδία και τα παιδιά του Εδουάρδος, Εδμόνδος και Ελισάβετ γεννήθηκαν στην Ρουέν. Ο δούκας της Υόρκης έφτασε στην Γαλλία τον Ιούνιο του 1441 μαζί με 3600 άντρες περίπου έναν χρόνο μετά τον διορισμό του.<ref>Barker 2012, p. 290.</ref> Την περίοδο της απουσίας του οι προσπάθειες στην Γαλλία συνεχίστηκαν από άλλους Άγγλους στρατηγούς αλλά ο δούκας της Υόρκης έφτασε στην Ρουέν όταν η αμέλεια της περιοχής από το Αγγλικό στέμμα την είχε οδηγήσει στην απελπισία.<ref>Gairdner 1896, p. 177; Barker 2012, p. 289.</ref> Οι Γάλλοι πολιόρκησαν την Ποντουάζ και όταν έφτασαν στις 25 Ιουνίου στην Ρουέν ο δούκας της Υόρκης βάδισε γρήγορα να την υπερασπιστεί.<ref>Barker 2012, p. 287.</ref><ref>Watts 2004.</ref>
Η εκστρατεία προχώρησε σε μεγαλύτερες προστριβές αφού ο δούκας του Σόμερσετ πήρε εντολή να κηρύξει τον πόλεμο στους δούκες της Βρετάνης και του Αλανσόν με τους οποίους ο Ριχάρδος προσπαθούσε να κλείσει ειρήνη.<ref>Watts 2004.</ref> Ο Σόμερσετ δεν πέτυχε τίποτα το σημαντικό, επέστρεψε στην Νορμανδία όπου και πέθανε (1444), η στάση αυτή θα είναι η αρχή του μίσους του Ριχάρδου με την οικογένεια Μπωφόρ που θα καταλήξει σε εμφύλιο πόλεμο. Η Αγγλική πολιτική στράφηκε στην συνέχεια σε σύναψη ειρήνης με τους Γάλλους, ο δούκας της Υόρκης πέρασε το υπόλοιπο διάστημα στην Γαλλία απασχολημένος σε διοικητικές υποθέσεις. Η καταστροφική εκστρατεία του Σόμερσετ ανάγκασε το Αγγλικό στέμμα να πληρώσει στον Ριχάρδο μερικές από τις οφειλές του, είχε μια συνάντηση μαζί του στην Νορμανδία τον Φεβρουάριο του 144 αλλά με την ''Συνθήκη της Τουρ'' που ακολούθησε έκλεισαν ειρήνη με τους Γάλλους και δεν υπήρχε κανένας λόγος για μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες.<ref>Watts 2004.</ref> Η Συνθήκη όριζε επιπλέον τον γάμο του Ερρίκου ΣΤ΄ με την ανιψιά του Καρόλου Ζ΄ Μαργαρίτα του Ανζού την οποία συνάντησε ο Ριχάρδος στην Ποντουάζ στις 18 Μαρτίου 1445.<ref>Gairdner 1896, p. 177</ref> Ο δούκας της Υόρκης συνέχισε τις διαπραγματεύσεις με τον Κάρολο Ζ΄ για τον γάμο του γιου του Εδουάρδου με μια από τις κόρες του.<ref>Gairdner 1896, p. 177–78.</ref> Είχε την υποστήριξη της Μαργαρίτας του Ανζού και των Άγγλων που ήθελαν ειρήνη με την Γαλλία αλλά δεν κατάφερε τίποτα.
 
