Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

Σημασία έχει ότι στις [[27 Μαρτίου]] του 1821 ο [[Αντώνης Οικονόμου (πλοίαρχος)|Αντώνιος Οικονόμου]] ξεσήκωσε τους Υδραίους, κήρυξε την επανάσταση στο νησί και ουσιαστικά ανάγκασε κάτω από την πίεση του λαού τους [[προεστός|προεστούς]], μεταξύ αυτών και τον Μιαούλη, να συμμετάσχουν στον απελευθερωτικό αγώνα. Την επόμενη μέρα ο Μιαούλης προσέφερε υπέρ της ανεξαρτησίας 3.625 σπανικά τάλιρα ενώ στις [[31 Μαρτίου]] υπέγραψε ως ''Αντώνη Βωκού'' την εκλογή του Οικονόμου ως διοικητή του νησιού. Ύστερα από αυτή την εξέλιξη αποσύρθηκε στην οικία του και απλά παρακολουθούσε τα γεγονότα. Σύμφωνα με τους ιστορικούς δεν φαίνεται να ενεπλάκη καθόλου στη δολοφονία του Οικονόμου ενώ τον πρώτο χρόνο δεν πήρε μέρος σε καμία ναυμαχία σε αντίθεση με τον γιο του, [[Δημήτριος Α. Μιαούλης|Δημήτριο Μιαούλη]] ([[1794]]-[[1836]]), ο οποίος ήταν πλοίαρχος και συμμετείχε σε πολλές ναυμαχίες στον Κορινθιακό κόλπο, στις [[Σπέτσες]] κ.λπ.<ref>Δημήτριος Σταμέλος, ''Ανδρέας Μιαούλης'', εκδ. Εστία, Αθήνα 2003, σελ.48, ISBN 960-05-1089-X</ref>
 
Στις [[20 Ιουλίου]] του 1821 ο Μιαούλης μαζί με τους [[Φραγκίσκος Βούλγαρης|Φραγκίσκο Βούλγαρη]], [[Μανώλης Τομπάζης|Μανώλη Τομπάζη]] και [[Γεώργιος Κιβωτός|Γεώργιο Κιβωτό]] έθεσαν με έγγραφο τους τα πλοία τους και τους εαυτούς τους στη διάθεση της πατρίδας.<ref>Αντώνιος Λιγνός, ''Αρχείο κοινότητος Ύδρας'', τόμος 7, Πειραιάς 1826, σελ.301</ref> Μέχρι τα τέλη Αυγούστου ο Μιαούλης απλώς προστάτευε τα ευρωπαϊκά πλοία και παρατηρούσε τις κινήσεις των οθωμανικών. Στις [[19 Σεπτεμβρίου]] ξεκίνησε επικεφαλής 20 Υδραϊκών πλοίων και 9 Σπετσιώτικων για να κατευθυνθούν όλα μαζί στη [[Πύλος|Πύλο]]. Πράγματι στις [[28 Σεπτεμβρίου]] έφτασαν και συγκρούστηκαν με τον οθωμανικό στόλο (92 πλοία) στα παράλια της Τριφυλίας κι Ηλείας. Ο ελληνικός στόλος υποχώρησε ύστερα από πέντε μέρες ναυμαχίας αν και είχαν προξενήσει σημαντικές ζημιές και απώλειες στα τουρκικά πλοία που ήταν καλύτερα ενώ παράλληλα είχαν την υποστήριξη της [[Αγγλία]]ς, η οποία τα τροφοδοτούσε από τα [[Περιφέρεια Ιονίων Νήσων|Ιόνια νησιά]]. Μετά από αυτή τη νικηφόρα ναυμαχία επέστρεψε στις [[10 Οκτωβρίου]] στην Ύδρα.<ref>ΜπίκοςΙστορία Πέτρος:του ΑνδρέαςΕλληνικού ΜιαούληςΈθνους, οΕκδοτική ναύαρχος του ΑγώναΑθηνών, εκδόσειςτ. ΣτρατίκηΙΒ', Αθήνα,σ. 2003192.</ref>
 
Τον Ιανουάριο του [[1822]] εκλέχθηκε, μετά την παραίτηση του [[Ιάκωβος Τομπάζης|Ιάκωβου Τομπάζη]], ναύαρχος του στόλου της Ύδρας. Στις [[8 Φεβρουαρίου]], ως ναύαρχος πια, ξεκίνησε για τη [[Ζάκυνθος|Ζάκυνθο]]. Εκεί συναντήθηκε με τα Ψαριανά και τα Σπετσιώτικα και στις [[20 Φεβρουαρίου]] πραγματοποιήθηκε η [[ναυμαχία της Πάτρας (1822)|ναυμαχία των Πατρών]], όπου ο οθωμανικός στόλος ηττήθηκε και αναγκάστηκε να αποχωρήσει. Η ιδέα της ναυμαχίας ανήκε στον Μιαούλη και σύμφωνα με τον ιστορικό [[Διονύσιος Κόκκινος|Διονύσιο Κόκκινο]] η νίκη ήταν δικό του επίτευγμα. Σημειώνει επίσης ότι από τότε αναγνωρίστηκε από όλους ως αρχηγός του ελληνικού στόλου.<ref>[[Διονύσιος Κόκκινος]], ''Η Ελληνική Επανάστασις'', τόμος Β΄, Αθήνα 1968, σελ.481</ref>
1.941

επεξεργασίες