Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Φρανθίσκο Φράνκο»

νέα στοιχεία από το αγγλικό λήμμα
(νέα στοιχεία από το αγγλικό λήμμα)
(νέα στοιχεία από το αγγλικό λήμμα)
Ο Φράνκο ζήτησε αρχικά την υποστήριξη από διάφορες εθνικιστικές ομάδες. Η διοίκησή του περιόρισε όμως τους φασιστές υπέρ των τεχνοκρατών, πολλοί από τους οποίους συνδέονταν με την "[[Opus Dei]]", η οποία προώθησε έναν οικονομικό εκσυγχρονισμό. Αν και ο Φράνκο και η Ισπανία υπό την κυριαρχία του υιοθέτησαν κάποιες ιδέες του φασισμού, αυτός και η Ισπανία υπό την κυριαρχία του, γενικά δεν θεωρούνται φασίστες. Αν και αυταρχικός, ήταν από τη φύση του συντηρητικός και παραδοσιακός. Τα λίγα σταθερά σημεία στη μακρά κυριαρχία του Φράνκο ήταν πάνω απ 'όλα ο αυταρχισμός, ο [[Εθνικισμός]], ο [[Καθολικισμός]], ο αντι-[[Ελευθεροτεκτονισμός]] και ο [[Αντικομμουνισμός]].<ref name=b1>Laqueur, Walter (1996) [https://books.google.com/books/about/Fascism.html?id=DnaGAAAAMAAJ&redir_esc=y ''Fascism: Past, Present, Future'']. Oxford University Press. {{ISBN|0195092457}}. p. 13</ref><ref name=meneses>De Meneses, Filipe Ribeiro (2001) [https://books.google.com/books?id=InPG_1wKfCIC&dq ''Franco and the Spanish Civil War'']. Routledge. p. 87. {{ISBN|0415239257}}.</ref><ref name=gilmour>Gilmour, David (1985) [https://books.google.com/books?id=O-SEAAAAIAAJ&q=&pgis=1 ''The Transformation of Spain: From Franco to the Constitutional Monarchy'']. Quartet Books. p. 7. {{isbn|070432461X}}.</ref><ref name="autogenerated1">[[#Payne1999|Payne (1999)]], pp. 347, 476</ref>
Με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ισπανία υπέφερε από τις οικονομικές συνέπειες της απομόνωσής της από τη διεθνή κοινότητα. Η Ισπανία αποκλείστηκε από το [[Σχέδιο Μάρσαλ]], σε αντίθεση με άλλες ουδέτερες χώρες της Ευρώπης. Η κατάσταση αυτή τελείωσε εν μέρει όταν, ενόψει των εντάσεων του Ψυχρού Πολέμου και της στρατηγικής θέσης της Ισπανίας, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής συνήψαν εμπορική και στρατιωτική συμμαχία με τον Φράνκο. Αυτή η ιστορική συμμαχία άρχισε με την επίσκεψη του προέδρου των ΗΠΑ, Αιζενχάουερ στην Ισπανία το 1953, που οδήγησε στο [[Σύμφωνο της Μαδρίτης]]. Η Ισπανία εισήχθη στη συνέχεια στα [[Ηνωμένα Έθνη]] το 1955. Οι αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στην Ισπανία που χτίστηκαν έκτοτε περιλαμβάνουν το Ναυτικό Σταθμό Rota, την Αεροπορική Βάση Morón και την Αεροπορική Βάση Torrejón.<ref name=b1/><ref>{{cite journal|doi=10.1111/j.1468-0289.2010.00576.x | volume=65 | title=The Marshall Plan and the Spanish postwar economy: a welfare loss analysis1 | journal=The Economic History Review | pages=91–119| year=2012 | last1=Carrasco-Gallego | first1=José A }}</ref><ref>{{Cite journal | doi = 10.1111/j.1467-7709.2006.00561.x| title = Neither a Carrot nor a Stick: American Foreign Aid and Economic Policymaking in Spain during the 1950s| journal = Diplomatic History| volume = 30| issue = 3| page = 409| year = 2006| last1 = Calvo-Gonzalez | first1 = O. }}</ref><ref name="Rubottom, R 1984">Rubottom, R. Richard and Murphy, J. Carter (1984) ''Spain and the United States: Since World War II''. Praeger.</ref>
====Πολιτική βία====
Η πρώτη δεκαετία της κυριαρχίας του Φράνκο μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου το 1939, συνέχισε την καταπίεση και τη δολοφονία ενός απροσδιόριστου αριθμού πολιτικών αντιπάλων. Η εκτίμηση είναι δύσκολη και αμφιλεγόμενη, αλλά ο αριθμός των ατόμων που σκοτώθηκαν ή δολοφονήθηκαν πιθανότατα βρίσκεται μεταξύ 15000 και 50000.{{Πηγή}}
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, το κράτος του Φράνκο είχε γίνει λιγότερο βίαιο, αλλά κατά τη διάρκεια ολόκληρης του διακυβέρνησης, οι μη κυβερνητικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις και όλοι οι πολιτικοί αντίπαλοι του, από τις κομμουνιστικές, αναρχικές οργανώσεις μέχρι τους φιλελεύθερους δημοκράτες και τους χωρικούς της Καταλονίας ή της χώρας των Βάσκων, ελέγχονταν αυστηρά με όλα τα μέσα και τη βίαιη καταστολή της αστυνομίας. Οι συνδικαλιστικές
οργανώσεις του "Confederación Nacional del Trabajo" (CNT) και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις του πολιτικού κόμματος της "Unión de Trabajadores" (UGT) είχαν τεθεί εκτός νόμου και αντικαταστάθηκαν το 1940 από την "Sindicato Vertical". Το [[Ισπανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα]] και η "Esquerra Republicana de Catalunya" (ERC) απαγορεύτηκαν το 1939, ενώ το [[Κομμουνιστικό Κόμμα της Ισπανίας]] (PCE) βγήκε στην παρανομία. Απο το [[Εθνικιστικό Κόμμα των Βάσκων]] (PNV) το 1959, δημιουργήθηκε η ένοπλη ομάδα [[ΕΤΑ]] για να διεξάγει έναν πόλεμο χαμηλής έντασης κατά του Φράνκο.{{Πηγή}}
 
