Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Μάρινερ 2»

490 bytes προστέθηκαν ,  πριν από 12 έτη
επιμέλεια μετάφρασης β' μέρος
(επιμέλεια μετάφρασης)
(επιμέλεια μετάφρασης β' μέρος)
*έναν ανιχνευτή μικρομετεωριτών
*έναν ανιχνευτή ηλιακού πλάσματος
*έναν ανιχνευτή ιόντων
*και έναν μετρητή μαγνητικής ροής.
 
Αυτά τα όργανα σχεδιάστηκαν για να μετρήσουν τη κατανομή θερμοκρασίας στην επιφάνεια της Αφροδίτης, καθώς επίσης και για να κάνουν βασικές μετρήσεις της ατμόσφαιρας της Αφροδίτης. Το σκάφος δεν ήταν εξοπλισμένο με φωτογραφικές κάμερες, επειδή η ατμόσφαιρα του πλανήτη είναι πυκνή και χωρίς ιδιαίτερα οπτικά χαρακτηριστικά. Αργότερα, με την αποστολή του Μάρινερ 10, ανακαλύφθηκε, ότι τα νέφη της Αφροδίτης εμφανίζουν πλήθος λεπτομερειών στο υπεριώδες φως.
 
Ο στόχος του ήταν να μελετήσει την ατμόσφαιρα του πλανήτη και να κάνει μετρήσεις του μαγνητικού πεδίου, να ανιχνεύσει ιόντα και να προσδιορίσει την μάζα του πλανήτη.
 
==Περιγραφή του σκάφους==
Ο Μάρινερ 2 ήταν το δεύτερο κατά σειρά διαστημικό σκάφος που χρησιμοποιήθηκε για την πλανητική εξερεύνηση μέσω προσέγγισης και το πρώτο διαστημικό σκάφος που προσέγγισε επιτυχώς έναν άλλο πλανήτη. Ο Μάρινερ 2 ήταν το εφεδρικό σκάφος της αποστολής [[Μάρινερ 1]], η οποία δυστυχώς απέτυχε αμέσως μετά από την εκτόξευση. Ο στόχος της αποστολής του Μάρινερ 2 ήταν να μελετήσει την ατμόσφαιρα του πλανήτη και να κάνει μετρήσεις του μαγνητικού πεδίου, να ανιχνεύσει ιόντα και να προσδιορίσει την μάζα του πλανήτη. Έκανε επίσης διάφορες μετρήσεις του [[διαπλανητικού μέσου]], τόσο κατά τη διάρκεια της πτήσης στην Αφροδίτη, όσο και μετά από την προσέγγιση.
 
===Το σκάφος και ο εξοπλισμός του===
Εκατέρωθεν της βάσης ήταν αναρτημένοι δύο ηλιακοί συλλέκτες συνολικού μήκους 5,05 μέτρων και πλάτους 0,76 μέτρων. Επίσης σε ένα βραχίονα που εκτεινόταν κάτω από το σκάφος βρισκόταν αναρτημένο και ένα κοίλο κάτοπτρο κεραίας τηλεπικοινωνιών.
 
Η ηλεκτροδότηση του Μάρινερ 2 γινότανε από την μετατροπή ηλιακού φωτός σε ηλεκτρική ενέργεια από ταφωτοκύτταρα των δύο πανό ηλιακών φωτοκύτταρωνσυλλεκτών. Το ένα σκέλος είχε μήκος 183 εκατ., το άλλο 152 εκατ. και το πλάτος τους ήταν 76 εκατοστά. Είχανε και μια επέκταση 31 εκατ. από συνθετικό πανί ([[Polyethylene terephthalate|dacron ή Polyethylene terephthalate]]) για να εξομοιώνειεξισορροπεί την πίεση που θα εξασκούσε ο ηλιακός άνεμος σταστους πανόσυλλέκτες, διαφορετικά το διαστημόπλοιο θα περιστρεφότανανάπτυσσε σανροπή ανεμόμυλοςστρέψης. Τα φωτοκύτταρα τροφοδοτούσαν το σκάφος με ηλεκτρική ενέργεια και γέμιζαν την εφεδρική μπαταρία. Η μπαταρία [[άργυρος|άργυρου]]-[[ψευδάργυρος|ψευδάργυρου]], χωρητικότητας 1.000 Wh, φορτιζόταν αρχικά πριν την εκτόξευση και τροφοδοτούσε το σκάφος μέχρι να ανοίξουνε τα ηλιακά πανό. Κατά την διάρκεια της πτήσης επαναφορτιζόταν υπό την επίδραση του ηλιακού φωτός και υποβοηθούσε σεόταν περιοχέςοι σκότουςκυψέλες δεν φωτίζονταν από τον Ήλιο ή σε περιπτώσεις υψηλής κατανάλωσης. ΈναςΜια ηλεκτρικόςσυσκευή πίνακαςρύθμισης έλεγχετάσης και ρύθμιζεδιακοπτόμενης τροφοδοσίας έλεγχε τη ροή του ηλεκτρικού ρεύματος.
 