===Αγγλία και Ιρλανδία===
 
Ο δούκας της Υόρκης επέστρεψε στην Αγγλία στις 20 Οκτωβρίου 1445 όταν τελείωσε ο πενταετής διορισμός του στην Γαλλία. Είχε πολλούς λόγους να περιμένει έναν νέο διορισμό αλλά είχε συνδεθεί με τους αντιπάλους του Ερρίκου ΣΤ΄ στην Γαλλική πολιτική πολλοί από αυτούς τον ακολούθησαν στην Αγγλία. Η Υπολοχαγεία μεταφέρθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1446 στον Εδμόνδο Μπωφόρ 2ο κόμη του Σόμερσετ που διαδέχθηκε τον αδελφό του Ιωάννη, ο Ριχάρδος είχε παραστεί την διετία 1446 - 1447 στα βασιλικά συμβούλια του Ερρίκου ΣΤ΄ αλλά πέρασε τον περισσότερο χρόνο στα κτήματα του στα Ουαλικά σύνορα. Ο δούκας της Υόρκης ήταν παρόν στο ''Κοινοβούλιο του Μπέρι'' (1447) στο οποίο ο Χάμφρεϊ του Γκλόστερ θείος του βασιλιά κατηγορήθηκε για προδοσία και πέθανε μυστηριωδώς στις 23 Φεβρουαρίου.<ref>Watts 2004.</ref> Ο Χάμφρεϊ ήταν τότε διάδοχος του Αγγλικού θρόνου και το θέμα της διαδοχής έμεινε ανοιχτό αφού ο Ερρίκος ΣΤ΄ δεν είχε ακόμα γιο, ο δούκας της Υόρκης σαν αρρένας απόγονος του Εδουάρδου Γ΄ θα ήταν μια καλή λύση να τον διαδεχτεί. Η οικογένεια Μπωφόρ που ήταν συνδεδεμένη με δεσμούς αίματος με τον βασιλιά φάνηκαν τότε σαν οι πιθανότεροι διάδοχοι. Ο αρραβώνας του Τζων ντα λα Πολ γιου του δούκα του Σάφοκ με την Μαργαρίτα διάδοχο των Μπωφόρ και η θέση του δουκάτου του Σόμερσετ τοποθετούσε τον ντε λα Πολ και τους Μπωφόρ σαν πιθανότερους διαδόχους.<ref>Griffiths 2005, p. 679.</ref>
Η στάση του δούκα της Υόρκης στο βασιλικό συμβούλιο που πρότεινε την παράδοση της Γαλλικής επαρχίας του Μαιν με αντάλλαγμα την παράταση της ειρήνης με την Γαλλία και μια Γαλλίδα νύφη για τον Ερρίκο συνέβαλαν στον διορισμό του στην θέση του Υπολοχαγού της Ιρλανδίας στις 30 Ιουλίου 1447. Με πρώτη ματιά φαινόταν ευνοϊκός διορισμός αλλά ο Ριχάρδος σαν κόμης του Ούλστερ είχε πολλές εκτάσεις στην Ιρλανδία, ο διορισμός αυτός έδωσε επιπλέον την μεγάλη ευκαιρία στον Άγγλο βασιλιά να τον απομακρύνει τόσο από την Αγγλία όσο και από την Γαλλία. Οι όροι του διορισμού του ήταν με δεκαετή σύμβαση, το διάστημα αυτό αποκλείστηκε από οποιοδήποτε άλλο υψηλό αξίωμα στην Γαλλία. Οι εσωτερικές υποθέσεις τον ανάγκασαν να παραμείνει στην Αγγλία μέχρι τον Ιούνιο του 1449, στην συνέχεια αναχώρησε για την [[Ιρλανδία]] με την έγκυο σύζυγο του Σεσίλη και 600 άντρες κάτι που δείχνει ότι είχε στόχο να παραμείνει για περιορισμένο χρόνο. Η αδυναμία του να υπερασπιστεί τις Αγγλικές επαρχίες λόγω έλλειψης χρημάτων τον ανάγκασαν να επιστρέψει στην Αγγλία, τα οικονομικά του ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση το Αγγλικό στέμμα του χρωστούσε 38.666 λίρες και δεν είχε καθόλου έσοδα από τα εδάφη.<ref>Keen 1973, p. 438.</ref><ref>UK Retail Price Index inflation figures are based on data from Clark, Gregory (2017). "The Annual RPI and Average Earnings for Britain, 1209 to Present (New Series)". MeasuringWorth. Retrieved 6 November 2017.</ref> Παρέμεινε στην Ιρλανδία περίπου έναν χρόνο (1449 - 1450), με την άφιξη του πολλοί Ιρλανδοί ευγενείς τον υποδέχτηκαν με τον ίδιο τρόπο που είχαν κάνει στον [[Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας|Ριχάρδο Β΄]] τον 14ο αιώνα.<ref>Hariss 2005, p. 515.</ref> Ο Ριχάρδος προσπάθησε να συμφιλιώσει τις αντιμαχόμενες ομάδες στην Ιρλανδία όταν η πολιτική κατάσταση ήταν τεταμένη, η θητεία του στην θέση του Υπολοχαγού της Ιρλανδίας είχε σημαντική συμβολή στην δημοφιλία που απέκτησε αργότερα ο Οίκος της Υόρκης.
 