Ο Ισπανικός εθνικισμός του Φράνκο προώθησε μια ενιαία εθνική ταυτότητα, καταστέλλοντας την πολιτιστική ποικιλομορφία της Ισπανίας. Οι ταυρομαχίες και το φλαμένκο προωθήθηκαν ως εθνικές παραδόσεις, ενώ οι παραδόσεις που δεν θεωρούνταν "ισπανικές" καταπιέστηκαν. Η άποψη του Φράνκο για την ισπανική παράδοση ήταν κάπως τεχνητή και αυθαίρετη: ενώ καταργήθηκαν ορισμένες τοπικές παραδόσεις, η φλαμένκο, μια ανδαλουσιανή παράδοση, θεωρήθηκε μέρος μιας μεγαλύτερης εθνικής ταυτότητας. Όλες οι πολιτιστικές δραστηριότητες αποτέλεσαν αντικείμενο λογοκρισίας και πολλοί, όπως ο [[Σαρδάνα]], ο εθνικός χορός της [[Καταλονία | Καταλονίας]], απαγορεύτηκαν σαφώς. Αυτή η πολιτισμική πολιτική ήταν χαλαρή με την πάροδο του χρόνου, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και των αρχών της δεκαετίας του 1970.<ref>Roman, Mar (27 October 2007). [https://web.archive.org/web/20170129082010/http://www.huffingtonpost.com/huff-wires/20071027/flamenco-for-foreigners/ "Spain frets over future of flamenco."] Associated Press.</ref>
 
Οι περισσότερες πόλεις της χώρας και οι αγροτικές περιοχές αστυνομεύονταν από την [[Guardia Civil]], μιας στρατιωτικής αστυνομίας για πολίτες, η οποία λειτουργούσε ως βασικό μέσο κοινωνικού ελέγχου του Franco. Οι αστικές περιοχές και μεγαλύτερες πόλεις βρίσκονταν ως επί το πλείστον κάτω από την [[Policia Armada]], ("γκρίζες", λόγω του χρώματος των στολών τους), όπως αυτές αποκαλούνταν.
Οι εξεγέρσεις των φοιτητών στα πανεπιστήμια στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970 καταστάλθηκαν βίαια από την έντονα Policía Armada. Η μυστική αστυνομία εργάστηκε στα ισπανικά πανεπιστήμια και η επιβολή από τις δημόσιες αρχές των παραδοσιακών καθολικών αξιών ήταν ο σκοπός του καθεστώτος, κυρίως με τη χρήση νόμου (Ley de Vagos y Maleantes, Act Vagrancy) που θέσπισε η [[Azaña]]. Μέσω αυτού του νόμου, η ομοφυλοφιλία και η πορνεία έγιναν ποινικά αδικήματα το 1954.<ref>{{cite web|url=http://search.boe.es/datos/imagenes/BOE/1954/198/A04862.tif |archiveurl=https://web.archive.org/web/20080626065607/http://search.boe.es/datos/imagenes/BOE/1954/198/A04862.tif |archivedate=26 June 2008 |title=4862 – 17 julio 1954 – B.O. del E. – Núm. 198 |publisher=Boletín Oficial del Estado |deadurl=yes |df=mdy }}</ref><ref>{{cite web|url=http://search.boe.es/g/es/bases_datos/tifs.php?coleccion=gazeta&anyo=1933&nbo=217&lim=A&pub=BOE&pco=874&pfi=877 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20071012090326/http://search.boe.es/g/es/bases_datos/tifs.php?coleccion=gazeta&anyo=1933&nbo=217&lim=A&pub=BOE&pco=874&pfi=877 |archivedate=12 October 2007 |title=Gazeta histórica: Referencia: Páginas TIFF |publisher=Boletín Oficial del Estado |deadurl=yes |df=mdy }}</ref>
 
==Σημειώσεις, αναφορές==
7.023

επεξεργασίες