Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Μάρινερ 2»

80 bytes προστέθηκαν ,  πριν από 12 έτη
επιμέλεια μετάφρασης
μ
(επιμέλεια μετάφρασης)
Ο '''Μάρινερ 2''' (αγγλ. ''Mariner'', ''ναυτικός'') ήταν το πρώτο επιτυχημένο [[Διαστημική συσκευή|διαστημικό σκάφος]] του [[Μάρινερ (διαστημικό πρόγραμμα)|προγράμματος Μάρινερ]] της [[NASA]]. Οι [[Μάρινερ 1]] και 2 ήταν απλουστευμένες εκδόσεις του διαστημικού σκάφους [[Block 1]] του [[Ρέιντζερ (διαστημικό πρόγραμμα)|διαστημικού προγράμματος Ranger]].
 
ΤοΗ σκάφοςάτρακτος του διαστημοπλοίου είχε σχήμα εξάγωνοεξαγωνικό διαμέτρουκαι ενόςδιάμετρο μέτρουένα μέτρο. Πάνω σ' αυτόαυτήν ήταν προσαρτισμένoiπροσαρμοσμένοι οι ηλιακοί συλλέκτες, οι βραχίονες και οι κεραίες τηλεπικοινωνίας. O επιστημονικός εξοπλισμός του διαστημικού σκάφους περιείχε
*ένα ραδιόμετρο μικροκυμάτων
*ένα ραδιόμετρο υπέρυθρης ακτινοβολίας, τοποθετημένο σε μια επικλινή πλατφόρμα
*έναν ανιχνευτή μικρομετεωρητώνμικρομετεωριτών
*έναν ανιχνευτή ηλιακού πλάσματος
*και έναν μετρητή μαγνητικής ροής.
 
Αυτά τα όργανα σχεδιάστηκαν για να μετρήσουν τη διανομήκατανομή θερμοκρασίας στην επιφάνεια της Αφροδίτης, καθώς επίσης και για να κάνουν βασικές μετρήσεις της ατμόσφαιρας της Αφροδίτης. Το σκάφος δεν ήταν εξοπλισμένο με φωτογραφικές κάμερες, επειδή η ατμόσφαιρα του πλανήτη είναι πηχτήπυκνή και χωρίς ιδιαίτερα οπτικά χαρακτηριστικά. Αργότερα, με την αποστολή του Μάρινερ 10 ανακαλύφθηκε, ότι ητα ατμόσφαιρανέφη της Αφροδίτης είναιεμφανίζουν πολύπλήθος λεπτομερειακήλεπτομερειών στο υπεριώδες φως.
 
Ο στόχος του ήταν να μελετήσει την ατμόσφαιρα του πλανήτη και να κάνει μετρήσεις του μαγνητικού πεδίου, να ανιχνεύσει ιόντα και να προσδιορίσει την μάζα του πλανήτη.
 
Ο πύραυλος [[Άτλαντας-Agena]] που μετέφερε τον δίδυμό του, τον [[Μάρινερ 1]], εκτροχιάστηκεβγήκε εκτός πορείας κατά την εκτόξευσή του στις [[22 Ιουλίου]] [[1962]], και το διαστημόπλοιο καταστράφηκε. Έναν μήνα αργότερα, ο Μάρινερ 2 απογειώθηκεεκτοξεύθηκε με επιτυχία στις [[27 Αυγούστου]] [[1962]], εκτελώντας μια πτήση τρεισήμισι μηνών στην Αφροδίτη.
 
Κατά την διάρκεια της πτήσης μέτρησε τον [[ηλιακός άνεμος|ηλιακό άνεμο]], ένα σταθερό ρεύμα ιοντίωνιόντων που εκπέμπει ο [[ήλιος]], και επιβεβαίωσε τις μετρήσεις που έκανε το [[luna 1]] το [[1959]]. Μέτρησε επίσης τη διαπλανητική σκόνη, η οποία αποδείχθηκε λιγότερη από τις προβλέψεις.
 
Επιπλέον, ο Μάρινερ 2 ανίχνευσε ιόντα υψηλής ενέργειας που προέρχονται από τον ήλιο, συμπεριλαμβανομένων διάφορων μικρώνσύντομων [[ηλιακές κηλίδες|ηλιακών κηλίδων]], καθώς επίσης και τις κοσμικές ακτίνες προέλευσης έξω από το ηλιακό σύστημα. Κατά την προσέγγιση της Αφροδίτης στις [[14 Δεκεμβρίου]] [[1962]], ο Μάρινερ 2 ανίχνευσε τον πλανήτη με το ζευγάρι ραδιομέτρων του, και αποκάλυψε ότι η Αφροδίτη έχει παγωμέναψυχρά σύννεφα μα εξαιρετικά καυτήθερμή επιφάνεια. Το διαστημόπλοιο βρίσκεται ακόμα στο διάστημα, σε ηλιοκεντρική τροχιά. Έχει πάψει να λειτουργεί και είναι μάλλον κατεστραμμένο από την μακροχρόνια επίδραση της ισχυρής ηλιακής ακτινοβολίας.
 