Το σύστημα τηλεπικοινωνίας αποτελείτοαποτελούνταν από ένα πομπό συνεχούς μετάδοσης τηλεμετρίας, ισχύος 3 Watt, μια μεγάλη κατευθυντική παραβολική κεραία ακριβούςυψηλής κατεύθυνσηςαπολαβής, τοποθετημένηςτοποθετημένη κάτω από το διαστημόπλοιο, μια κυλινδρική πανκατευθυντική κεραία στην κορυφή του ιστού πάνω από το διαστημόπλοιο, και δύο κεραίες εντολών, από μια στοσε κάθε τέρμαάκρο των ηλιακών πανόσυλλεκτών, οι οποίες ελάμβανανλάμβαναν οδηγίες για τους ελιγμούς και άλλες εντολές.
 
Η προώθηση για τους διαπλανητικούς ελιγμούς παρέχηκεπαρήχθη από έναέναν ανασχετικό πύραυλο ισχύος 225Ν καιο οποίος χρησιμοποιούσε ως καύσιμο [[υδραζίνη|άνυδρη υδραζίνη]]. Η υδραζίνη αναφλέχτηκεανεφλέγη χρησιμοποιώντας τετροξείδιοσφαιρίδια τετροξειδίου του αζώτου και οξείδιοοξειδίου αργιλίουτου σε μορφή σβόλωναργιλίου. Την κατεύθυνση του οχήματος ανέλαβαν τέσσερις φυσητήρες πεπιεσμένου αερίου που ήταν τοποθετημένοι κάτω από τον πύραυλοςπύραυλο ώθησης.
 
Το σύστημα ελέγχου τοποθεσίας, το οποίο είχε ακρίβεια απόκλισης ενόςμιας βαθμούμοίρας, πραγματοποιήθηκε από ένα σύστημα φυσητήρων πεπιεσμένου αερίου αζώτου.
 
Η πλοήγηση γινόταν με σημεία αναφοράς τον ήλιοΉλιο και τη γηΓη. Ο συγχρονισμόςσυνολικός χρονισμός και ο έλεγχος της ώρας γίνονταν από έναν ψηφιακό κεντρικό υπολογιστή.
 
Για τον έλεγχο της θερμοκρασίας μέσα στο σκάφος υπήρχαν απλά επιφάνειες που παθητικά ή αντανακλούσαν ή απορροφούσαν την θερμότητα, καθώς και αλεξίθερμες ασπίδες, καιαλλά απλάκαι σχισμάδεςσχισμές εξαερισμού.
 
Τα επιστημονικά πειράματα τοποθετήθηκαν στον ιστό οργάνων και στη βάση του σκάφους. Ένα μαγνητόμετρο συνδέθηκε με την κορυφή του ιστού κάτω από την πανκατευθυντική κεραία. Οι ανιχνευτές μικρομετεωρητώνμικρομετεωριτών τοποθετήθηκαν στοστη μισό ύψοςμέση του ιστού, μαζί με τον ανιχνευτή κοσμικών ακτίνων. Ένας ανιχνευτής κοσμικής σκόνης και το φασματοφωτόμετρο ηλιακού πλάσματος συνδέθηκαν στα επάνω άκρα της βάσης του σκάφους.
Ένας ανιχνευτής μικροκυμάτων και ένας ανιχνευτής υπέρυθρης ακτινοβολίας τοποθετήθηκαν στην παραβολική κεραία διαμέτρου 48 εκατ. η οποία ήταν τοποθετημένη στη βάση του ιστού. Όλα τα όργανα ήταν σε λειτουργία κατά την διάρκεια όλου του ταξιδιού και της προσέγγισης, εκτός από τα ραδιόμετρα, που ενεργοποιήθηκαν μόνο στην άμεση προσέγγιση της Αφροδίτης.
 
Ο επιστημονικός εξοπλισμός του διαστημικού σκάφους περιείχε
# Ραδιόμετρο μικροκυμάτων
# Microwave Radiometer
# Ραδιόμετρο υπέρυθρου
# Infrared Radiometer
# Μαγνητόμετρο πύλης ροής τριών αξόνων
# Three-axis Fluxgate Magnetometer
# Ανιχνευτής κοσμικής σκόνης
# Cosmic Dust Detector
# Φασματόμετρο ηλιακού πλάσματος
# Solar Plasma Spectrometer
# Ανιχνευτής σωματιδίων
# Particle Detector
# Ανιχνευτής κοσμικών ακτίνων
# Cosmic Ray Detector
# Όργανα ουράνιας μηχανικής
# Celestial Mechanics
 
Επιπλέον, μια σημαία 91 εκατ. Χ 150 εκατ. των [[ΗΠΑ|Ηνωμένων Πολιτειών]] ήταν διπλωμένη και στοιβαγμένη στο εσωτερικό του Μάρινερ 2.
12.872

επεξεργασίες