==Σύγκρουση με τον θρόνο==
==Αρχηγός της Αντίστασης==
 
===Αρχηγός της Αντίστασης===
 
Οι ήττες και οι αποτυχίες της Αγγλικής βασιλικής κυβέρνησης την τελευταία δεκαετία έφεραν μια σειρά αναταραχές (1450), τον Ιανουάριο με την επανάσταση του Ζακ Κέιντ ο Αδάμ Μολείν επίσκοπος του Τσίτσεστερ εκτελέστηκε και ο βασιλικός σύμβουλος Γουίλιαμ ντε λα Πολ 1ος κόμης του Σάφοκ δολοφονήθηκε τον Μάιο στην εξορία. Η Βουλή των Κοινοτήτων μπροστά σε αυτό το κλίμα έντασης ζήτησε από τον βασιλιά να πάρει πίσω τα εδάφη και το χρήμα που είχε δώσει στους οπαδούς του. Τον Ιούνιο το [[Κεντ]] και το [[Σάσσεξ]] επαναστάτησαν, ο Ζακ Κέιντ που πήρε το προσωνύμιο ''"Μόρτιμερ"'' κατέλαβε το Λονδίνο και εκτέλεσε τον Ιάκωβο Φάινς, 1ο βαρόνο του Σέϊ και υψηλό θησαυροφύλακα της Αγγλίας. Οι τελευταίες πόλεις της Νορμανδίας έπεσαν τον Αύγουστο στους Γάλλους και η Αγγλία πλημμύρισε με πρόσφυγες.
Ο δούκας της Υόρκης σαν μεταρρυθμιστής ζήτησε την τιμωρία όλων όσων ήταν υπεύθυνοι για την απώλεια της Αγγλικής Νορμανδίας αλλά είχε ελάχιστη στήριξη πέρα από τους οπαδούς του στο Κοινοβούλιο. Ο δούκας του Σόμερσετ ελευθερώθηκε τον Απρίλιο του 1451 από τον Πύργο του Λονδίνου και διορίστηκε καπετάνιος του Καλαί, ένας σύμβουλος του δούκα της Υόρκης ο Τόμας Γιάνγκ που πρότεινε να οριστεί ο Ριχάρδος διάδοχος μεταφέρθηκε στον Πύργο και το Κοινοβούλιο διαλύθηκε. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ έκανε καθυστερημένες μεταρρυθμίσεις για να βελτιώσει τα οικονομικά του κράτους και την δημόσια εικόνα του, ο δούκας της Υόρκης απογοητευμένος όταν είδε ότι δεν είχε στήριξη αποσύρθηκε στο Λάντλοου. Ο δούκας της Υόρκης έκανε νέες προσπάθειες για να εδραιώσει την εξουσία του (1452), δήλωσε πίστη στον Ερρίκο ΣΤ΄ αλλά υπό την προϋπόθεση να είναι ο ίδιος διάδοχος του θρόνου αντί για τον Σόμερσετ ο οποίος καταγόταν από τους Μπωφόρ που είχαν αποκλειστεί από τον θρόνο. Βάδισε με τον στρατό του από το Λάντλοου για το Λονδίνο αλλά βρήκε τις πύλες της πόλης κλειστές από τον Ερρίκο, χωρίς στρατό και με μονάχα δυο ευγενείς να τον υποστηρίζουν αποφάσισε να προχωρήσει σε συμφωνία με τον Άγγλο βασιλιά. Ο Ερρίκος του επέτρεψε να παρουσιάσει τα παράπονα του για τον Σόμερσετ αλλά συνελήφθη αιχμάλωτος για δυο βδομάδες και ελευθερώθηκε μόνο όταν έδωσε όρκο υποταγής στον Άγγλο βασιλιά στον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου.
 
===Προστάτης του βασιλείου===
 
Το καλοκαίρι του 1453 ο δούκας της Υόρκης φαίνεται να είχε χάσει την δύναμη του, ο Ερρίκος ΣΤ΄ ξεκίνησε την τιμωρία των οπαδών του ειδικά όσων βρέθηκαν μαζί του στο Ντάρτφορντ. Η βασίλισσα Μαργαρίτα του Ανζού ήταν έγκυος αλλά ακόμα και στην περίπτωση που δεν έκανε γιο ο γάμος του [[Εδμόνδος του Ρίτσμοντ|Εδμόνδου του Ρίτσμοντ]] με την [[Μαργαρίτα Μπωφόρ]] θα μπορούσε να είναι μια εναλλακτική λύση για τον θρόνο. Τον Ιούλιο ο δούκας της Υόρκης είχε χάσει όλα τα αξιώματα του όπως του ''Υπολοχαγού της Ιρλανδίας'' και του ''Δικαστή των δασών νότια του Τρεντ''.
Ο καρδινάλιος Τζον Κεμπ (1380 - 1454) πέθανε στις 22 Μαρτίου 1454 και η κυβέρνηση στο όνομα του βασιλιά έγινε συνταγματικά αδύνατη, ο Ερρίκος δεν μπορούσε να απαντήσει σε τίποτα σχετικά με την αντικατάσταση του.<ref>Goodwin 2012, pp. 63–64.</ref> Ο Ριχάρδος της Υόρκης διορίστηκε στις 27 Μαρτίου 1454 παρά την αντίθεση της Μαργαρίτας του Ανζού κηδεμόνας του βασιλείου, ο διορισμός του κουνιάδου του Ριχάρδου Νέβιλ, 5ου κόμη του Σόλσμπερι στην θέση του καγκελάριου ήταν σημαντική. Η πρώτη δραστηριότητα του Ερρίκου ΣΤ΄ όταν επανήλθε ήταν να λύσει τις διαφορές ανάμεσα στις οικογένειες όπως τους Νέβιλ και Πέρσι, ο Σόμερσετ υποστήριξε τους Πέρσι με αποτέλεσμα οι Νέβιλ να οδηγηθούν στον Ριχάρδο της Υόρκης που είχε για πρώτη φορά την υποστήριξη της αριστοκρατίας.
 
