Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

Το [[1999]], το περιοδικό ''[[Time]]'', την κατέταξε ανάμεσα στα «[[Τα 100 σπουδαιότερα πρόσωπα του 20ου αιώνα|Τα 100 σπουδαιότερα πρόσωπα του 20ου αιώνα]]», εξηγώντας ότι '''«σχημάτισε την ιδέα που έχουμε για την σύγχρονη γυναίκα και ταρακούνησε τόσο την κοινωνία προβάλλοντας καινούρια πρότυπα, που έκανε αδύνατη πλέον την επιστροφή στο παρελθόν»'''.<ref name="time100"/> Από την άλλη, αρκετοί ήταν αυτοί που άσκησαν κριτική στις επιθετικές της τακτικές, με πολλούς ιστορικούς να λένε ότι δεν ήταν και τόσο αποτελεσματικές. Σε κάθε περίπτωση, το έργο της θεωρείται ζωτικής σημασίας στην κατοχύρωση του δικαιώματος ψήφου των γυναικών στη [[Βρετανία]].<ref name="legacy02"/><ref name="legacy01"/>
 
Γεννημένη στο Μος Σάιντ, του [[Μάντσεστερ]], μέσα σε πολιτικά ενεργή οικογένεια, η Πάνκχεσρτ Έμελιν Γκουλντ, ήρθε σε επαφή με το γυναικεία κίνημα σουφραζέτας σε ηλικία μόλις 14 ετών μόλις, το [[1872]]. Στις [[18 Δεκεμβρίου]] του [[1879]], παντρεύθηκε τον Ρίτσαρντ Πάνκχερστ, έναν δικηγόρο 20 χρόνια μεγαλύτερό της, ο οποίος ήταν γνωστός για την υποστήριξη του στα δικαιώματα των γυναικών για ψήφο. Μαζί του απέκτησε πέντε παιδιά, μέσα σε δέκα χρόνια. Ο σύζυγός της την υποστήριζε κανονικά στις δραστηριότητές της εκτός σπιτιού και αυτή ίδρυσε και συμμετείχε ενεργά στο Women's Franchise League, το οποίο υπεράσπιζε και παντρεμένες και ανύπαντρες γυναίκες. Μετά τη διάλυση της εν λόγω οργάνωσης, προσπάθησε να ενταχθεί στο αριστερίζον Ανεξάρτητο Εργατικό Κόμμα, εξ αιτίας της φιλίας της με τον σοσιαλιστή Κιρ Χάρντι, αλλά αρχικά δεν έγινε δεκτή. Ενώ εργαζόταν στο Poor Law Guardian, εξεπλάγη με τις δύσκολες συνθήκες που αντιμετώπισε στα φτωχοκομεία.<br />
Μαζί με τον σύζυγό της ίδρυσαν το [[1884]] τον σύλλογο "Women's Franchise League" προωθώντας το δικαίωμα και των ανύπαντρων γυναικών να ψηφίζουν σε τοπικού επιπέδου εκλογές. (οι παντρεμένες γυναίκες απέκτησαν το δικαίωμα να ψηφίζουν το [[1864]])
Μετά τη διάλυση της εν λόγω οργάνωσης, προσπάθησε να ενταχθεί στο αριστερίζον Ανεξάρτητο Εργατικό Κόμμα, εξ αιτίας της φιλίας της με τον σοσιαλιστή Κιρ Χάρντι, αλλά αρχικά δεν έγινε δεκτή. Ενώ εργαζόταν στο Poor Law Guardian, εξεπλάγη με τις δύσκολες συνθήκες που αντιμετώπισε στα φτωχοκομεία.
 
Το 1903, πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του συζύγου της, η Πάνκχερστ ίδρυσε το Πολιτική και Κοινωνική Ένωση Γυναικών, μία σουφραζέτα αποτελούμενη μονάχα από γυναίκες, που υπεράσπιζε τις γυναίκες και είχε ως σλόγκαν το "deeds, not words" (πράξεις, όχι λόγια).<ref name="multiref1"/> Το γκρουπ αυτό ήταν ανεξάρτητο και πολλές φορές εναντίον των πολιτικών κομμάτων. Έγινε γνωστό για τις συμπλοκές του: τα μέλη του έσπαζαν τζάμια και πραγματοποιήσουν επιθέσεις κατά των αστυνομικών. Η Πάνκχερστ και οι κόρες της, καθώς και άλλες ακτιβίστριες του κινήματος, υπέστησαν συλλήψεις επανειλημμένως. Στις φυλακές συχνά κάνανε απεργίες πείνας, ενώ διεκδικούσαν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Αργότερα, την ηγεσία του κινήματος την ανέλαβε η μεγάλη κόρη της Πάνκχερστ. Μέσα στις τακτικές του κινήματος πλέον ήταν και ο εμπρησμός και μερικές πιο μετριοπαθείς οργανισμοί άρχισαν να κατακρίνουν την οικογένεια Πάνκχερστ. Το 1913, πολλοί άφησαν το τον οργανισμό, μέσα σε αυτούς και δύο κόρες της Πάνκχερστ, η Αντέλα και Σύλβια. Τότε εκείνη έγινε έξαλλη και έδωσε στην κόρη της (Αντέλα) ένα εισιτήριο, 20 λίρες και ένα γράμμα για να διαδώσει τη σουφραζέτα στην [[Αυστραλία]], γεγονός που δεν τη χαροποίησε.<ref name=hchild/> Τελικά, η Αντέλα συμμορφώθηκε με τις υποδείξεις της μητέρας της, αλλά το ρήγμα που δημιουργήθηκε μεταξύ τους, δεν επουλώθηκε ποτέ. Ενώ, η Σύλβια έγινε [[Σοσιαλισμός|σοσιαλίστρια]].
22.060

επεξεργασίες