Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Αντώνης Φωστερίδης»

μ
μικρή επιμέλεια κυρίως στην εισαγωγή όπου δεν γινόταν αναφορά στην αντιστασιακή του δράση
(→‎Η Σφαγή της Πρωτοχρονιάς του 1944: POV σε περιστατικό που αναφέρεται ανωτέρω με βάση αξιόλογη παραπομπή (Οι άλλοι καπετάνιοι) + ακατάλληλη παραπομπή από κείμενο αρθρογράφου ονόματι «οικοδόμος»)
μ (μικρή επιμέλεια κυρίως στην εισαγωγή όπου δεν γινόταν αναφορά στην αντιστασιακή του δράση)
{{πληροφορίες προσώπου}}
Ο '''Αντώνης Φωστερίδης''', ή(γνωστός όπωςκαι είναιμε το πολεμικό του γνωστότεροςόνομα '''Αντών Τσαούς''', (1912-1979), ήταν [[ΠόντιοςΈλληνες|Έλληνας]] οπλαρχηγός από την περιοχή του Πόντου. Κατά τη διάρκεια της [[αντικομμουνισμόςΚατοχή της Ελλάδας 1941-1944|αντικομμουνιστήςΚατοχής της Ελλάδας]] οπλαρχηγόςαναδείχτηκε ηγέτης των Εθνικιστικών[[Ελληνικός Ανταρτικών Ομάδωνεθνικισμός|εθνικιστών]] και πολέμιος[[Αντικομμουνισμός|αντικομμουνιστών]] τουανταρτών της [[ΕλληνικόςΒουλγαρική Λαϊκόςκατοχή Απελευθερωτικόςελληνικών Στρατόςεδαφών (1941-44)|ΕΛΑΣβουλγαροκρατούμενης ζώνης]], κατάερχόμενος τησε διάρκειασύγκρουση τηςμε τις αρχές Κατοχής, αλλά και με την έτερη [[ΚατοχήΕθνική Αντίσταση (Ελλάδα)|αντιστασιακή]] οργάνωση της Ελλάδαςπεριοχής, 1941-1944το [[Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο|ΚατοχήςΕΑΜ]]/[[Ελληνικός τηςΛαϊκός ΕλλάδαςΑπελευθερωτικός Στρατός|ΕΛΑΣ]]. καιΤην περίοδο του [[Ελληνικός Εμφύλιος 1946Πόλεμος - 19491946–1949|Εμφυλίου Πολέμου]]. Μεταπολεμικάπολέμησε στο πλευρό των κυβερνητικών δυνάμεων, ενώ μεταπολεμικά διετέλεσε βουλευτής Δράμας με τον [[Ελληνικός Συναγερμός|Ελληνικό Συναγερμό]].
 
==Νεανικά χρόνια==
Γεννήθηκε στο χωριό Ερουκλί στητης [[Μπάφρα|Μπάφρας]] του [[Πόντος|Πόντου]] και ήταν αγροφύλακας στις [[Κρηνίδες Καβάλας]]. Ο πατέρας του, Κυριάκος, το διάστημα [[1918]]-[[1922]] ήτανσυμμετείχε αντάρτηςστο στοναντάρτικο Πόντοτων [[Πόντιοι|Ελλήνων του Πόντου]]. Το παρωνύμιο "Τσαούς" το απέκτησε στον στρατό όπου υπηρέτησε ως λοχίας<ref>Χατζηαναστασίου Τάσος, ''Αντάρτες και Καπετάνιοι'', εκδοτικός οίκος αδελφών Κυριακίδη, 2003, σελ. 40</ref>.
 