===Σύγκρουση με τον βασιλιά και νίκη===
 
Σύμφωνα με τον ιστορικό Ρόμπιν Στόρι ''"αν η ασθένεια του Ερρίκου ΣΤ΄ ήταν τραγωδία η ανάκαμψη του ήταν καταστροφή"''.<ref>Storey 1986, p. 159.</ref> Μετά την ανάκαμψη του ο Ερρίκος ακύρωσε όλες τις δραστηριότητες του Οίκου της Υόρκης, ο Σόμερσετ ελευθερώθηκε και αποκαταστάθηκε και ο Ριχάρδος στερήθηκε όλους τους τίτλους του όπως την ηγεσία του Καλαί που παραχωρήθηκε στον Σόμερσετ. Ο Σόλσμπερι παραιτήθηκε από καγκελάριος, οι δούκες της Υόρκης και του Σόλσμπερι και ο μεγαλύτερος γιος του Σόλσμππερι Ριχάρδος Νέβιλ, 16ος κόμης του Γουόρικ απειλήθηκαν από το μεγάλο συμβούλιο που συνεκλήθη στις 21 Μαΐου στο [[Λέστερ]]. Ο δούκας της Υόρκης και ο Νέβιλ ανασυγκροτήθηκαν στα βόρεια και ο Σόμερσετ δεν είχε τον χρόνο να συγκροτήσει τον μεγάλο βασιλικό στρατό που χρειαζόταν.
Ο βασιλιάς επέστρεψε στο Λονδίνο με την συνοδεία των δουκών της Υόρκης και του Σόλσμπερι ενώ ο Γουόρικ μπροστά κρατούσε το βασιλικό σπαθί. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ δέχτηκε το βασιλικό στέμμα στις 25 Μαΐου από τον ίδιο τον δούκα της Υόρκης σαν εκδήλωση της υποταγής του, ο Ριχάρδος έγινε Κοντόσταυλος της Αγγλίας και ο Γουόρικ καπετάνιος του Καλαί. Η θέση του δούκα της Υόρκης ενισχύθηκε και πολλά μέλη της αριστοκρατίας μπήκαν στην κυβέρνηση του όπως ο αδελφός του Σόλσμπερι Γουίλιαμ Νέβιλ, λόρδος του Φώκονμπεργκ που είχε υπηρετήσει τον Ριχάρδο στην Γαλλία. Ο δούκας της Υόρκης κρατούσε τον βασιλιά αιχμάλωτο στο ''κάστρο του Χέρτφορντ'' ή στο Λονδίνο, όταν το κοινοβούλιο συνεκλήθη τον Νοέμβριο η θέση του θρόνου ήταν πάλι κενή, η δήλωση ήταν ότι ο βασιλιάς ήταν πάλι άρρωστος. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ ανάρρωσε ξανά και αυτή την φορά αναγκάστηκε να δεχτεί την ψηλή θέση του δούκα της Υόρκης και των οπαδών του στο βασιλικό συμβούλιο. Ο Σόλσμπερι και ο Γουόρικ εξακολουθούσαν να κατέχουν την θέση του σύμβουλου και ο Γουόρικ διορίστηκε καπετάνιος του Καλαί, τον Ιούνιο ο ίδιος ο Εδουάρδος πήγε βόρεια για να υποστηρίξει τα σύνορα από τον [[Ιάκωβος Β΄ της Σκωτίας|Ιάκωβο Β΄ της Σκωτίας]]. Ο βασιλιάς την ίδια εποχή βρέθηκε κάτω από νέα ισχυρή επίδραση αντί για τους κόμητες του Σάφοκ και του Σόμερσετ, την βασίλισσα Μαργαρίτα του Ανζού.
 