==Περιγραφή του σκάφους==
Ο Μάρινερ 2 ήταν το δεύτερο διαστημικό κατά σειρά διαστημικό σκάφος που χρησιμοποιήθηκε για την πλανητική εξερεύνηση μέσω προσέγγισης και το πρώτο διαστημικό σκάφος που προσέγγισε επιτυχώς έναν άλλο πλανήτη. Ο Μάρινερ 2 ήταν το εφεδρικό σκάφος της αποστολής [[Μάρινερ 1]], η οποία δυστυχώς απέτυχε αμέσως μετά από την εκτόξευση. Ο στόχος της αποστολής του Μάρινερ 2 ήταν να μελετήσει την ατμόσφαιρα του πλανήτη και να κάνει μετρήσεις του μαγνητικού πεδίου, να ανιχνεύσει ιόντα και να προσδιορίσει την μάζα του πλανήτη. Έκανε επίσης διάφορες μετρήσεις του [[διαπλανητικού μέσου]], τόσο κατά τη διάρκεια της πτήσης στην Αφροδίτη, όσο και μετά από την προσέγγιση.
 
===Το σκάφος και ο εξοπλισμός του===
ΤοΗ σκάφοςβάση του διαστημοπλοίου είχε σχήμα εξάγωνοεξαγωνικό διαμέτρου ενός μέτρου και πάχους 36 εκατοστών ύψους. Η κατασκευή ήταν από [[μαγνήσιο]]. Μέσα στο σκάφος ήταν τοποθετημένος ο ηλεκτρονικός επιστημονικός εξοπλισμός για τα πειράματα, καθώς και τα συστήματα τηλεπικοινωνίας, κωδικο- και αποκωδικοποίησηςκωδικοκοποίησης σημάτων, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, τα συστήματα συγχρονισμού και πλοήγησης, το σύστημα ηλεκτροδότησης, μια μπαταρία, ο φορτιστής μπαταρίας, και τέλος οι φιάλες πεπιεσμένου αερίου για μικρές διορθωτικές προωθήσεις και το διαπλανητικό πυραυλικό σύστημα.
Στο επάνω μέρος τουτης σκάφουςβάσης ήταν προσαρτισμένοςπροσαρμοσμένος ένας ιστός μορφήςπυραμιδωτός πυραμίδαςιστός, που έφερε επιστημονικό εξοπλισμό και μαζί μεέφτανε το σκάφος είχεσυνολικό ύψος του σκάφους στα 3,66 μέτρα.
ΣτοΕκατέρωθεν κάτω μέρος τουτης σκάφουςβάσης ήταν δυοαναρτημένοι διαμετρικά προσαρτισμένoιδύο ηλιακοί συλλέκτες συνολικού μήκους 5,05 μέτρων και πλάτους 0,76 μέτρων. Επίσης, έναςσε ένα βραχίονα που εκτεινόταν κάτω από το σκάφος βρισκόταν βραχίοναςαναρτημένο και ένα κοίλο κάτοπτρο κεραίας τηλεπικοινωνίαςτηλεπικοινωνιών.
 
Η ηλεκτροδότηση του Μάρινερ 2 γινότανε από την μετατροπή ηλιακού φωτός σε ηλεκτρική ενέργεια από τα δύο πανό ηλιακών φωτοκύτταρων. Το ένα σκέλος είχε μήκος 183 εκατ., το άλλο 152 εκατ. και το πλάτος τους ήταν 76 εκατοστά. Είχανε και μια επέκταση 31 εκατ. από συνθετικό πανί ([[Polyethylene terephthalate|dacron ή Polyethylene terephthalate]]) για να εξομοιώνει την πίεση που θα εξασκούσε ο ηλιακός άνεμος στα πανό, διαφορετικά το διαστημόπλοιο θα περιστρεφόταν σαν ανεμόμυλος. Τα φωτοκύτταρα τροφοδοτούσαν το σκάφος με ηλεκτρική ενέργεια και γέμιζαν την εφεδρική μπαταρία. Η μπαταρία [[άργυρος|άργυρου]]-[[ψευδάργυρος|ψευδάργυρου]], χωρητικότητας 1.000 Wh, φορτιζόταν αρχικά πριν την εκτόξευση και τροφοδοτούσε το σκάφος μέχρι να ανοίξουνε τα ηλιακά πανό. Κατά την διάρκεια της πτήσης επαναφορτιζόταν υπό την επίδραση του ηλιακού φωτός και υποβοηθούσε σε περιοχές σκότους ή σε περιπτώσεις υψηλής κατανάλωσης. Ένας ηλεκτρικός πίνακας έλεγχε και ρύθμιζε τη ροή του ηλεκτρικού ρεύματος.
12.872

επεξεργασίες