==Κατοχή==
Μετά τη [[Γερμανικήγερμανική εισβολή στην Ελλάδα]] το 1941, η [[Ανατολική Μακεδονία και Θράκη|Ανατολική Μακεδονία και η Δυτική Θράκη]] βρίσκονταν στη [[Κατοχή της Ελλάδας 1941-1944#Η Βουλγαρική ζώνη ελέγχου|βουλγαρική ζώνη ελέγχου]]. Ο Αντώνης Φωστερίδης, καταδιωκόμενος από τις βουλγαρικές αρχές για το φόνο της γυναίκας του<ref>{{cite book|last=Μαραντζίδης|first=Νίκος|title=Οι άλλοι Καπετάνιοι|publisher=Εστία|year=2006|isbn=960051237X|pages=50|editor=Νίκος Μαραντζίδης|chapter=Οι ένοπλοι εθνικιστές αρχηγοί της Κατοχής στη Βόρεια Ελλάδα}} και Χατζηαναστασίου Τάσος, ''Αντάρτες και Καπετάνιοι'', εκδοτικός οίκος αδελφών Κυριακίδη, 2003, σελ. 41</ref>, ανέβηκε στο βουνό το φθινόπωρο του 1942 και σύντομα αναγνωρίστηκε ως αρχηγός ολιγομελούς ομάδας (15-17 ανδρών), αποτελούμενης από συγχωριανούς του. Η επιβίωσή της εξαρτώταν από τα χωριά της περιοχής των Κρηνίδων. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για αντιστασιακή δράση αυτής της ομάδας εντός του 1943. Με συναντήσεις με άλλους εθνικιστές οπλαρχηγούς πέτυχε τον Οκτώβριο του 1943 συμφωνία για κοινή δράση με άλλες μικρές ανεξάρτητες ομάδες ώστε να αντέξουν την πίεση του [[Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός|ΕΛΑΣ]], διατηρώντας την ανεξαρτησία τους υπό την αρχηγία του.
 
===Συγκρούσεις με τον ΕΛΑΣ===
Η στάση των εθνικιστών απέναντι στον ΕΛΑΣ καθορίστηκε όταν στις [[16 Δεκεμβρίου]] [[1943]] ανεξάρτητες αντάρτικες δυνάμεις υπό τον [[Θεόδωρος Τσακιρίδης|Θεόδωρο Τσακιρίδη]] στο [[Παγγαίο]]<ref>Ο Θωμάς Τσακιρίδης είχε συμφωνήσει να προσχωρήσει στον ΕΛΑΣ διατηρώντας όμως την ανεξαρτησία του (Χατζηαναστασίου Τάσος, ''Αντάρτες και Καπετάνιοι'', 2003, σελ. 98) </ref> δέχτηκαν επίθεση από τον ΕΛΑΣ και αναγκάστηκαν να καταφύγουν προς το [[Τσαλ Νταγ]]<ref>Χατζηαναστασίου Τάσος, ''Αντάρτες και Καπετάνιοι'', 2003, σελ. 108-109</ref>.
 
Μεταξύ της ένταξης όλων των ομάδων στον ΕΛΑΣ και της σύγκρουσης, ο Αντώνης Φωστερίδης επέλεξε τη δεύτερη, εκτιμώντας και ότι θα είχε την προτίμηση των [[Συμμαχικές δυνάμεις κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο|Συμμάχων]] και της [[Κυβέρνηση του Καΐρου|εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης]]. Αρχικά, εξόντωσε με παρελκυστική τακτική σε ενέδρα μικρή δύναμη του ΕΛΑΣ<ref>''Οι άλλοι Καπετάνιοι'', ό.π., σελ. 363, σημ. 25</ref> στη [[Λεκάνη Καβάλας]] την 1η Ιανουαρίου 1944, προτού αυτή να ενισχυθεί περισσότερο. Στη συνέχεια, στις [[5 Ιανουαρίου]], ισχυρές εθνικιστικές ομάδες κύκλωσαν το αρχηγείο του ΕΛΑΣ στο [[Μποζ Νταγ]], σκότωσαν περίπου 4 με 10 ΕΛΑΣίτεςελασίτες και απέσπασαν τον Βρετανό σύνδεσμο, Μίλλερ<ref>Παρμενίων Παπαθανασίου, ''Για τον ελληνικό Βορρά'', εκδόσεις Παπαζήσης, τόμος Β', σελ. 608-610 και Χατζηαναστασίου Τάσος, ''Αντάρτες και Καπετάνιοι'', 2003, σελ. 138-139</ref>.
 