===Ασταθής ειρήνη===
== Διεκδίκηση της διαδοχής του θρόνου ==
 
Η θέση της Μαργαρίτας του Ανζού παρά την υπεροχή της δεν ήταν τόσο ψηλή όπως παλιότερα του Σόμερσετ, ο δούκας της Υόρκης συμμετείχε στην Υπολοχαγεία της Ιρλανδίας και στο βασιλικό συμβούλιο. Τον Αύγουστο του 1456 η βασιλική αυλή μετακινήθηκε στην έδρα της βασίλισσας στο [[Κόβεντρι]]. Ο Ριχάρδος απειλήθηκε, η βασίλισσα τον έβλεπε με καχυποψία για τρεις λόγους : απειλούσε τον γιο της πρίγκιπα της Ουαλίας για τον θρόνο, έκανε διαπραγματεύσεις για τον γάμο του γιου του Εδουάρδου με την δουκική οικογένεια της Βουργουνδίας, στην σύγκρουση που υπήρχε ανάμεσα στους Νέβιλ και τους Πέρσι υποστήριζε τους Νέβιλ. Οι Νέβιλ σταδιακά άρχισαν να πέφτουν, ο Σόλσμπερι απομακρύνθηκε από το συμβούλιο και όταν πέθανε ο αδελφός του Ροβέρτος Νέβιλ επίσκοπος του Ντάραμ (1457) τον αντικατέστησε ο Λαυρέντιος Μπουθ που ανήκε στον στενό κύκλο της βασίλισσας. Οι Πέρσι απέκτησαν περισσότερη δύναμη τόσο στην αυλή όσο και στα σύνορα. Οι προσπάθειες του Ερρίκου να συμφιλιώσει τις δυο πλευρές διεκόπησαν με τους φόνους του Σαιν Άλμπαν, το Λονδίνο μετατράπηκε σε πεδίο μάχες και οι προσπάθειες για ειρήνη δεν διατηρήθηκαν περισσότερο από την τελετή.
 
===Εμφύλιος πόλεμος===
 
Τον Ιούνιο του 1459 συνεκλήθη το βασιλικό συμβούλιο στην Κόβεντρι, ο δούκας της Υόρκης και οι Νέβιλ αρνήθηκαν να εμφανιστούν επειδή φοβήθηκαν την σύλληψη. Οι δούκες της Υόρκης και του Σόλσμπερι συναντήθηκαν με τον Γουόρικ που έφερε στρατεύματα από το Καλαί, μετά την απουσία τους από το κοινοβούλιο κατηγορήθηκαν για προδοσία. Ο Ριχάρδος της Υόρκης και οι οπαδοί του συγκρότησαν στρατό και διασκορπίστηκαν σε όλη την χώρα, ο Σόλσμπερι έπεσε σε μια παγίδα των Λάνκαστερ στην ''μάχη του Μπλόρ Χιθ'' στις 23 Σεπτεμβρίου 1459, ο γιος του Γουόρικ ακολούθησε τον Σόμερσετ και οι δυνάμεις τους συναντήθηκαν με τον Ριχάρδο. Ο δούκας της Υόρκης προσπάθησε να μετακινηθεί νότια αλλά αναγκάστηκε να πάει στο Λάντλοου. Στην ''μάχη του Λούντφορντ Μπρίτζ'' στις 12 Οκτωμβρίου ο Ριχάρδος αντιμετώπισε τον Ερρίκο όπως έκανε στο Ντάρτφορντ πριν από επτά χρόνια, ο Γουόρικ αρνήθηκε να πολεμήσει και οι επαναστάτες δραπέτευσαν για την Ιρλανδία και το Καλαί.<ref>Goodman 1990, p. 31.</ref> Η σύζυγος του Ριχάρδου Σεσίλυ μαζί με τους δυο μικρούς γιους της Γεώργιο και Ριχάρδο φυλακίστηκαν στο ''κάστρο του Λάντλοου'' και από κει μεταφέρθηκαν στο Κόβεντρι.
 
===Υποψήφιος βασιλιάς===
 
Ο δούκας της Υόρκης παρέμεινε ''Υπολοχαγός της Ιρλανδίας'', οι προσπάθειες του Ερρίκου να τον αντικαταστήσει απέτυχαν επειδή ήταν επιθυμητός στο Κοινοβούλιο του νησιού που του παρείχε οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη. Η επιστροφή του Γουόρικ στο Καλαί αποδείχτηκε τυχερή, ο έλεγχος της Μάγχης έδειξε ότι η προπαγάνδα για πίστη του Οίκου της Υόρκης στον βασιλιά θα μπορούσε να εξαπλωθεί στην νότια Αγγλία. Ο Γουόρικ πήγε στην Ιρλανδία τον Μάρτιο του 1460 για να συναντήσει τον Ριχάρδο, επέστρεψε στο Καλαί και απέκτησε μεγάλα κέρδη από το εμπόριο μαλλιού με το Λονδίνο.
Τον Δεκέμβριο του 1459 οι δούκες της Υόρκης, του Σόλσμπερι και του Γουόρικ δέχτηκαν σκληρό πλήγμα όταν ο βασιλιάς έκανε κατάσχεση της περιουσίας τους και απαγόρευσε στους απογόνους τους να την κληρονομήσουν. Η ποινή ήταν η σκληρότερη για τα μέλη της Αγγλικής αριστοκρατίας, την ίδια ποινή είχε υποστεί και ο [[Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας]] (1398). Ο Ριχάρδος δεν είχε άλλη επιλογή από οργανωμένη στρατιωτική επίθεση στην Αγγλία, οι στόχοι του ήταν τρεις : να γίνει προστάτης του βασιλείου, να αποκληρώσει τον γιο του βασιλιά για λογαριασμό του ή να γίνει ο ίδιος βασιλιάς. Ο Γουόρικ και ο Σόλσμπερι στρατοπέδευσαν στο Σάντουιτς στις 26 Ιουνίου, οι άντρες του Κεντ ενώθηκαν μαζί τους και το Λονδίνο τους άνοιξε τις πύλες. Βάδισαν στην Μίντλαντς νίκησαν με προδοσία τον βασιλικό στρατό στην ''μάχη του Νορθάμπτον'', συνέλαβαν τον Ερρίκο και τον μετέφεραν στο Λονδίνο. Ο Ριχάρδος παρέμεινε στην Ιρλανδία μέχρι τις 9 Σεπτεμβρίου, επέστρεψε μετά στην Αγγλία με συμπεριφορά βασιλιά και ενώ προχωρούσε στο Λονδίνο υιοθέτησε τα σύμβολα του από μητέρα προ-πάππου του Λάιονελ της Αμβέρσας.
 
Το Κοινοβούλιο που συνεκλήθη στην Κόβεντρι στις 7 Οκτωβρίου ακύρωσε την νομιμότητα του κοινοβουλίου του Κόβεντρι του προηγούμενου έτους. Ο δούκας της Υόρκης έφτασε στο Λονδίνο στις 10 Οκτωβρίου με το σπαθί σηκωμένο ψηλά τοποθέτησε το χέρι του στον άδειο θρόνο, περίμενε από τους ευγενείς να τον αναγνωρίσουν βασιλιά όπως έγινε με τον Ερρίκο Δ΄ το 1399 αλλά αντίθετα βρήκε σιωπή. O Τόμας Μπικυρτσιερ αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι ρωτήθηκε πότε θα συναντήσει τον νέο βασιλιά, ο Ριχάρδος απάντησε ''"Δεν ξέρω κανέναν σε αυτό το βασίλειο να θέλει να έρθει να με βρει παρά μόνο τον εαυτό μου"''. Η υψηλού επιπέδου απάντηση του Ριχάρδου εντυπωσίασε τους λόρδους.<ref>Rowse 1998, p. 142.</ref>
Την επόμενη μέρα ο Ριχάρδος διεκδίκησε κληρονομικά το στέμμα για τον ίδιο και τους απογόνους του αλλά η ελάχιστη υποστήριξη που είχε από την αριστοκρατία τον οδήγησαν για άλλη μια φορά στην αποτυχία. Μετά εβδομάδες διαπραγματεύσεων με την ''Πράξη του Άκορντ'' αναγνωρίστηκε διάδοχος του Ερρίκου ΣΤ΄ στον θρόνο, στις 31 Οκτωβρίου 1460 πήρε τους τίτλους του ''πρίγκιπα της Ουαλίας'' και του ''Λόρδου προστάτη της Αγγλίας''.<ref>https://books.google.gr/books?id=X_4UAAAAQAAJ&pg=PA109&dq=inauthor:%22John+Silvester+Davies%22&output=html_text&redir_esc=y#c_top</ref><ref>Cokayne 1959, p. 908.</ref> Με τον βασιλιά Ερρίκο ΣΤ΄ αιχμάλωτο ο Ριχάρδος της Υόρκης και ο Γουόρικ ήταν οι πραγματικοί κυβερνήτες της χώρας.
 
===Θάνατος σε μάχη===
 
Οι οπαδοί του Οίκου του Λάνκαστερ εξοπλίστηκαν και συγκεντρώθηκαν στα βόρεια της Αγγλίας. Οι κόμητες της Υόρκης, του Σόλσμπερι και ο δεύτερος γιος του Ριχάρδου Εδμόνδος, κόμης του Ράτλαντ προχώρησαν βόρεια στις 2 Δεκεμβρίου με απειλή να τους επιτεθούν οι Πέρσι και την Μαργαρίτα του Ανζού να προσπαθεί να κερδίσει την υποστήριξη του [[Ιάκωβος Γ΄ της Σκωτίας|Ιακώβου Γ΄ της Σκωτίας]]. Όταν ο Ριχάρδος έφτασε στην [[Υόρκη]] στις 21 Δεκεμβρίου βρήκε πολύ άσχημη την κατάσταση, το ''κάστρο του Σάνταλ'' ήταν κατεστραμμένο και το ''κάστρο του Πόντεφρακτ'' βρισκόταν σε εχθρικά χέρια. Ο στρατός του Λάνκαστερ είχε στην διοίκητη του τους πιο μισητούς εχθρούς του Ριχάρδου ανάμεσα τους ήταν οι γιοι όσων σκοτώθηκαν στην ''μάχη του Σαιν Άλμπαν'' όπως ο Ερρίκος Μπωφόρ δούκας του Σόμερσετ, ο Ερρίκος Πέρσι κόμης της Νορθουμβρίας και ο Τζων Κλίφορντ και πολλοί άλλοι που ζήλευαν έντονα τα πλούτη και την περιουσία του.
 