Ο ταγματάρχης Μίλερ (Γκάι Μίκλεθουεϊτ) διαπίστωσε ότι οι απαγωγείς του ήταν πρόθυμοι να υπακούνυπακούσουν στις εντολές της εξόριστης κυβέρνησης και του συμμαχικού στρατηγείου και αποφάσισε την ενίσχυσή τους με πολεμικό υλικό, τρόφιμα και χρήμα. Ο Φωστερίδης, ο οποίος μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου του [[1943]] είχε υπό τις διαταγές του μόνο ένα μικρό απόσπασμα είκοσι περίπου ανταρτών<ref>Χατζηαναστασίου Τάσος, ''Αντάρτες και Καπετάνιοι'', 2003, σελ. 112</ref>, αναγνωρίστηκε ως γενικός αρχηγός των Εθνικιστικών Ανταρτικών Ομάδων και άπόαπό τον Φεβρουάριο του 1944 πέρασε σε έντονη δράση εναντίον των Βουλγάρων και του ΕΛΑΣ. Τον Μάιο του 1944 η δύναμη των εθνικιστών ανταρτών στο Τσαλ Νταγ έφτασε τους 250 άνδρες.
 
===Δράση στο Καρά-Ντερέ και τη Δράμα===
Στα τέλη Μαΐου οι δυνάμεις μετακινήθηκαν προκειμένου να γίνεται κοινή ενίσχυση των Βούλγαρων παρτιζάνων αλλά βουλγαρικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις ακύρωσαν την προσπάθεια αναγκάζοντας τις Εθνικιστικές Ανταρτικές Ομάδες να μεταφερθούν στα τέλη Ιουνίου στο [[Καράντερε|Καρά Ντερέ]]. Τον Σεπτέμβριο του 1944 ο ΕΛΑΣ απελευθέρωνε τις πόλεις σε συμφωνία με τις Βουλγαρικές δυνάμεις, αφού η Βουλγαρία είχε περάσει στο πλευρό των Συμμάχων. Στη [[Δράμα (πόλη)|Δράμα]], όπου ο στρατηγός Σιράκοφ ήταν επιφυλακτικός με την πολιτειακή αλλαγή στη Βουλγαρία, δεν είχε παραδώσει ακόμη την πόλη. Ο Αντώνης Φωστερίδης με τον Βρετανό σύνδεσμο επιχείρησαν να αποκλείσουν τον ΕΛΑΣ από τη Δράμα ερχόμενοι σε συμφωνία με τον Σιράκοφ ενώ άλλα μέλη των ΕΑΟ πήγαν με τον Μίλλερ για τον ίδιο λόγο στην Σόφια. Ο Σιράκοφ τελικά δεν τήρησε κάποια συμφωνία με τους εθνικιστές κατόπιν της πολιτειακής αλλαγής στη Βουλγαρία αλλά και της εξέγερσης αντιφασιστών Βουλγάρων στρατιωτών στο 2ο Σώμα στρατού που έλεγχε<ref>''Σχέσεις ΚΚΕ και Διεθνούς Κομμουνιστικού Κέντρου, Β' Παγκόσμιος Πόλεμος'', Γρηγόρης Φαράκος, Ελληνικά Γράμματα, 2004, σελ. 137</ref>. Ενωμένες δυνάμεις ΕΛΑΣιτών και του πλέον συμμαχικού βουλγαρικού στρατού κινήθηκαν εναντίον των ομάδων Φωστερίδη επικρατώντας μέχρι και την 11η Οκτωβρίου, όταν λόγω διεθνών και Ελληνικών πιέσεων ξεκίνησε η αποχώρηση των βουλγαρικών στρατευμάτων από το ελληνικό έδαφος<ref>Παρμενίων Παπαθανασίου, ''Για τον ελληνικό Βορρά'', εκδόσεις Παπαζήσης, τόμος Β', σελ. 933-936</ref>.
 
===Δεκεμβριανά===
Οι εχθροπραξίες επαναλήφθηκαν την [[1 Δεκεμβρίου|1η Δεκεμβρίου]] [[1944]] όταν δυνάμεις του ΕΛΑΣ με το πρόσχημα της συμφωνίας Σιράκοφ - Φωστερίδη επιτέθηκαν κατά των θέσεων των ΕΑΟ καταφέρνοντας να τις εκτοπίσουν γρήγορα στους ορεινούς όγκους της [[Ανατολική Μακεδονία και Θράκη|Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης]]<ref>Παρμενίων Παπαθανασίου, ''Για τον ελληνικό Βορρά'', εκδόσεις Παπαζήσης, τόμος Β', σελ. 741-761</ref>.
 
20.335

επεξεργασίες