Οι δυνάμεις του δούκα της Υόρκης έφτασαν στις 30 Δεκεμβρίου στο ''κάστρο του Σαντάλ'' οι λόγοι για την επιλογή αυτής της θέσης είναι αψυχολόγητοι πιθανώς οφείλεται σε προδοσία ή έπεσε σε παγίδα των εχθρών του.<ref>Rowse 1998, p. 143.</ref> Ο στρατός του Λάνκαστερ ήταν πολύ περισσότερο υπεράριθμος, εξοπλισμένος και έτοιμος, στην καταστροφική ''μάχη του Γουέικφιλντ'' που ακολούθησε ο στρατός της Υόρκης γνώρισε την συντριβή ο ίδιος ο Ριχάρδος δούκας της Υόρκης έπεσε στην μάχη. Η ακριβής αιτία του θανάτου του δεν είναι γνωστή σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές πολεμούσε χωρίς το άλογο του, τραυματίστηκε και πέθανε, άλλες πηγές λένε ότι συνελήφθη του φόρεσαν ένα περιπαικτικό στέμμα και τον αποκεφάλισαν.<ref>Sadler, John (2011). Towton: The Battle of Palm Sunday Field 1461. Pen & Sword Military. p. 60.</ref><ref>Seward, Desmond (2007). A Brief History of the Wars of the Roses. London: Constable and Robin. p. 85.</ref> Ο δεύτερος γιος του Εδμόνδος του Ράτλαντ προσπάθησε να δραπετεύσει αλλά συνελήφθη από τον Τζων Κλίφορντ και τον εκτέλεσε για να τον εκδικηθεί για τον θάνατο του πατέρα του στην ''μάχη του Σαιν Άλμπαν''. Ο κόμης του Σόλσμπερι δραπέτευσε προσωρινά αλλά συνελήφθη και εκτελέστηκε την επόμενη νύχτα. Ο δούκας της Υόρκης τάφηκε στο Πόντεκραφτ το κεφάλι του κόπηκε τοποθετήθηκε σε ένα λουκέτο και παρουσιάστηκε δημόσια με ένα χάρτινο στέμμα, τα υπολοίμματα του μεταφέρθηκαν στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας και των Αγίων Πάντων στο Φοθερινγκώ.<ref>Haigh 2002, pp. 31ff.</ref>
Ο δούκας της Υόρκης ήταν ακόμα κυβερνήτης της Ιρλανδίας. Όλες οι προσπάθειες για την αντικατάσταση του απέτυχαν και το κοινοβούλιο της Ιρλανδίας τον εξόπλισε με στρατό και χρήματα. Ο Γουόρικ επέστρεψε στο Καλαί, αφού η θέση του εκεί ήταν πολύ σημαντική με τον εφοδιασμό των Άγγλων μηχανικών με ξύλα. Το Δεκέμβριο του [[1459]], ο Ριχάρδος της Υόρκης που υπέφερε λόγω της στέρησης των προνομίων και των εδαφών του, αν και του χαρίστηκε η ζωή, αποφάσισε να διεκδικήσει ξανά τα δικαιώματα του. Ήθελε να κάνει μια αποφασιστική επίθεση στο Λονδίνο, ώστε να ανακτήσει τον θρόνο αναστρέφοντας τις τύχες του.
 
===Θρύλοι===
Στις [[26 Ιουνίου]], οι δούκες του Γουόρικ και Σάλσμπουρι στρατοπέδευσαν στο [[Σάντουιτς]], ενώ ο δούκας της Υόρκης παρέμενε στην [[Ιρλανδία]] ως τις [[9 Σεπτεμβρίου]]. Βάδισε με την υποστήριξη του στρατού του παππού του, [[Λάιονελ της Αμβέρσας]], 1ου κόμη του Κλάρενς, ενώ ο Γουόρικ στην [[μάχη του Νορθάμπτον (1460)|μάχη του Νορθάμπτον]] νίκησε και συνέλαβε τον βασιλιά. Συγκλήθηκε το Κοινοβούλιο στις [[7 Οκτωβρίου]] επαναφέροντας το Κοινοβούλιο του Κόβεντρι. Στις [[10 Οκτωβρίου]], έφτασε στο [[Λονδίνο]] και με την απειλή του ξίφους στο Κοινοβούλιο ζήτησε το Αγγλικό στέμμα. Αλλά η πλειοψηφία των ευγενών ήταν εναντίον του και ορίστηκε διάδοχος μετά από εβδομάδες διαπραγματεύσεων. Οι δούκες της Υόρκης και του Γουόρικ ήταν οι ουσιαστικοί κυβερνήτες της χώρας. Αλλά η οικογένεια του Λάνκαστερ εξοπλίστηκε με την υποστήριξη της βασίλισσας και του βασιλιά της Σκωτίας [[Ιάκωβος Β΄ της Σκωτίας|Ιακώβου Β΄]].
 
Σε λίγες εβδομάδες μετά τον θάνατο του ο μεγαλύτερος γιος του Εδουάρδος θα ανέβει στον θρόνο ως Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας μετά τον θρίαμβο του στην ''μάχη του Νιούτον''. Ο Εδουάρδος Δ΄ μετά από ταραχώδη βασιλεία πέθανε πρόωρα (1483) και τον διαδέχθηκε ο 12χρονος γιος του [[Εδουάρδος Ε΄ της Αγγλίας]] , ο Εδουάρδος Ε΄ θα ανατραπεί σε 86 μέρες από τον μικρότερο θείο του [[Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας|Ριχάρδο Γ΄]].
Ο Ριχάρδος της Υόρκης με τον γιο του Εδμόνδο, κόμη του Ρούτλαντ, κατέφυγαν στο κάστρο Σάνταλ, ενώ το εγκατέλειψαν στις [[30 Δεκεμβρίου]], οπότε και συνάντησαν μια ισχυρή δύναμη του στρατού των Λάνκαστερ που τους σκότωσε επιτόπου. Το κεφάλι του κόπηκε και χρησιμοποιήθηκε από τους Λάνκαστερ σαν έμβλημα στα όπλα τους. Δεν υπάρχει αυθεντική προσωπογραφία του Ριχάρδου της Υόρκης της εποχής του. Όλες είναι μεταγενέστερες και αμφισβητήσιμες.
Η εγγονή του Ριχάρδου της Υόρκης [[Ελισάβετ της Υόρκης]] θα παντρευτεί τον [[Ερρίκος Ζ΄ της Αγγλίας|Ερρίκο Ζ΄ της Αγγλίας]] ιδρυτή του [[Οίκος των Τυδώρ|Οίκου των Τυδώρ]], παιδιά τους ήταν ο [[Ερρίκος Η΄ της Αγγλίας]], η [[Μαργαρίτα Τυδώρ]] και η [[Μαρία της Αγγλίας (1496-1533)|Μαρία Τυδώρ]]. Οι επόμενοι Άγγλοι μονάρχες κατάγονται από τον Ριχάρδο της Υόρκης μέσω της εγγονής του. Ο Ριχάρδος της Υόρκης εμφανίζεται στην λογοτεχνία στα έργα του [[Ουίλλιαμ Σαίξπηρ]] ''"Ερρίκος ΣΤ΄, Μέρος Α΄"'', ''"Ερρίκος ΣΤ΄, Μέρος Β΄"'' και ''"Ερρίκος ΣΤ΄, Μέρος Γ΄"''.<ref>http://www.shakespeareandhistory.com/richard-plantagenet-duke-of-york.php</ref>
Ο Ριχάρδος της Υόρκης εμφανίζεται στο μνημονικό ''"Ο Ριχάρδος της Υόρκης δίνει μάταιη μάχη"'' με τα χρώματα του ουρανίου τόξου.
 
==Οικογένεια==
== Κληρονόμοι ==
 
Με την σύζυγο του Σεσίλ του Νέβιλ παιδιά του ήταναπέκτησε :
 
* [[Άννα της Υόρκης, δούκισσα του Έξετερ]] (1439 - 1476)
* ΕλισάβετΕρρίκος της Υόρκης (1444 - 15031441)
* [[Εδουάρδος Δ΄ της Αγγλίας]]
* [[Εδμόνδος, κόμης του ΡούτλαντΡάτλαντ]] (1443 - 1460)
* Ελισάβετ της Υόρκης (1444 - 1503)
*[[Ελισάβετ της Υόρκης, δούκισσα του Σάφο]] (1444 - 1503)
* [[Μαργαρίτα της Υόρκης]] (1446 - 1503) παντρεύτηκε τον [[Κάρολος της Βουργουνδίας|Κάρολο τον ισχυρό, δούκα της Βουργουνδίας]].
* Γεώργιος, δούκας του Κλάρενς (1449 - 1478)
*Γουλιέλμος της Υόρκης (1447)
* [[Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας]]
*Ιωάννης της Υόρκης (1448)
* [[Γεώργιος, 1ος δούκας του Κλάρενς]] (1449 - 1478)
*Τόμας της Υόρκης (1451)
* [[Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας]]
*Ούρσουλα της Υόρκης (1455)
 
==Παραπομπές==
18.167

επεξεργασίες